आधिव्याधिमहावर्ते गर्ते संसारवर्त्मनि । ममतोग्रान्धकूपे ऽस्मिन् मा पतातपदायिनि
न त्वं भावेषु नो भावास् त्वयि तामरसेक्षण । शुद्धबुद्धस्वभावस् त्वम् आत्मसंस्थस् स्थिरो भव
व्यपगतममतामहान्धकारं पदम् अमलं विगतैषणं समेत्य । प्रभवसि यदि चेतसो महात्मंस् तद् अतिधिये महते सते नमस् ते
समङ्गातापसीम् एतां तनुं सन्त्यज्य भार्गव । प्रविशेमां तनुं साधो नगरीम् इव पार्थिवः
काले पूर्वजया तन्वा तपः कृत्वानया पुनः । गुरुत्वम् असुरेन्द्राणां कर्तव्यं भवतानघ
महाकल्पान्त आयाते भवता भार्गवी तनुः । अपुनर्ग्रहणायैषा त्याज्या प्रम्लानपुष्पवत्
जीवन्मुक्तपदं प्राप्तस् तन्वा प्राक्तनरूपया । महासुरेन्द्रगुरुतां कुर्वंस् तिष्ठ महामते
कल्याणम् अस्तु वां यामो वयं त्व् अभिमतां दिशम् । न किञ्चिद् अपि तच् चित्तं यस्य नाभिमतं भवेत्
इत्य् उक्त्वा मुञ्चतोः पुष्पं तयोस् सो ऽन्तरधीयत । तप्तांशुर् इव रोदस्योस् समम् अंशुभिर् अंशुमान्
गते तस्मिन् भगवति ताम् उक्त्वा भवितव्यताम् । विचार्य भार्गवो ऽभेद्यां नियतां नियतेर् गतिम्
कालकारणसंशुष्कां भाविपुष्पफलोदयाम् । विवेश तां तनुं बालां सुलताम् इव माधवः
सा ब्राह्मणतनुर् भूमौ विवर्णवदनाङ्गिका । पपात कम्पिता तूर्णं छिन्नमूला लता यथा
तस्यां प्रविष्टजीवायां पुत्रतन्वां महामुनिः । चकाराप्यायनं मन्त्रैस् सकमण्डलुवारिभिः
सर्वनाड्यस् ततस् तन्व्यास् तस्याः पूर्णा विरेजिरे । सरितः प्रावृषीवाम्बुपूरपूरितकोटराः
नलिनी प्रावृषीवासौ मधाव् इव नवा लता । यदा पूर्णा तदा तस्याः प्राणाः पल्लविता बभुः
अथ शुक्रस् समुत्तस्थौ वहत्प्राणसमीरणः । रसमारुतसंयोगाद् आपूर्ण इव वारिदः
पुरो ऽभिवादयाम् आस पितरं पावनाकृतिः । प्रथमोल्लासितो मेघस् स्तनितेनेव पर्वतम्
पिताथ प्राक्तनीं तस्याप्य् आलिलिङ्ग तनुं ततः । स्नेहार्द्रवृत्तिर् जलदश् चिराद् गिरितटीम् इव
भृगुर् ददर्श सस्नेहं प्राक्तनीं तानयीं तनुम् । मत्तो जातो ऽयम् इत्य् आस्था हरत्य् अपि महामतिम्
मत्पुत्रो ऽयम् इति स्नेहो भृगुम् अप्य् अहरत् तदा । परतात्मीयता चेयं यावदाकृति भाविनी
बभूवतुः पितापुत्रौ ताव् अथान्योऽन्यशोभितौ । निशावसानमुदिताव् अर्कपद्माकराव् इव
चिरसङ्गमसम्बद्धाव् इव चक्राह्वदम्पती । घनागमघनस्नेहौ मयूरजलदाव् इव
चिरकालदृढोत्कण्ठयोग्यया कथया तया । स्थित्वा तत्र मुहूर्तं ताव् अथोत्थाय महामती
समङ्गाद्विजदेहं तं भस्मसात् तत्र चक्रतुः । को हि नाम जगज्जात आचारं नानुतिष्ठति
एवं तौ कानने तस्मिन् पावने भृगुभार्गवौ । संस्थितौ तपसा दीप्तौ दिवीव शशिभास्करौ
चेरतुर् ज्ञातविज्ञेयौ जीवन्मुक्तौ जगद्गुरू । देशकालदशौघेषु सुगमं सुस्थिरं तपः
अथासुरगुरुत्वं स शुक्रः कालेन लब्धवान् । भृगुर् अप्य् आत्मनो योग्ये पदे ऽतिष्ठद् अनामये
शुक्रो ऽसौ प्रथमम् इति क्रमेण जात एतस्मात् परमपदाद् उदारकीर्तिः । स्वेनाशु स्मृतिपदविभ्रमेण पश्चाद् एवं च प्रविलुलितो दशान्तरेषु
इदम्प्रथमम् उत्पन्ना सा तदा ब्रह्मणः पदात् । शुद्धा मतिर् भार्गवस्य नान्यजन्मकलङ्किता
सर्वैषणानां संशान्तौ शुद्धा चित्तस्य या स्थितिः । तत् सत्त्वम् उच्यते सैषा विमला चिद् उदाहृता