विनिद्रस्य विधैर्यस्य स्फुरतस् सह पल्लवैः । मम दुःखातिदैर्घ्येण सा व्यतीयाय शर्वरी
ततस् तिमिरलेखासु सह तारेन्दुकैरवैः । मयीवापद्यमानासु म्लानताम् अलसाननैः
शाम्यन्तीषु च वेतालक्ष्वेडास्व् अजनजङ्गले । सह शीतार्तिमद्दन्तपङ्क्तिटाङ्कारसीत्कृतैः
माम् अबन्तरनिर्मग्नं हसन्तीम् इव दृष्टवान् । अहं पूर्वां दिशं प्रातर् मधुपानारुणाम् इव
क्षणाद् अज्ञ इव ज्ञानं दरिद्र इव काञ्चनम् । दृष्टवान् अहम् अर्कं खवारणारोहणोन्मुखम्
उत्थाय वारवाणं च तत आस्फोटितं मया । हस्तिचर्म हरेणेव सन्ध्यानृत्तानुरागिणा
प्रवृत्तस् ताम् अहं स्फारां विहर्तुं जङ्गलस्थलीम् । कालो जगत्कुटीं कल्पदग्धभूतगणाम् इव
न किञ्चिद् दृश्यते तत्र भूतं जरढजङ्गले । अभिजातो गुणलवो यथा मूर्खशरीरके
केवलं विगताशङ्कं षण्डभ्रमणचञ्चलाः । चीचीकूचीचीवचना विहरन्ति विहङ्गमाः
अथाष्टभागम् आपन्ने व्योम्नो दिवसनायके । शुष्कावश्यायलेशासु स्नातास्व् इव लतासु च
भ्रमतात्र मया दृष्टा दारिकौदनधारिणी । गृहीतामृतसत्कुम्भा दानवेनेव माधवी
तरत्तारकनेत्रां तां श्यामाम् अधवलाम्बराम् । अहम् अभ्यागतस् तत्र शर्वरीम् इव चन्द्रमाः
मह्यम् ओदनम् आश्व् एतद् बाले बलवदापदे । देहि दीनार्तिहरणात् स्फारतां यान्ति सम्पदः
क्षुद् अन्तर् दहतीयं मां बाले वृद्धिम् उपेयुषी । कृष्णसर्पी प्रसूतेव कोटरस्था जरद्द्रुमम्
याच्ञयापि तया मह्यम् इत्थं दत्तं न किञ्चन । यत्नप्रार्थितया लक्ष्म्या यथा दुष्कृतिने धनम्
केवलं चिरकालेन मय्य् अत्यन्तानुगामिनि । षण्डात् षण्डं निपतति च्छायाभूते पुरस्स्थिते
तयोक्तो हारकेयूरिंश् चण्डालीं विद्धि माम् इति । राक्षसीम् इव सुक्रूरां पुरुषाश्वगजाननाम्
राजन् याचनमात्रेण मत्तो नाप्नोषि भोजनम् । ग्राम्याद् अनभिजातेहात् सौजन्यम् इव सुन्दर
इत्य् उक्तवत्या गच्छन्त्या स्खलन्त्येव पदे पदे । कुञ्जकेषु निमज्जन्त्या लीलावनतयोदितम्
ददानि भोजनम् इदं भर्ता भवसि चेन् मम । लोको नोपकरोत्य् अर्थं सामान्यस् स्निग्धतां विना
वाहयत्य् अत्र मे दान्तान् उड्डारे पुक्कसः पिता । श्मशान इव वेतालः क्षुधितो धूलिधूसरः
तस्येदम् अन्नं भवति भर्तृत्वे दीयते स्थिते । प्राणैर् अपि हि सम्पूज्या वल्लभाः पुरुषा यतः
अथोक्ता सा मया भर्ता भवामि तव सुव्रते । केनापदि विचार्यन्ते वर्णधर्मकुलक्रमाः
ततस् तयौदनाद् अर्धं मह्यम् एकं समर्पितम् । माधवीवामृताद् अर्धम् इन्द्रायाग्निमते पुरा
जम्बूफलरसः पीतस् स भुक्तः पुक्कसौदनः । विश्रान्तं च मया तत्र मोहापहृतचेतसा
मां तडाकम् इवापूर्य सा प्रावृट्श्यामला गता । हस्तेन समुपादाय प्राणं बहिर् इव स्थितम्
दुराकृतिं दुरारम्भम् आससाद भयप्रदम् । पितरं पीवराकारम् अवीचिम् इव शासना
तया मदनुषङ्गिण्या स्वार्थस् तस्मै निवेदितः । मातङ्गाय भ्रमर्येव निस्स्वनेनालिलग्नया
स तस्या बाढम् इत्य् उक्त्वा दिनान्ते समुपस्थिते । मुमोच दान्ताव् आबद्धौ कृतान्तः किङ्कराव् इव
नीहाराभ्रकडारासु दिक्षु प्रोद्धूलितास्व् इव । वेतालवद् वनात् तस्माद् दिनान्ते चलिता वयम्