उदरश्वभ्रनिक्षिप्तस्वन्नेष्टभक्षकर्परा । दीर्घकण्ठबिलोद्गीर्णवातसंरम्भशब्दिता
हृदयापणनिर्णीतयथाप्राप्तार्थभूषिता । अनारतं नवद्वारप्रवहत्प्राणनागरा
आस्यस्फारखदादृष्टदन्तास्थिशकलाकुला । मुखस्खदाभ्रमज्जिह्वाचिल्लाचर्वितभोजना
रोमशष्पभरच्छन्नकर्णकोटरकूपका । स्फिक्कृङ्खलाञ्चितोपान्तपृष्ठविस्तीर्णजङ्गला
गुदोच्छिन्नारघट्टान्तरुद्धृतानन्तकर्दमा । चित्तोद्यानमहीवल्गदात्मचिन्तावराङ्गना
धीवरत्रादृढाबद्धचपलेन्द्रियमर्कटा । वदनोद्यानहसनपुष्पोद्गममनोरमा
स्वशरीरपुरी ज्ञस्य सर्वसौभाग्यसुन्दरी । सुखायैव न दुःखाय परमाय हिताय च
अज्ञस्येयम् अनन्तानां दुःखानां कोशपालिका । ज्ञस्य त्व् इयम् अनन्तानां सुखानां कोशपालिका
न किञ्चिद् अस्यां नष्टायां ज्ञस्य नष्टम् अरिन्दम । स्थितायां संस्थितं सर्वं तेनेयं ज्ञसुखावहा
यद् एनां ज्ञस् समारुह्य संसारे विहरत्य् अलम् । अशेषभोगमोक्षार्थं तेनेयं ज्ञरथस् स्मृतः
शब्दरूपरसस्पर्शगन्धबन्धुश्रियो यतः । अनयैव हि लभ्यन्ते तेनेयं ज्ञस्य लाभदा
सुखदुःखक्रियाजालं यदैषोद्वहति स्वयम् । तदैषा राम सर्वत्र सर्ववस्तुभरक्षमा
तस्यां शरीरपुर्यां हि राज्यं कुर्वन् गतभ्रमः । ज्ञस् तिष्ठति गतव्यग्रं स्वपुर्याम् इव वासवः
न क्षिपत्य् अवटाटोपे मनोमत्ततुरङ्गमम् । न लोभद्वन्द्वरूपाय प्रज्ञापुत्रीं प्रयच्छति
अज्ञानपरराष्ट्रं च न रन्ध्रं त्व् अस्य पश्यति । संसारारिभयस्यान्तर् मूलान्य् एष निकृन्तति
तृष्णासारपरावर्ते कामसङ्क्षोभदुर्ग्रहे । न निमज्जति पर्यस्तसुखदुःखाक्षदेवने
करोत्य् अविरतं स्नानं बहिर् अन्तर् अपि क्षणात् । सरित्सङ्गमतीर्थेषु मनोरथगतिः क्रमात्
सकलाक्षिजनादृश्यः पुरप्रेक्षापराङ्मुखः । ध्याननाम्नि सुखं नित्यं तिष्ठत्य् अन्तःपुरान्तरे
सुखावहैषा नगरी नित्यं प्रमुदितात्मनः । भोगमोक्षप्रदा दिव्या शक्रस्येवामरावती
स्थितया संस्थितं सर्वं किञ्चिन् नष्टं न नष्टया । यया पुर्या महीपस्य सा कथं न सुखावहा
विनष्टे देहनगरे ज्ञस्य नष्टं न किञ्चन । आक्रान्तकुम्भकोशस्य खस्य कुम्भक्षये यथा
विद्यमानं घटं वायुः किल स्पृशति नास्थितम् । यथा तथैव देही स्वां शरीरनगरीम् इमाम्
अत्रस्थ एष भगवान् आत्मा सर्वगतो ऽपि सन् । स्वविकल्पकृतां भुक्त्वा पुंस्ताम् अधिगतात्मदृक्
कुर्वन्न् अपि न कुर्वाणस् सम्यक्सर्वक्रियोन्मुखः । कदाचित् प्रकृतान् सर्वान् कार्यार्थान् अधितिष्ठति
कदाचिल् लीलया लोलं विमानम् अधिरोहति । अनाहतगतिं कान्तं विहर्तुम् अमलं मनः
तत्रस्थो लोकसुन्दर्या सततं शीतलाङ्गया । रमते रामया मैत्र्या नित्यं हृदयसंस्थया
द्वे कान्ते तिष्ठतस् तस्य पार्श्वयोस् सत्यतैकते । इन्दोर् इव विशाखे द्वे समाह्लादितचेतसे
ज्ञ इमान् अखिलांल् लोकान् दुःखक्रकचदारितान् । वाल्मीकान् इव पीठस्थः पृष्ठाद् अर्क इवेक्षते
चिरं पूरितसर्वाशस् सर्वसम्पत्तिसुन्दरः । अपुनःखण्डनायेन्दुः पूर्णाङ्ग इव राजते
सेव्यमानो ऽपि भोगौघो न खेदायास्य जायते । कालकूटः किलेशस्य कण्ठे प्रत्युत राजते