चिदाकाशस्य बोधो ऽयं जगदादीति यत् स्थितम् । अयं सो ऽहम् इदं रूपालोकचित्तकलाद्य् अपि
इदम् अर्कादि पृथ्व्यादि तथेदं वत्सरादि च । अयं कल्पः क्षणश् चायम् इमे मरणजन्मनी
अयं कल्पान्तसंरम्भो महाकल्पान्त एष सः । अयं स सर्गप्रारम्भो भावाभावक्रमस् त्व् असौ
लक्षाणीमानि कल्पानाम् इमा ब्रह्माण्डकोटयः । इमे ब्रह्मेन्द्रनिचया इमा विष्ण्वादिशक्तयः
एते चेमे परिणता इमे भूय उपागताः । इमानि धिष्ण्यजालानि देशकालकला इमाः
महाचित्परमाकाशम् अनावृत्तम् अनन्तकम् । यथा पूर्वं स्थितं शान्तम् इत्य् एवं कचति स्वयम्
परमाणुसहस्रांशभास एता महाचितेः । स्वभावभूता एवान्तस्स्थिता नायान्ति यान्ति नो
स्वयम् अन्तश् चमत्कारो यस् समुद्गीर्यते चिता । तत् सर्गभानं भातीदं भारूपं न च भित्तिमत्
नोद्यन्ति न च नश्यन्ति नायान्ति न च यान्ति च । महाशिलान्तर्लेखानां सन्निवेश इवाचलाः
इमे सर्गाः प्रस्फुरन्ति स्वतस् स्वात्मनि निर्मले । नभसीव नभोभागा निराकारा निराकृतौ
द्रवत्वानीव तोयस्य स्पन्दा इव सदागतेः । आवर्ता इव वाम्भोधेर् गुणिनो वाथवा गुणाः
विज्ञानघन एवैकम् इदम् इत्थम् अवस्थितम् । सोदयास्तमयारम्भम् अनन्तं शान्तम् आततम्
सहकार्यादिहेतूनाम् अभावे शून्यता जगत् । स्वयम्भूर् जायते चेति किलोन्मत्तकफूत्कृतम्
प्रशान्तसर्वार्थकलाकलङ्को निरस्तनिश्शेषविकल्पतल्पः । चिराय विद्रावितदीर्घनिद्रो भवाभयो भूषितभूः प्रबुद्धः
महाप्रलयसर्गादाव् एवम् एतद् रघूद्वह । स्मृत्यात्मैव भवत्य् आदौ प्रथमो ऽसौ प्रजापतिः
तत्सङ्कल्पात्म च जगत् स्मृत्यात्मैवम् इदं ततः । भाति सङ्कल्पनगरं स्थितं पूर्वप्रजापतेः
इति स्थिते ऽपि सा राम तस्य पूर्वप्रजापतेः । स्थितिर् न सम्भवत्य् एव नभसीव महाद्रुमः
न सम्भवति किं ब्रह्मन् सर्गादौ प्राक्तनी स्मृतिः । महाप्रलयसम्मोहैर् नश्यति प्राक्स्मृतिः कथम्
प्राङ्महाप्रलये प्राज्ञ पूर्वे ब्रह्मादयः पुरा । किल निर्वाणम् आयातास् ते ऽवश्यं ब्रह्मतां गताः
प्राक्तन्याः कस् स्मृतेस् स्मर्ता तस्मात् कथय सुव्रत । स्मृतिर् निर्मूलतां याता स्मर्तुर् मुक्ततया यतः
अतस् स्मर्तुर् अभावे सा स्मृतिः कोदेतु किं कथम् । अवश्यं हि महाकल्पे सर्वे मोक्षैकभागिनः
नानुभूते ऽनुभूते च स्वतश् चिद्व्योम्नि या स्मृतिः । सा जगच्छ्रीर् इति प्रौढा दृश्याभावे हि चित्प्रभा
भाति संवित्प्रभैवाच्छम् अनाद्यन्तावभासिनी । यत् तद् एतज् जगद् इति स्वयम्भूर् इति च स्थितम्
अनादिकालसंसिद्धं यद् भानं ब्रह्मणो निजम् । स आतिवाहिको देहो विराजो जगदाकृतिः
परमाणाव् इदं भाति जगत् सभुवनत्रयम् । देशकालक्रियाद्रव्यदिनरात्रिक्रमान्वितम्
परमाणुं प्रति ततस् तस्यान्तस् तादृग् एव च । भाति भास्वरिताकारं तादृग्गिरिकुलावृतम्
तत्रापि तादृगाकारम् एवं प्रत्य् अणुम् आततम् । दृश्यम् आभाति भारूपम् एतद् अङ्ग न वास्तवम्
इत्य् अस्त्य् अन्तो न सद्दृष्टेर् असद्दृष्टेश् च वा क्वचित् । अस्यास् त्व् अभ्युदितं बुद्धम् अबुद्धं प्रति वानघ
बुद्धं प्रतीदं ब्रह्मैव केवलं शान्तम् अव्ययम् । अबुद्धं प्रति तु द्वैतभासुरं भुवनान्वितम्
यथेदं भासुरं भाति जगद् अण्डकजृम्भितम् । तथा कोटिसहस्राणि भान्त्य् अन्यान्य् अप्य् अणाव् अणौ