शुभभाववशात् सो ऽथ किञ्चिज् ज्ञानम् अवाप्तवान् । जज्ञे नृपतनुं त्यक्त्वा गुरुस् सर्वोपदेशकः
मन्त्रसाधितसिद्धिर् हि सो ऽथ विद्याधरो ऽभवत् । कल्पम् एकं तु बुभुजे ततो वैद्याधरीं पुरीम्
कल्पावसानसमयं नीत्वा पवनरूपया । तन्वा सृष्टौ प्रवृत्तायां भूयो जातो मुनेस् सुतः
ततो मुनीनां सम्पर्कात् तपस्य् उग्रे व्यवस्थितः । अवसन् मेरुगहने मन्वन्तरम् अनिन्दितः
तत्र तस्य समुत्पन्नो मृग्याः पुत्रो नराकृतिः । तत्स्नेहेन परं मोहं पुनर् अभ्याययौ क्षणात्
पुत्रस्यास्य धनं मे ऽस्तु गुणाश् चायुश् च शाश्वतम् । इत्य् अनारतचिन्ताभिर् जहौ सत्याम् अवस्थितिम्
धर्मचिन्तापरिभ्रंशात् पुत्रार्थं भोगचिन्तनात् । क्षीणायुषं तम् अहरन् मृत्युस् सर्प इवानिलम्
भोगैकचिन्तया सार्धं स समुत्क्रान्तचेतनः । प्राप्य मद्रेशपुत्रत्वम् आसीन् मद्रमहीपतिः
मद्रदेशे चिरं कृत्वा राज्यम् उच्छिन्नशात्रवः । जराम् अभ्याजगामात्र हिमाशनिर् इवाम्बुजम्
मद्रराजतनुं तां तु तपोवासनया सह । तत्याज तेन जातो ऽसौ तपस्वी तापसात्मजः
समङ्गाया महानद्यास् तटम् आसाद्य तापसः । तपस् तेपे महाबुद्धिस् स राम विगतज्वरः
विविधजन्मदशाविवशाशयस् समनुसृत्य शरीरपरम्पराम् । सुखम् अतिष्ठद् असौ भृगुनन्दनो वरनदीसुतटे दृढवृक्षवत्
अथ कालेन महता पवनातपजर्जरः । कायस् तस्य पपातोर्व्यां छिन्नमूल इव द्रुमः
मनस् तु चञ्चलाभोगं तासु तासु दशासु च । बभ्रामातिविचित्रासु वनराजिष्व् इवैणकः
भ्रान्तम् उद्भ्रान्तम् अभितश् चक्रार्पितम् इवाकुलम् । मनस् तस्य विशश्राम समङ्गासरितस् तटे
अनन्तवृत्तान्तघनां पेलवां सुदृढाम् अपि । तां संसृतिदशां शुक्रो विदेहो ऽनुभवन् स्थितः
मन्दराचलसानुस्था सा तनुस् तस्य धीमतः । तापप्रसरसंशुष्का चर्मशेषा बभूव ह
शारीररन्ध्रप्रवहद्वातशीत्काररूपया । चेष्टादुःखक्षयानन्दात् काकल्येव स्म गायति
प्राणानुस्मरणोच्छ्वासम् इव बाष्पं स्म मुञ्चति । चण्डानिलविलासेन लुलित्वा वनभूमिषु
मनोवराकम् अवटे लुठितं भवभूमिषु । हसन्तीवातिशुभ्राभ्रसितया दन्तमालया
दर्शयन्ती स्वकं शून्यं वपुर् अक्ष्णोर् अकृत्रिमम् । मुखारण्यजरत्कूपरूपया गर्तशोभया
तापोपतप्ता संसिक्ता वर्षाजलभरेण सा । पांसुना पवनोत्थेन दुष्कृतेनेव रूषिता
शुष्ककाष्ठवद् आलोला पातेषु कृतझाङ्कृता । धारानिकरपातेन विनुन्ना जलदागमे
प्रावृण्निर्झरपूरेण प्लुता गिरिनदीतटे । तारमारुतशीत्कारा वनोपल इव स्थिता
वक्रा शुष्कान्त्रतन्त्री च पूता झाङ्कारकारिणी । अरण्यलक्ष्मीवीणेव शून्यचर्ममयोदरी
रागद्वेषविहीनत्वात् तस्य पुण्याश्रमस्य तु । महातपस्त्वाच् च भृगोर् न भुक्ता मृगपक्षिभिः
यमनियमकृशीकृताङ्गयष्टेश् चरति तपस् स्म भृगूद्वहस्य चेतः । तनुर् अथ पवनापनीतरक्ता चिरम् अलुठन् महतीषु सा शिलासु
नापश्यद् अग्रे तनयं तं नयावनताननम् । सीमान्तं गुणसीमायाः पुण्यं मूर्तम् इव स्थितम्
अपश्यत् केवलं कालं कङ्कालं पुरतो महत् । देहयुक्तम् इवाभाग्यं दारिद्र्यम् इव मूर्तिमत्
तापशुष्कवपुः कृत्तिरन्ध्रस्फुरिततित्तिरि । संशुष्कान्त्रोदरगुहाछायाविश्रान्तदर्दुरम्