चित्कलापदम् आसाद्य सुषुप्तान्तपदे स्थितम् । बुद्धो निवर्तते जीवो मूढस् सर्गे प्रवर्तते
स्वभावशुद्धिर् हि यदा तदा मैत्री प्रवर्तते । द्वयोर् एकत्वरूपैव स्वसौहार्दनिदर्शना
अज्ञस् सुषुप्तात् सम्बुद्धो जीवः कश्चित् स्वसर्गभाक् । सर्वगत्वाच् चितः कश्चित् परसर्गेण नीयते
सर्गे सर्गे पृथग्रूपं सन्ति सर्गान्तराण्य् अपि । तेष्व् अप्य् अन्तस्स्थसर्गौघाः कदलीदलपीठवत्
सर्गे सर्गान्तरापूरपत्त्रपीवरवृत्तिमान् । स्वभावशीतलो ब्रह्मकदलीदलमण्डपः
कदल्याम् अन्यता नास्ति यथा पत्त्रशतेष्व् अपि । ब्रह्मतत्त्वे ऽन्यता नास्ति तथा सर्गशतेष्व् अपि
बीजात् फलं रसाद् भूत्वा यथा बीजं पुनर् भवेत् । तथा ब्रह्म मनो भूत्वा बोधाद् ब्रह्म पुनर् भवेत्
रसकारणकं बीजं फलभावेन जृम्भते । ब्रह्मकारणको जीवो जगद्रूपेण जृम्भते
रसस्य कारणं किं स्याद् इति वक्तुं न युज्यते । स्वभावो निर्विशेषत्वात् परं वक्तुं न युज्यते
न चासत्ता सर्वमये वक्तुं क्वचन शक्यते । नाकारणे कारणादि परे वास्त्य् आदिकारणे
बीजं जहन् निजवपुः फलीभूतं विलोक्यते । ब्रह्माजहन् निजवपुः फलं बीजं च संस्थितम्
बीजस्याकृतिमत् सर्वं तेनानाकृति तत्पदम् । न युज्यते समीकर्तुं तस्मान् नास्त्य् उपमा शिवे
खम् एव जायते खाभान् न च तज् जायते ऽन्यदृक् । अतो न जातं वा जातं विद्धि ब्रह्मनभो जगत्
दृश्यं पश्यन् स्वम् आत्मानं न द्रष्टा सम्प्रपश्यति । प्रपञ्चाक्रान्तसंवित्तेः कस्योदेति निजा स्थितिः
मृगतृष्णाजलभ्रान्तौ सत्यां केव विदग्धता । विदग्धतायां सत्यां तु केवासौ मृगतृष्णिका
आकाशविशदो द्रष्टा सर्वगो ऽपि न पश्यति । नेत्रं निजम् इवात्मानं दृशीभूतम् अहो भ्रमः
आकाशविशदं ब्रह्म यत्नेनापि न लभ्यते । दृश्ये दृश्यतयादृष्टे त्व् अस्य लाभस् सुदूरतः
त्वादृक्स्थूलो ऽवधानेन विना यत्र न दृश्यते । तत्रातिदूरोदस्तैव द्रष्टुस् सूक्ष्मस्य दृश्यता
द्रष्टा द्रष्टैव भवति न तु स्पृशति दृश्यताम् । दृश्यं च दृश्यते तेन द्रष्टा राम न दृश्यते
द्रष्टैव सम्भवत्य् एको न तु दृश्यम् इहास्ति हि । द्रष्टा सर्वात्मको दृश्यं स्थितश् चेत् केव दृश्यता
सर्वशक्तिमता राज्ञा यद् यत् सम्पाद्यते यथा । तत् तत् तथा भवत्य् आशु स एवोदेति तत्तया
यथा मधुरसोल्लासष् षण्डो भवति भासुरः । रसताम् अजहच् चैव फलपुष्पदलोन्नतः
चिदुल्लासस् तथा जीवो भूत्वा भवति देहकः । चिन्मात्रतां ताम् अजहद् एव दर्शनदृङ्मयः
नानाषण्डसहस्रौघैर् अद्वितीयैर् निजात्मनः । यथोदेति रसो भौमश् चित् तथोदेत्य् अहम्भ्रमैः
चिद्रसोल्लासवृक्षाणां कचताम् आत्मनात्मनि । दृश्यशाखाशताढ्यानाम् इह नान्तो ऽवगम्यते
षण्डः प्रत्येकम् एवान्तर् यथा रसचमत्कृतिम् । स्वादयत्य् एवम् एषा चित् पृथक् पश्यति संसृतीः
या योदेति यथा यस्या जीवशक्तेस् स्वसंसृतिः । ताम् तां तथैति सा स्वान्तश् चिद् भूतभुवनस्थितिम्
जीवसंसृतयः काश्चित् प्रमिलन्ति परस्परम् । स्वयं विहृत्य संसारे शाम्यन्ति चिरकालतः
सूक्ष्मया परया दृष्ट्या स्वं पश्यस्य् अनया तथा । जगज्जालसहस्राणि परमाण्वन्तरेष्व् अपि
भित्तौ नभसि पाषाणे ज्वालायाम् अनिले जले । सन्ति संसारलक्ष्याणि तिले तैलम् इवाखिले