नाभिवाञ्छति न द्वेष्टि देहे किञ्चित् क्वचित् पुमान् । स्वस्थस् तिष्ठ निराशङ्कं देहवृत्तिम् उपागतः
भविष्यद्ग्रामकग्राम्यकार्ये तिष्ठसि नो यथा । चित्तवृत्तिषु मा तिष्ठ तथा तथ्यात्मतां गतः
यथा देशान्तरनरो यथा काष्ठं यथोपलः । तथैव पश्य चित्तं त्वम् अचित्तैव यथात्मता
यथा दृषदि नास्त्य् अम्बु यथाम्भस्य् अनलस् तथा । स्वात्मन्य् एवास्ति नो चित्तं परमात्मनि तत् कुतः
प्रेक्ष्यमाणं न यत् किञ्चित् तेन यत् क्रियते क्वचित् । कृतं भवति तन् नेति मत्वा चित्तातिगो भव
अत्यन्तानात्मभूतस्य चेच् चित्तस्यानुवर्तसे । पर्यन्तवासिनः कस्मान् न म्लेच्छस्यानुवर्तसे
निरन्तरम् अनादृत्य त्वम् आराच् चित्तपुक्कसम् । स्वस्थम् आस्स्व निराशङ्कं पङ्केनेव कृतो जडः
चित्तं नास्त्य् एव मे भूतं मृतम् एवाद्य वेति च । भव निश्चयवान् भूत्वा शिलापुरुषनिश्चलः
प्रेक्षायाम् अस्ति नो चित्तं तद्विहीनो ऽसि तत्त्वतः । तत् किमर्थम् अनर्थेन तदर्थेन कदर्थ्यसे
असता चित्तयक्षेण ये ऽथवातिवशीकृताः । तेषां पेलवबुद्धीनां चन्द्राद् अशनिर् उत्थिता
चित्तं दूरे परित्यज्य यो ऽसि सो ऽसि स्थिरो भव । भव भावनया मुक्तो युक्त्या परमयान्वितः
असतो ये ऽनुवर्तन्ते चेतसो ऽसत्त्वरूपिणः । व्योमकाननकर्मैकनीतकालान् धिग् अस्तु तान्
व्यपगलितमना महानुभावो भव भवपारम् उपागतामलात्मा । सुचिरम् अपि विचारितं न लब्धमलम् अलम् आत्मनि मानसात्म किञ्चित्
नाभिनन्दति सम्प्राप्तं नाप्राप्तम् अभिशोचति । केवलं विगताशङ्कस् सम्प्राप्तम् अनुवर्तते
त्वयापि राघव ज्ञातं ज्ञातव्यम् अखिलान्तरम् । मन्ये ते सर्वकार्येभ्यो वासनास् तनुतां गताः
शरीरातीतवृत्तिस् त्वं शरीरस्थो ऽथवा भव । मा गाश् शोकं च हर्षं च त्वम् आत्मा विगतामयः
त्वय्य् आत्मनि स्थिते स्वच्छे सर्वगे सततोदिते । कुतो दुःखसुखे राम कुतो मरणजन्मनी
अबन्धुर् अपि कस्मात् त्वं बन्धुदुःखानि शोचसि । अद्वितीये स्थिते ह्य् अस्मिन् बान्धवाः क इवात्मनि
दृश्यते केवलं देहपरमाणुचयः परम् । देशकालान्यतापत्तेर् नात्मोदेति न लीयते
अविनाशो ऽपि कस्मात् त्वं विनश्यामीति शोचसि । अमृत्युवशिनि स्वच्छे विनाशः क इवात्मनि
घटे कपालतां याते घटाकाशो न नश्यति । यथा तथा शरीरे ऽस्मिन् नष्टे त्वं न विनश्यसि
मृगतृष्णातरङ्गिण्यां क्षीणायां नातपो यथा । विनश्यति तथा देहे नष्टे नात्मा विनश्यति
वाञ्छैवोदेति ते कस्माद् भ्रान्तिर् अन्तर् निरर्थिका । अद्वितीयो द्वितीयं तत् किं वस्त्व् आत्माभिवाञ्छतु
श्रव्यं स्पृश्यं तथा दृश्यं रम्यं घ्रेयं च राघव । न किञ्चिद् अस्ति जगति व्यतिरिक्तं यद् आत्मनः
सर्वशक्ताव् इमास् तस्मिन्न् आत्मन्य् एवाखिलास् स्थिताः । शक्तयो वितते व्यक्ते आकाश इव शून्यताः
चित्ताद् राघव रूढेयं त्रिलोकीललनोदरे । त्रिविधेन क्रमेणेह जनता जनितभ्रमा
मनःप्रशमने सिद्धे वासनाक्षयनामनि । कर्मक्षयाभिधाने च मायेयं प्रविनश्यति
संसारोग्रारघट्टे ऽस्मिन् या दृढा यन्त्रवाहिनी । रज्जुस् तां वासनाम् एतां छिन्द्धि राघव यत्नतः
अपरिज्ञायमानैषा महामोहप्रदायिनी । परिज्ञाता त्व् अनन्ताख्यसुखदा ब्रह्मगामिनी
आगता ब्रह्मणो भुक्त्वा संसारम् इह लीलया । पुनर् ब्रह्मैव संस्मृत्य ब्रह्मण्य् एव विलीयते