अथ चण्डालकन्यायां विश्रान्तायां तरोस् तले । सुप्तायां शीतलच्छाये द्वौ समालिङ्ग्य दारकौ
थुत्थको नाम तनयो ममैकः पुरतस् स्थितः । अत्यन्तवल्लभो ऽस्माकं कनीयान् कान्तिमान् इति
स माम् उवाच दीनात्मा बाष्पपूर्णविलोचनः । आप्त देह्य् आशु मे मांसं पानं च रुधिरं क्षणात्
पुनः पुनर् वदन्न् एवं स बालस् तनयो मम । प्राणान्तिकीं दशां प्राप्तस् साक्रन्दो हि पुनः क्षुधा
तस्योक्तं हि मया पुत्र मांसं नास्तीति भूरिशः । तथापि मांसं देहीति वदत्य् एव सुदुर्मतिः
अथ वात्सल्यमूढेन मया दुःखातिभारिणा । तस्योक्तं पुत्र मन्मांसं पक्वं सम्भुज्यताम् इति
तद् अप्य् अङ्गीकृतं तेन देहीति वदता पुनः । मन्मांसभक्षणं क्षीणवृत्तिना श्लथकृत्तिना
सर्वदुःखापनोदाय स्नेहकारुण्यमोहितः । मरणायात्तमित्राय ततो ऽहं सहसोत्थितः
ग्रीष्मतापोपतप्तानि काष्ठान्य् आहृत्य जङ्गलात् । मरणायात्मनस् तत्र चिता विरचिता मया
लेलिहानानलज्वाला चिता प्रज्वालिताथ सा । क्षणाच् चटचटास्फोटैस् स्थिता मदभिकाङ्क्षिणी
मयोक्तं तनयास्यां तु चितायां पतितात् पुनः । उत्कृत्योत्कृत्य भोक्तव्यं मत्तो मांसं क्षणात् त्वया
इत्य् उक्त्वा यावद् आत्मानं स्वं चितायां क्षिपाम्य् अहम् । लुठितो ऽस्मि जवात् तावद् अस्मात् सिंहासनान् नृपः
ततस् तूर्यनिनादेन जयशब्देन चाभितः । भृशम् एव प्रबुद्धो ऽहं स्मृत्या च वलितस् स्थितः
इति शाम्बरिकेणेह मोह उत्पादितो मम । अज्ञानेनेव जीवस्य दशाशतसमन्वितः
आत्मोदन्तं भवत्स्व् इत्थम् एनं कथितवान् अहम् । मार्काण्डेय इवानन्तं कल्पदुःखं सुराजसु
इत्य् उक्तवति राजेन्द्रे लवणे भूरितेजसि । अन्तर्धानं जगामासौ तत्र शाम्बरिकः क्षणात्
अथेदम् ऊचुस् ते सभ्या विस्मयाकुलचेतसः । अन्योऽन्यालोकनव्यग्रपद्मपत्त्रनिभेक्षणाः
अहो नु खलु चित्रेयं माया ननु विलक्षणा । को नु शाम्बरिको नाम क्व चासाव् अग्रतो गतः
सर्वशक्तेर् विचित्रा हि शक्तयश् शतशो विधेः । यद् विवेकिमनो ऽप्य् एष विमोहयति मायया
विज्ञातलोकवृत्तान्तः क्व नामायं महीपतिः । क्व सामान्यमनोवृत्तियोग्या विपुलसम्भ्रमाः
न च शाम्बरिकोत्थेयं माया मनसि मोहनी । अर्थस्य गृध्नवो ह्य् एते नित्यं शाम्बरिकाः किल
यत्नेन प्रार्थयन्ते ऽर्थं नान्तर्धानं व्रजन्ति ते । इति सन्देहदोलायां संस्थितौ लुठिता वयम्
सभायाम् अवसं तस्याम् अहं राम तदा किल । तेन प्रत्यक्षतो दृष्टं मयैतन् नाप्ततश् श्रूतम्
अतिबहुकलनाविवर्धिताङ्गं नय निजचित्तम् इदं शमं महात्मन् । शमम् उपगमिते परं स्वभावे परमम् उपैष्यसि पावनं पदं तत्
परस्मात् कारणाद् आदौ चिच् चेत्यपदपातिनी । कलनापदम् आसाद्य कलङ्ककलनान्तरम्
असत्स्व् एव विमोहेषु रामैवम्प्रायवृत्तिषु । घनेषु तुच्छताम् एत्य चिराय परिमज्जति
असद् एव मनोवृत्तिर् म्लाना विस्तारयत्य् अलम् । दुःखं दोषसहस्रेण वेतालम् इव बालकः
सद् एव हि महादुःखम् असत्तां नयति क्षणम् । निष्कलङ्का मनोवृत्तिर् अन्धकारम् इवार्करुक्
नयद् अभ्याशतां दूरम् अभ्याशं दूरतां नयत् । मनो वल्गति भूतेषु बालो बालखगेष्व् इव
अभयं भयम् अज्ञस्य चेतसो वासनावतः । दूरतो मुग्धपान्थस्य स्थाणुर् याति पिशाचताम्