आपातरमणीयत्वं कल्प्यते केवलं स्त्रियाः । मन्ये तद् अपि नास्त्य् अत्र मुने मोहैककारणे
विपुलोल्लासदायिन्या मदोन्मथनपूर्वकम् । को विशेषो विकारिण्या मदिराया इह स्त्रियाः
ललनालानसंलीना मुने मानवदन्तिनः । प्रबोधं नाधिगच्छन्ति दीर्घैर् अपि शमाङ्कुशैः
केशकज्जलधारिण्यस् तीक्ष्णाः प्रकृतितस् सदा । दुष्कृताग्निशिखा नार्यो दहन्ति तृणवन् नरम्
ते वन्द्यास् ते महात्मानस् त एव पुरुषा भुवि । ये सुखेन समुत्तीर्णास् साधो यौवतसङ्कटात्
ज्वलताम् अपि दूरे ऽपि सरसा अपि नीरसम् । स्त्रियो हि नरकाग्नीनां दारु चारु च दारुणम्
कीर्णान्धकारकवरी तरत्तारकलोचना । पूर्णेन्दुबिम्बवदना कुमुदोत्करहासिनी
लीलाविलोलपरुषा कार्यसंहारकारिणी । परं विमोहनं बुद्धेः कामिनी दीर्घयामिनी
पुष्पाभिराममधुरा करपल्लवलासिनी । भ्रमरभ्रूविलासाढ्या स्तबकस्तनधारिणी
पुष्पकेसरगौराङ्गी नरमारणतत्परा । ददात्य् उत्तमवैवश्यं कान्ता विषमहालता
सीत्कारोच्छ्वासमात्रेण भुजङ्गदलनोत्कया । कान्तयोद्ध्रियते जन्तुः करभ्येवोरगो बिलात्
कामनाम्ना किरातेन वितीर्णा मुग्धचेतसाम् । नार्यो नरविहङ्गानाम् अङ्गबन्धनवागुराः
ललनाविपुलालाने मनोमत्तमतङ्गजः । रतिशृङ्खलया ब्रह्मन् बद्धस् तिष्ठति मूकवत्
जन्मपल्वलमत्स्यानां कर्मकोटरचारिणाम् । पुंसां दुर्वासनारज्जुर् नारी बडिशपिण्डिका
मन्दुरेव तुरङ्गानाम् आलानम् इव दन्तिनाम् । पुंसाम् अब्जम् इवालीनां बन्धनं वामलोचनाः
नानारसमयी चित्रा भोगभूमिर् इयं मुने । स्त्रियम् आश्रित्य संयाता पराम् इह हि संस्थितिम्
सर्वेषां दोषरत्नानां सुसमुद्गिकयानया । दुःखशृङ्खलया नित्यम् अलम् अस्तु मम स्त्रिया
किं स्तनेन किम् अक्ष्णा वा किं नितम्बेन किं भ्रुवा । मांसमात्रैकसारेण करोम्य् अहम् अवस्तुना
इतो मांसम् इतो रक्तम् इतो ऽस्थीनि च वासरैः । ब्रह्मन् कतिपयैर् एव याति स्त्री विशरारुताम्
यास् ता निष्परुषैस् तूलैर् लालिताः पतिभिस् स्त्रियः । ता मुने प्रविभक्ताङ्ग्यस् स्वपन्ति पितृभूमिषु
यस्मिन् घननवस्नेहं मुखे पत्त्राङ्कुरश्रियः । कान्तेन रचिता ब्रह्मञ् शीर्यते तत् तु जङ्गले
केशाश् श्मशानवृक्षेषु यान्ति चामरलेशताम् । अस्थीन्य् उडुवद् आभान्ति दिनैर् अवनिमण्डले
पिबन्ति पांसवो रक्तं क्रव्यादाश् चाप्य् अनेकशः । चर्मानलशिखा भुङ्क्ते खं यान्ति प्राणवायवः
इत्य् एषा ललनाङ्गानाम् अचिरेणैव भाविनी । स्थितिर् मया वः कथिता किं भ्रान्तिम् अनुधावथ
भूतपञ्चकसङ्घट्टसंस्थानं ललनाभिधम् । रसाद् अभिवहत्व् एतत् कथं नाम धियान्वितः
शाखावितानगहना कट्वम्लफलशालिनी । प्रतानोत्तालताम् एति चिन्ता कान्तानुसारिणी
क्वचिद् भूततया चेतो धनगर्धान्धम् आकुलम् । परं मोहम् उपादत्ते यूथभ्रष्टो मृगो यथा
शोच्यतां परमाम् एति तरुणस् तरुणीरतः । निबद्धः करिणीलोभाद् विन्ध्यखाते यथा द्विपः
यस्य स्त्री तस्य भोगेच्छा निस्स्त्रीकस्य न भोगभूः । स्त्रियं त्यक्त्वा जगत् त्यक्तं जगत् त्यक्त्वा सुखी भवेत्
आपातमात्ररमणेषु दुरन्तरेषु भोगेषु नाहम् अलिपक्षतिपेलवेषु । ब्रह्मन् रमे मरणरोगजरादिभीत्या शाम्याम्य् अहं परम् उपैमि वनं प्रयत्नात्