अहो नु चित्रं पद्मोत्थैर् बद्धास् तन्तुभिर् अद्रयः । अविद्यमाना याविद्या तया सर्वे वशीकृताः
इदं तद् वज्रतां यातं रूपम् अस्मिञ् जगत्त्रये । अविद्ययापि यन् नाम सद् एवासद् इव स्थितम्
अस्यास् संसारमायाया नट्यास् त्रिभुवनाङ्गने । रूपं सदवबोधार्थं कथयानुग्रहात् पुनः
अन्यच् च संशयो ऽयं मे महात्मन् हृदि वर्तते । लवणो ऽसौ महाभागः किं ताम् आपदम् आप्तवान्
संश्लिष्टयोर् अहतयोर् द्वयोर् वा देहदेहिनोः । ब्रह्मन् क इव संसारी शुभाशुभफलैकभुक्
लवणस्य तथा दत्त्वा ताम् आपदम् अनुत्तमाम् । किं गतश् चञ्चलारम्भः कश् चासाव् ऐन्द्रजालिकः
काष्ठकुड्योपमो देहो न किञ्चन इवानघ । स्वप्नालोक इवानेन चेतसा परिकल्प्यते
चेतस् तु जीवतां यातं चिच्छक्तिपरिरूषितम् । विद्धि संसारि सुमते कपिपोतकचञ्चलम्
चेतो हि कर्मभाग् देहे नानाकारं शरीरधृत् । अहङ्कारमनोजीवनामभिः परिकथ्यते
तस्येमान्य् अप्रबुद्धस्य सुप्रबुद्धस्य राघव । सुखदुखान्य् अनन्तानि न शरीरस्य कानिचित्
अप्रबुद्धं मनो नानासञ्ज्ञाकल्पितकल्पनम् । वृत्तीर् अनुपतच् चित्रा विचित्राकृतितां गतम्
अप्रबुद्धम् भवेद् यावन् निद्रान्तं तावद् एव हि । सम्भ्रमं पश्यति स्वप्ने न प्रबुद्धः कदाचन
अज्ञाननिद्राकुलितो जीवो यावन् न बोधितः । तावत् पश्यति दुर्बोधं संसारारम्भविभ्रमम्
सम्प्रबुद्धस्य मनसस् तमस् सर्वं विलीयते । कमलस्य यथा ह्य् आन्ध्यं दिनालोकविकासिनः
चित्ताविद्यामनोजीववासनेति कृतात्मभिः । कर्मात्मेति च यः प्रोक्तस् स देही दुःखकोविदः
जडो देहो न दुःखार्हो दुःखी जीवो ऽविचारतः । अविचारो घनाज्ञानाद् अज्ञानं दुःखकारणम्
शुभाशुभानां धर्माणां जीवो विषयतां गतः । अविवेकैकदोषेण कोशे नेदं महापदम्
अविवेकामयोत्तब्धं मनो विविधवृत्तिमत् । नानाकारविहारेण परिभ्रमति चक्रवत्
उदेति रौति हन्त्य् अत्ति याति वल्गति नन्दति । मन एव शरीरे ऽस्मिन् न शरीरं कदाचन
यथा गृहपतिर् गेहे रथे वा सारथिर् यथा । यथा भुजङ्गो भस्त्रायां शरीरे ऽस्मिंस् तथा मनः
अचले चञ्चलाकारः पादपे पवनो यथा । स्फुरत्य् एवं मनो देहे स्थितो देहो न चेतसि
सर्वेषु सुखदुःखेषु सर्वासु कलनासु च । मनः कर्तृ मनो भोक्तृ मानसं विद्धि मानवम्
अत्र ते शृणु वक्ष्यामि वृत्तान्तम् इमम् अद्भुतम् । लवणो ऽसौ यथा यातश् चण्डालत्वं मनोभ्रमात्
मनः कर्मफलं भुङ्क्ते शुभं वाशुभम् एव वा । यथैतद् बुध्यसे नूनं तथाकर्णय राघव
हरिश्चन्द्रकुलोत्थेन लवणेन पुरानघ । एकान्तैकोपविष्टेन चिन्तितं मनसा चिरम्
पितामहो मे सुमहान् राजसूयस्य याजकः । अहं तस्य कुले जातस् तं यजे मनसा मखम्
इति सञ्चिन्त्य मनसा कृत्वा सम्भारम् आदितः । राजसूयस्य दीक्षायां विवेश स महीपतिः
ऋत्विजश् चार्चयाम् आस पूजयाम् आस सन्मुनीन् । देवता वन्दयाम् आस ज्वालयाम् आस पावकम्
तस्येत्थं यजमानस्य मनस्य् उपवनान्तरे । ययौ संवत्सरस् साग्रो देवर्षिद्विजपूजया
भूतेभ्यो द्विजपूर्वेभ्यो दत्त्वा सर्वस्वदक्षिणाम् । व्यबुध्यत दिनस्यान्ते स्वस्मिन्न् उपवने नृपः