परिपक्वं समालोक्य जराक्षारविधूसरम् । शिरःकुष्माण्डकं भुङ्क्ते पुंसः कालः किलेश्वरः
जराजह्नुसुतोद्युक्ता मूलान्य् अस्य निकृन्तति । शरीरतीरवृक्षस्य चलस्यायूंषि सत्वरम्
जरामार्जारिका भुक्तयौवनाखुतयैधिता । परम् उल्लासम् आयाति शरीरामिषगर्धिनी
काचिद् अस्ति जगत्य् अस्मिन् नामङ्गलकरी तथा । यथा जराक्रोशकरी देहजङ्गलजम्बुकी
कासश्वासससीत्कारा दुःखधूमतमोमयी । जराज्वाला ज्वलत्य् एषा ययासौ दग्ध एव हि
जरसा वक्रताम् एति शुक्लावयवपल्लवा । तात तन्वी तनुर् नॄणां लता पुष्पानता यथा
जराकर्पूरधवलं देहकर्पूरपादपम् । मुने मरणमातङ्गो नूनम् उद्धरति क्षणात्
मरणस्य मुने राज्ञो जराधवलचामरा । आगच्छतो ऽग्रे निर्याति स्वाधिव्याधिपताकिनी
न जिताश् शत्रुभिस् सङ्ख्ये ये निष्पिष्टाद्रिकोटयः । ते जराजीर्णराक्षस्या पश्याशु विजिता मुने
जरातुषारधवले शरीरसदनान्तरे । शक्नुवन्त्य् अक्षशिशवस् स्पन्दितुं न मनाग् अपि
संसारसंसृतेर् अस्या गन्धकुट्याश् शिरोगता । देहयष्ट्या जरानाम्नी चामरश्रीर् विराजते
जराचन्द्रोदयसिते शरीरनगरे स्थिते । क्षणाद् विकासम् आयाति मुने मरणकैरवम्
जरासुधालेपसिते शरीरान्तःपुरान्तरे । अशक्तिर् आर्तिर् आपच् च तिष्ठन्ति सुखम् अङ्गनाः
अभावाग्रेसरा यत्र जरा जयति जन्तुषु । कस् तत्रेह समाश्वासो मम मन्दमतेर् मुने
किं तेन दुर्जीवितदुर्ग्रहेण जरां गतेनापि हि जीव्यते यत् । जरा जगत्याम् अजिता नराणां सर्वैषणास् तात तिरस्करोति
विकल्पकल्पनानल्पकल्पितैर् अल्पबुद्धिभिः । भेदैर् उद्धुरतां नीतस् संसारकुहकभ्रमः
सतां कथम् इवास्थेह जायते जालपञ्जरे । बाला एवात्तुम् इच्छन्ति फलं मकुरबिम्बितम्
इहापि विद्यते यैषा पेलवा सुखभावना । आखुस् तन्तुम् इवाशेषं कालस् ताम् अपि कृन्तति
न तद् अस्तीह यद् अयं कालस् सकलघस्मरः । ग्रसते न जगज्जातं महाब्धिम् इव वाडवः
समस्तसामान्यतया भीमः कालो महेश्वरः । दृश्यसत्ताम् इमां सर्वां कवलीकर्तुम् उद्यतः
महताम् अपि नो देवः प्रतिपालयति क्षणात् । कालः कवलितानन्तविश्वो विश्वात्मतां गतः
युगवत्सरकल्पाख्यैः किञ्चित् प्रकटतां गतः । रूपैर् अलक्ष्यरूपात्मा सर्वम् आक्रम्य तिष्ठति
ये रम्या ये शुभारम्भास् सुमेरुगुरवो ऽपि ये । कालेन विनिगीर्णास् ते करभेणेव पन्नगाः
निर्दयः कठिनः क्रूरः कर्कशः कृपणो ऽधमः । न तद् अस्ति यद् अद्यापि न कालो निगिरत्य् अयम्
कालः कवलनैकान्तमतिर् अत्ति गिरीन् अपि । अनन्तैर् अपि भोगौघैर् नायं तृप्तो महाशनः
हरत्य् अयं नाशयति करोत्य् अत्ति निहन्ति च । कालस् संसारनृत्ये हि नानारूपैर् यथा नटः
भिनत्ति प्रविभागस्थो भूतबीजान्य् अनारतम् । जगत्य् असत्तया चञ्च्वा दाडिमानि यथा शुकः
शुभाशुभविषाणाग्रविलूनजनपल्लवः । स्फूर्जति स्फीतजनताजीवराजीविनीगजः
विरिञ्चमज्जब्रह्माण्डबृहद्बिल्वफलद्रुमम् । ब्रह्मकाननम् आभोगि परम् आवृत्य तिष्ठति
यामिनीभ्रमरीपूर्णा रचयन् दिनमञ्जरीः । वर्षकल्पकलावल्लीर् न कदाचन खिद्यते