अथैनं परिपप्रच्छुः पुरोगा मन्त्रिणस् तथा । प्रलयोल्लाससन्त्रस्तं मार्काण्डेयम् इवामराः
त्वयीत्थं संस्थिते देव वयम् अत्यन्तम् आकुलाः । अभेद्यम् अपि भिन्दन्ति निर्निमित्तभ्रमा मनः
आपातरमणीयेषु पर्यन्तविरसेषु च । भोगेष्व् इव विकल्पेषु केषु ते लुठितं मनः
सततोदारवृत्तासु कथासु परिशीलितम् । मनस् ते निर्मलं कस्मात् सम्भ्रमेषु निमज्जति
तुच्छालम्बनम् आलूनविशीर्णं लोकवृत्तिषु । मनो मोहम् उपादत्ते न महत्त्वविजृम्भितम्
सातत्येन हि यैवास्य मनसो वृत्तिर् उत्थिता । शरीरमदमत्तासु ताम् एवानुविधावति
अतुच्छालम्बनं शुद्धं प्रबुद्धं गुणहारि च । तवापि हि मनश् चित्रम् आलूनम् इव लक्ष्यते
अनभ्यस्तविवेकं हि देशकालवशानुगम् । मन्त्रौषधवशं याति मनो नोदारवृत्तिमत्
नित्यम् आत्तविवेकस्य कथम् आलूनशीर्णता । दुनोति विततं चेतो वात्येव विबुधाचलम्
इति जातासु गीर्ष्व् अस्य भूपतेः कान्तिर् आननम् । भूषयाम् आस शीतांशुं मासान्त इव पूर्णता
रराज राजा साश्चर्यम् उन्मीलितविलोचनः । गते हिमर्तौ प्रोल्लासिपुष्पौघ इव माधवः
अथातिसम्भ्रमाश्चर्यखिन्नस्मितमुखो बभौ । आसन्नमृत्युम् आलोक्य राहुम् इन्दुर् इवाम्बरे
ऐन्द्रजालिकम् आलोक्य प्रोवाचाथ हसन्न् इव । बभ्रुं हिंसात्मकं दृष्ट्वा सर्परूपीव तक्षकः
जाल्म जालं जटालेन किम् एतद् भवता कृतम् । मीनस्पन्दाप्रसन्नो ऽब्धिः क्षणाद् एति प्रसन्नताम्
चित्रं चित्रा हि देवस्य पदार्थशतशक्तयः । सुशक्तम् अपि मे चित्तम् आभिर् मोहे निवेशितम्
क्व वयं लोकपर्यायवृत्तान्तपरिदेविनः । क्व मनोमोहदायिन्यो वितताः प्राकृतापदः
अप्य् अभ्यस्तमहाज्ञानं मनस् तिष्ठति देहके । कदाचिन् मोहम् आदत्ते क्षणं मतिमताम् अपि
इदम् आश्चर्यम् आख्यानं शृणुताथ सभासदः । मम शाम्बरिकेणेह यन् मुहूर्तं प्रदर्शितम्
दृष्टवान् अहम् एतस्मिन् बह्वीः कार्यदशाश् चलाः । मुहूर्ते प्रोत्थितध्वस्तशक्रास् सृष्टीर् इवाब्जजः
इत्य् उक्त्वोन्मुखनेत्रेषु सभ्येषु स हसन्न् इव । राजा वर्णयितुं चित्रं वृत्तान्तम् उपचक्रमे
इह विविधपदार्थसङ्कुलायां ह्रदनदपर्वतपत्तनाकुलायाम् । कुलशिखरिसमुद्रसङ्कटायां भुवि विभवावलितो ऽस्त्य् अयं प्रदेशः
अस्ति तावद् अयं देशो नानावननदीयुतः । वसुधामण्डलस्यास्य सहोदर इवानुजः
अस्मिंश् चायम् अहम् राजा पौराभिमतवृत्तिमान् । इन्द्रस् स्वर्ग इवास्यां तु सभायाम् अद्य संस्थितः
यावद् अभ्यागतो दूरात् कश्चिच् छाम्बरिकस् त्व् अयम् । रसातलाद् अभ्युत्थितो मायी मय इव स्वयम्
अनेन भ्रामितैषेह पिञ्छिका राजिराजिता । कल्पान्तपवनाभ्रेण शक्रचापलता यथा
आलोक्यैताम् अहं लोलाम् अस्याश्वस्य पुरस्स्थितेः । पृष्ठम् आरूढवान् एक आत्मना भ्रान्तमानसः
ततो ऽद्रिं प्रलयक्षुब्धं पुष्करावर्तको यथा । तथा चलन्तं चलितस् स्वश्वम् आरूढवान् अहम्
गन्तुं प्रवृत्तो मृगयाम् एको ऽहम् अथ रंहसा । उर्वराम् इव निर्भेत्तुं कल्लोलः प्रलयाम्बुधेः
तेनानिलविलोलेन दूरं नीतो ऽस्मि वाजिना । भोगाभ्यासजडेनाज्ञो मुग्धस् स्वमनसा यथा
अकिञ्चनमनश्शून्यं स्त्रीचित्तम् इव दुर्भगम् । ततः प्रलयनिर्दग्धजगदास्पदभीषणम्