मनो मिथ्याभ्रमाल् लोके कर्तृताकर्तृतामयीम् । करोति कलनां रज्ज्वां भ्रान्तेक्षण इवाहिताम्
तेन मा गा मुने कोपम् आपदाम् ईदृशः क्रमः । यद् यथा तत् तथैवास्तु सत्यम् आलोकयाकुलः
न वयं प्रभुतार्थेन नाभिमानवशीकृताः । स्वतो हेवाकवशतः केवलं नियतौ स्थिताः
प्रकृतव्यवहारेहां नियतां नियतेर् वशात् । प्राज्ञस् समनुवर्तेत नाभिमानमहातमाः
कर्तव्यम् एव क्रियते केवलं कार्यकोविदैः । सौषुप्तीं वृत्तिम् आश्रित्य कयाचिद् अपि नाशया
क्व सा ज्ञानमयी दृष्टिः क्व महत्त्वं क्व धीरता । मार्गे सर्वप्रसिद्धे हि किम् अन्ध इव मुह्यसि
त्रिकालामलदर्शित्वं धारयन्न् अपि चेतसि । अविचार्य जगद्यात्रां किं मूर्ख इव मुह्यसि
स्वकर्मफलपाकोत्थाम् अविचार्य दशां सुते । किं मूर्ख इव सर्वज्ञ मुधा मां शप्तुम् अर्हसि
देहिनाम् इह सर्वेषां शरीरं द्विविधं मुने । किं न जानासि वा देहम् एकम् अन्यन् मनोऽभिधम्
तत्र देहो जडो ऽत्यर्थं विनाशैकपरायणः । मनस् तूत्थाननियतं कदर्थात् क्षीयते न वा
चतुरेण यथा साधो रथस् सारथिनोह्यते । कुर्वता किञ्चन स्वेहां देहो ऽयं मनसा तथा
असत् सङ्कल्प्य क्रियते सच् छरीरं विनाश्यते । क्षणेन मनसा पङ्कपुरुषश् शिशुना यथा
चित्तम् एवेह पुरुषस् तत्कृतं कृतम् उच्यते । तद् बद्धं कलनाहेतोः कलनास्तं विमुच्यते
अयं देह इदं नेत्रम् इदम् अङ्गम् इदं शिरः । इदं स्फारविकारं तन् मन एवाभिधीयते
मनो हि जीवज् जीवाख्यं निश्चायकतया तु धीः । अहङ्कारो ऽभिमानित्वान् नानात्वं त्व् इदम् एति हि
देहवासनया चेतस् त्व् अन्यानि स्वानि चेद्धया । पार्थिवानि शरीराणि सन्तीव परिपश्यति
आलोकयति चेत् सत्यं तद् असत्यमयीं मनः । शरीरभावनां त्यक्त्वा परमां याति निर्वृतिम्
तन् मनस् तव पुत्रस्य समाधौ त्वयि संस्थिते । स्वमनोरथमार्गेण दूराद् दूरतरं गतम्
इदम् औशनसं त्यक्त्वा देहं मन्दरकन्दरे । प्रयातं वैबुधं सद्म नीडोड्डीनः खगो यथा
तत्र मन्दारकुञ्जेषु पारिजातगृहेषु च । नन्दनोद्यानषण्डेषु लोकपालपुरेषु च
मुने चतुर्युगान्य् अष्टौ विश्वाचीं देवसुन्दरीम् । असेवत महातेजाष् षट्पदः पद्मिनीम् इव
तीव्रसंवेगसम्पन्नस् स्वसङ्कल्पोपकल्पिते । अथ पुण्यक्षये जाते नीहार इव शार्वरे
प्रम्लानकुसुमोत्तंसस् स्विन्नाङ्गावलयालसः । स पपात तया साकं कालपक्वं फलं यथा
वैबुधं तत् परित्यज्य नभस्य् एव शरीरकम् । भूताकाशम् अथासाद्य वसुधायाम् अजायत
आसीद् द्विजो दशार्णेषु कोसलेषु महीपतिः । धीवरो ऽङ्गमहाटव्यां हंसस् त्रिपथगातटे
सूर्यवंशी नृपः पौण्ड्रे सौरस् साल्वेषु दैशिकः । कल्पं विद्याधरश् श्रीमान् धीमान् अथ मुनेस् सुतः
मद्रेष्व् अथ महीपालस् ततस् तापसबालकः । वासुदेव इति ख्यातस् समङ्गायास् तटे स्थितः
अन्यास्व् अपि विचित्रासु वासनावशतस् स्वयम् । विषमास्व् एष पुत्रस् ते चचारानन्तयोनिषु
अभूद् विन्ध्यवने गोपः किरतः केकयेषु च । सौवीरेषु च सामन्तस् त्रैगर्तश् चैव दैशिकः
वंशगुल्मः किरातेषु हरिणश् चीरजङ्गले । सरीसृपस् तालतले तमाले वनकुक्कुटः