मनो नाम शरीरं हि जगतस् सकलस्य च । आत्मशक्तिश् चिद् अस्यात्मा न नश्यति कदाचन
यो ऽसाव् आत्मा महाप्राज्ञ नश्यतीत्य् अवगच्छसि । न नश्यति कदाचिद् स किं मुधा परितप्यसे
विशीर्णे ऽभ्रे यथा वातश् शुष्के ऽब्जे षट्पदो यथा । यात्य् अनन्तपदं व्योम तथात्मा देहसङ्क्षये
संसारे ऽस्मिन् विहरतो मनो ऽपि हि न नश्यति । ज्ञानाग्निना विना जन्तोर् आत्मनाशे तु का कथा
यः कुण्डबदरन्यायो यो घटाकाशयोः क्रमः । स्थितिर् देहात्मनोस् सैव सविनाशाविनाशयोः
बदरं हस्तम् आयाति यथा स्फुटति कुण्डके । आत्मा गगनम् आयाति तथा चलति देहके
कुम्भे गच्छत्य् अकुम्भत्वं कुम्भाकाशो यथाम्बरे । तिष्ठत्य् एवम् अयं देही देहे क्षीणे निरामयः
मनो देहो हि जन्तूनां देशकालतिरोहितः । मुहुर् मृतिपटाच्छन्नश् शेते किं परिदेवना
देशकालतिरोधाने मूढो ऽपि मरणे नरः । किं बिभेति महाबाहो नेह नश्यति कश्चन
अतस् त्वं वासनां राम मिथ्यैवाहम् इति स्थिताम् । त्यज पक्षीश्वरो व्योमगमनोत्क इवाण्डकम्
यैषा हि मानसी शक्तिर् इष्टानिष्टानुबन्धिनी । अनयेदं मुधा भ्रान्त्या स्वप्नवत् परिकल्पितम्
अविद्यैषा दुरन्तैषा दुःखायैषा हि वर्धते । अपरिज्ञायमानैषा तनोतीदम् असन्मयम्
एषा कुड्यवद् आकाशं तुषारम् अनलं यथा । परिपश्यति विभ्रान्ता स्वरूपस्य स्वभावतः
असद् एवेदम् आरम्भमन्थरं सद् इवोत्थितम् । कल्पितं जगद् आभोगि दीर्घस्वप्न इवैतया
भावनामात्रम् एवास्यास् स्वरूपं कर्तृतां गतम् । जगताम् आकुलं चक्षुर् व्योम्नि पिञ्छकताम् इव
लयम् अस्यास् स्वरूपं त्वं नय राम विचारणात् । यथा हिमशिलायास् तु तपनाद् दिवसाधिपः
हिमाभावार्थिनो ऽर्कस्य स्वोदयेन हितं यथा । सिध्यत्य् एवं विचारेण मनोनाशार्थिनो ऽर्थितम्
अविद्या सम्प्रवृत्ता हि विततानर्थदुर्गमा । नानेन्द्रजालकलणं शाम्बरी हेम वर्षति
स्वविनाशक्रियां चैतां मन एव करोत्य् अलम् । मनो ह्य् आत्मवधं नाम नाटकं परिनृत्यति
आत्मानम् ईक्षते चेतस् स्वविनाशाय केवलम् । न हि जानाति दुर्बुद्धिर् विनाशं प्रत्युपस्थितम्
असङ्कल्पनमात्रेण स्वविकल्पदशाम् इदम् । मनस् संसाधयत्य् आशु क्लेशो नात्रोपयुज्यते
स्वं विकल्प्य विकल्प्याशु विवेकोपहितं मनः । सन्त्यज्य रूपम् आरम्भि करोत्य् आत्मावबोधनम्
महोदयो मनोनाशो महोत्पातो ऽस्य तूदयः । मनोनाशे प्रयत्नं त्वं कुरु मा मनसो जवे
अविरलसुखदुःखवृक्षषण्डे विषमकृतान्तमहोरगे वने ऽस्मिन् । प्रभुर् इदम् अखिले विवेकहीनं सुभग मनो महद् आपदेकहेतुः
इत्य् उक्तवत्य् अथ मुनौ दिवसो जगाम सायन्तनाय विधये ऽस्तम् इनो जगाम । स्नातुं सभा कृतनमस्करणा जगाम श्यामाक्षये रविकरैश् च सहाजगाम
परस्माद् उत्थितं चेतः कणो लोल इवार्णवात् । स्फारताम् एत्य भुवनं तनोतीदम् इतस् ततः
ह्रस्वं दीर्घीकरोत्य् आशु दीर्घं नयति खर्वताम् । स्वतां नयत्य् अन्यद् अलं स्वं तथैवान्यताम् अपि
प्रादेशमात्रम् अपि यद् वस्तु भावनयैव तत् । स्वयं सम्पन्नयैवाशु करोत्य् अद्रीन्द्रभासुरम्
लब्धप्रतिष्ठं परमात् पदाद् उल्लसितं मनः । निमेषेणैव संसारान् करोति न करोति च
यद् इदं दृश्यते किञ्चिज् जगत् स्थास्नु चरिष्णु च । सर्वं सर्वप्रकाराढ्यं चित्ताद् एतद् उपागतम्