नेत्रगर्तकसंसुप्तप्रसूनवनकीटकम् । मक्षिकापञ्जरप्रोतकोशकारक्रिमिव्रजम्
प्राक्तनीम् उपभोगेहाम् इष्टानिष्टफलप्रदाम् । धाराधौतान्तया तन्वा हसच् छुष्कास्थिमालया
शिरोघटेन शुभ्रेण सम्पन्नेनेन्दुवर्चसा । विडम्बयच् च कर्पूरप्लुतलिङ्गशिरश्श्रियम्
ऋज्वा संशुष्कसितया स्वास्थिमात्रावशेषया । ग्रीवयात्मानुसृतया दीर्घीकुर्वद् इवाकृतिम्
मृणालिकापाण्डुरया धारावधुतमांसया । नासास्थिलतया वक्त्रं कृतसीमाक्रमं दधत्
दीर्घकन्धरया नूनम् उत्तानीकृतवक्त्रया । प्रेक्षमाणम् इव प्राणान् उत्क्रान्तान् अम्बरोदरे
जङ्घोरुजानुदोर्दण्डैर् द्विगुणं दीर्घतां गतैः । प्रमिमाणम् इवाशान्तं दीर्घाध्वश्रमभीतितः
उदरेणातिनिम्नेन चर्मशेषेण शोषिणा । प्रदर्शयद् इवाज्ञस्य हृदयस्यातिशून्यताम्
प्रेक्ष्य तच् छुष्ककङ्कालम् आलानम् इव दन्तिनः । पूर्वापरपरामर्शम् अकुर्वन् भृगुर् उत्थितः
आलोकसमकालं हि प्रतिभातं ततो भृगोः । चिरम् उत्क्रान्तजीवः किं मत्पुत्रो ऽयम् इति क्षणात्
अचिन्तयत एवास्य भविष्यत्ताबलं ततः । कालं प्रति बभूवाशु कोपः परमदारुणः
अकाल एव मत्पुत्रो नीतः किम् इति कोपितः । कालाय शापम् उत्स्रष्टुं भगवान् उपचक्रमे
अथाकलितरूपो ऽसौ कालः कवलितप्रजः । आधिभौतिकम् आस्थाय वपुर् मुनिम् उपाययौ
खड्गपाशधरश् श्रीमान् कुण्डली कवचान्वितः । षड्भुजष् षण्मुखो बह्व्या वृतः किङ्करसेनया
यच्छरीरसमुत्थेन ज्वालाजालेन वल्गता । फुल्लकिंशुकवृक्षस्य बभाराद्रेश् श्रियं नभः
यत्करस्थत्रिशूलाग्रनिष्ठ्यूतैर् अग्निमण्डलैः । विरेजुर् उदितैर् आशाः कानकैर् इव कुण्डलैः
यत्पाशश्वसनायस्तशिखरा मेदिनीभृतः । दोलाम् इव समारूढाश् चेलुः पेतुश् च घूर्णिताः
यत्खड्गमण्डलोद्द्योतश्यामं बिम्बं विवस्वतः । कल्पदग्धजगद्धूमपर्याकुलम् इवाबभौ
स उपेत्य महाबाहुः कुपितं तं महामुनिम् । कल्पक्षुब्धाब्धिगम्भीरं सान्त्वपूर्वम् उवाच ह
विज्ञातलोकस्थितयो मुने दृष्टपरावराः । हेतुनापि न मुह्यन्ति किम् उ हेतुम् विनोत्तमाः
त्वम् अनन्ततपा विप्रो वयं नियतिपालकाः । तेन सम्पूज्यसे पूज्य साधो नेतरयेच्छया
मा तपः क्षपय क्षुब्धैः कल्पकालमहानलैः । यो न दग्धो ऽस्मि मे तस्य किं त्वं शापेन धक्ष्यसि
संसारावलयो ग्रस्ता निगीर्णा रुद्रकोटयः । भुक्तानि विष्णुवृन्दानि केन शप्ता वयं मुने
भोक्तारो हि वयं ब्रह्मन् भोजनं युष्मदादयः । स्वयं नियतिर् एषा हि नावयोर् एतद् ईहितम्
स्वयम् ऊर्ध्वं प्रयात्य् अग्निस् स्वयं यान्ति पयांस्य् अधः । भोक्तारं भोजनं याति सृष्टिश् चाप्य् अन्तकं स्वयम्
इदम् इत्थं मुने रूपम् अस्येह परमात्मनः । स्वात्मनि स्वयम् एवात्मा स्वत एव विजृम्भते
नेह कर्ता न भोक्तास्ति दृष्ट्या नष्टकलङ्कया । बहवश् चेह कर्तारो दृष्ट्यानष्टकलङ्कया
कर्तृताकर्तृते ब्रह्मन् केवलं परिकल्पिते । असम्यग्दर्शनेनैव न सम्यग्दर्शनेन वः
पुष्पाणि तरुषण्डेषु भूतानि भुवनेषु च । स्वयम् आयान्ति यान्तीह कल्प्यते हेतुता विधेः
अब्बिम्बितस्य चन्द्रस्य चलने कर्त्रकर्तृते । न सत्ये नानृते यद्वत् तद्वत् कालस्य सृष्टिषु