त्वम् अनन्ततपा विप्रो वयं नियतिपालकाः । तेन सम्पूज्यसे पूज्य साधो नेतरयेच्छया
मा तपः क्षपय क्षुब्धैः कल्पकालमहानलैः । यो न दग्धो ऽस्मि मे तस्य किं त्वं शापेन धक्ष्यसि
संसारावलयो ग्रस्ता निगीर्णा रुद्रकोटयः । भुक्तानि विष्णुवृन्दानि केन शप्ता वयं मुने
भोक्तारो हि वयं ब्रह्मन् भोजनं युष्मदादयः । स्वयं नियतिर् एषा हि नावयोर् एतद् ईहितम्
स्वयम् ऊर्ध्वं प्रयात्य् अग्निस् स्वयं यान्ति पयांस्य् अधः । भोक्तारं भोजनं याति सृष्टिश् चाप्य् अन्तकं स्वयम्
इदम् इत्थं मुने रूपम् अस्येह परमात्मनः । स्वात्मनि स्वयम् एवात्मा स्वत एव विजृम्भते
नेह कर्ता न भोक्तास्ति दृष्ट्या नष्टकलङ्कया । बहवश् चेह कर्तारो दृष्ट्यानष्टकलङ्कया
कर्तृताकर्तृते ब्रह्मन् केवलं परिकल्पिते । असम्यग्दर्शनेनैव न सम्यग्दर्शनेन वः
पुष्पाणि तरुषण्डेषु भूतानि भुवनेषु च । स्वयम् आयान्ति यान्तीह कल्प्यते हेतुता विधेः
अब्बिम्बितस्य चन्द्रस्य चलने कर्त्रकर्तृते । न सत्ये नानृते यद्वत् तद्वत् कालस्य सृष्टिषु
मनो मिथ्याभ्रमाल् लोके कर्तृताकर्तृतामयीम् । करोति कलनां रज्ज्वां भ्रान्तेक्षण इवाहिताम्
तेन मा गा मुने कोपम् आपदाम् ईदृशः क्रमः । यद् यथा तत् तथैवास्तु सत्यम् आलोकयाकुलः
न वयं प्रभुतार्थेन नाभिमानवशीकृताः । स्वतो हेवाकवशतः केवलं नियतौ स्थिताः
प्रकृतव्यवहारेहां नियतां नियतेर् वशात् । प्राज्ञस् समनुवर्तेत नाभिमानमहातमाः
कर्तव्यम् एव क्रियते केवलं कार्यकोविदैः । सौषुप्तीं वृत्तिम् आश्रित्य कयाचिद् अपि नाशया
क्व सा ज्ञानमयी दृष्टिः क्व महत्त्वं क्व धीरता । मार्गे सर्वप्रसिद्धे हि किम् अन्ध इव मुह्यसि
त्रिकालामलदर्शित्वं धारयन्न् अपि चेतसि । अविचार्य जगद्यात्रां किं मूर्ख इव मुह्यसि
स्वकर्मफलपाकोत्थाम् अविचार्य दशां सुते । किं मूर्ख इव सर्वज्ञ मुधा मां शप्तुम् अर्हसि
देहिनाम् इह सर्वेषां शरीरं द्विविधं मुने । किं न जानासि वा देहम् एकम् अन्यन् मनोऽभिधम्
तत्र देहो जडो ऽत्यर्थं विनाशैकपरायणः । मनस् तूत्थाननियतं कदर्थात् क्षीयते न वा
चतुरेण यथा साधो रथस् सारथिनोह्यते । कुर्वता किञ्चन स्वेहां देहो ऽयं मनसा तथा
असत् सङ्कल्प्य क्रियते सच् छरीरं विनाश्यते । क्षणेन मनसा पङ्कपुरुषश् शिशुना यथा
चित्तम् एवेह पुरुषस् तत्कृतं कृतम् उच्यते । तद् बद्धं कलनाहेतोः कलनास्तं विमुच्यते
अयं देह इदं नेत्रम् इदम् अङ्गम् इदं शिरः । इदं स्फारविकारं तन् मन एवाभिधीयते
मनो हि जीवज् जीवाख्यं निश्चायकतया तु धीः । अहङ्कारो ऽभिमानित्वान् नानात्वं त्व् इदम् एति हि
देहवासनया चेतस् त्व् अन्यानि स्वानि चेद्धया । पार्थिवानि शरीराणि सन्तीव परिपश्यति
आलोकयति चेत् सत्यं तद् असत्यमयीं मनः । शरीरभावनां त्यक्त्वा परमां याति निर्वृतिम्
तन् मनस् तव पुत्रस्य समाधौ त्वयि संस्थिते । स्वमनोरथमार्गेण दूराद् दूरतरं गतम्
इदम् औशनसं त्यक्त्वा देहं मन्दरकन्दरे । प्रयातं वैबुधं सद्म नीडोड्डीनः खगो यथा
तत्र मन्दारकुञ्जेषु पारिजातगृहेषु च । नन्दनोद्यानषण्डेषु लोकपालपुरेषु च