आयुर् अत्यन्ततरलं मृत्युर् एकस् तु निष्ठुरः । तारुण्यं चातितरलं बाल्यं जडतया हृतम्
कलाकलङ्कितो लोको बन्धवो भवबन्धनम् । भोगा भवमहारोगास् तृष्णा च मृगतृष्णिका
शत्रवश् चेन्द्रियाण्य् एव सत्यं यातम् असत्यताम् । प्रहरत्य् आत्मनैवात्मा मन एव मनोरिपुः
अहङ्कारः कलङ्काय बुद्धयः परिपेलवाः । क्रिया दुष्फलदायिन्यो लीलास् स्त्रीनिष्ठतां गताः
वाञ्छाविषयशालिन्यस् सचमत्कृतयः कृताः । नार्यो दोषपताकिन्यो रसा नीरसतां गताः
वस्त्व् अवस्तुतया चात्तं दत्तं चित्तम् अहङ्कृतौ । अभावरोधिता भावा भवान्तो नाधिगम्यते
तप्यते केवलं साधो मतिर् आकुलितान्तरा । रागोरगो विलसति विरागं नोपगच्छति
रजोगुणाहता दृष्टिस् तमस् सम्परिवर्धते । न चाधिगम्यते सत्त्वं तत्त्वम् अत्यन्तदूरतः
स्थितिर् अस्थिरतां याता मृतिर् आगमनोन्मुखी । धृतिर् वैधुर्यम् आयाति रतिर् नित्यम् अवस्तुनि
मतिर् मान्द्येन मलिना पातैकपरमं वपुः । ज्वलतीव जरा देहे प्रविस्फूर्जति दुष्कृतम्
यत्नेन याति युवता दूरे सज्जनसङ्गतिः । गतिर् न विद्यते काचित् क्वचिन् नोदेति सत्यता
मनो विमुह्यतीवान्तर् मुदिता दूरतो गता । नोज्ज्वला करुणोदेति दूराद् आयाति नीचता
धीरताधीरताम् एति पातोत्पातपरो जनः । सुलभो दुर्जनाश्लेषो दुर्लभस् साधुसङ्गमः
आगमापायिनो भावा भावना भवबन्धनी । नीयते केवलं क्वापि नित्यं भूतपरम्परा
दिशो ऽपि हि न दृश्यन्ते देशो ऽप्य् अव्यपदेशभाक् । शैला अपि हि शीर्यन्ते कैवास्था मादृशे जने
द्रवन्त्य् अपि समुद्राश् च शीर्यन्ते तारका अपि । सिद्धा अपि न सिध्यन्ति कैवास्था मादृशे जने
अद्यते ऽसत्तयापि द्यौर् भुवनं चापि भज्यते । धरापि याति वैधुर्यं कैवास्था मादृशे जने
दानवा अपि दीर्यन्ते ध्रुवो ऽप्य् अध्रुवजीवितः । अमरा अपि मार्यन्ते कैवास्था मादृशे जने
शक्रो ऽप्य् आक्रम्यते शक्रैर् यमो ऽपि हि नियम्यते । वायोर् अप्य् अस्त्य् अवायुत्वं कैवास्था मादृशे जने
सोमो ऽपि व्योमताम् एति मार्ताण्डो ऽप्य् एति खण्डनाम् । रुग्णताम् अग्निर् अप्य् एति कैवास्था मादृशे जने
परमेष्ठ्य् अप्य् अनिष्ठावान् हरते हरिम् अप्य् अजः । भवो ऽप्य् अभवतां याति कैवास्था मादृशे जने
कालश् शकलताम् एति नियतिश् चापि नीयते । खम् अप्य् आलीयते ऽनन्ते कैवास्था मादृशे जने
अश्रव्यावाच्यदुर्दर्शतन्त्रेणाज्ञातमूर्तिना । भुवनानि विडम्ब्यन्ते केनचिद् भ्रमदायिना
अहङ्कारकलाम् एत्य सर्वत्रान्तरवासिना । न सो ऽस्ति त्रिषु लोकेषु यस् तेनेह न बाध्यते
शिलाशैलकटप्रेषु साश्वसूतो दिवाकरः । वनपाषाणवन् नित्यम् अवशः परिदोल्यते
धरागोलकम् अन्तस्स्थसुरासुरगणास्पदम् । वेष्ट्यते धिष्ण्यचक्रेण पक्वाक्षोटम् इव त्वचा
दिवि देवा भुवि नराः पाताले ऽसुरभोगिनः । कल्पिताः कल्पमात्रेण नीयन्ते जर्जरां दशाम्
कामश् च जगतीशानरणलब्धपराक्रमः । अक्रमेणैव विक्रान्तो लोकम् आक्रम्य वल्गति
वसन्तो मत्तमातङ्गो मदैः कुसुमवर्षणैः । आमोदितककुप्चक्रश् चेतो नयति वक्रताम्
अनुरक्ताङ्गनालोकलोचनालोकिताकृति । स्पष्टीकर्तुं मनश् शक्तो न विवेको महान् अपि