राजपुत्रास् त्रयो नद्यो भविष्यन्नगरं तथा । यथा सङ्कल्परचना तथेयं त्रिजगत्स्थितिः
सङ्कल्पमात्रम् अभितः परिस्फुरति चञ्चलम् । पयोमात्रात्मको ऽम्भोधिर् अम्भसीवात्मनात्मनि
सङ्कल्पमात्रम् उत्पन्नं प्रथमं परमात्मनि । तद् इदं स्फारतां यातं व्यापारैर् दिवसं यथा
सङ्कल्पजालकलनैव जगत् समग्रं सङ्कल्पम् एव ननु विद्धि विलासि चेत्यम् । सङ्कल्पमात्रम् अलम् उत्सृज निर्विकल्पम् आश्रित्य निश्चयम् अवाप्नुहि राम शान्तिम्
स्वसङ्कल्पवशान् मूढो मोहम् एति न पण्डितः । अयक्षे यक्षसङ्कल्पान् मुह्यते शिशुनैव हि
को ऽसौ सङ्कल्पितः केन यक्षो ब्रह्मविदां वर । असतैव महामोहं येनादत्ते सदैव हि
अमुना भूतसङ्गेन यक्षो ऽहङ्काररूपधृत् । वेतालश् शिशुनेवेह मिथ्यैव परिकल्पितः
एकस्मिन्न् एव सर्वस्मिन् स्थिते परमवस्तुनि । कुतः को ऽयम् अहं नाम कथं नाम किलोदितः
वस्तुतो नास्त्य् अहङ्कारः परमात्मन्य् अभेदतः । असम्यग्दर्शनान् मार्गी सरित् तीव्रातपे यथा
मनोमणिर् महारम्भस् संसार इति लक्ष्यते । आत्मनात्मानम् आश्रित्य स्फुरत्य् अम्बु यथाम्बुना
असम्यग्दर्शनं तेन त्यज राम निराश्रयम् । साश्रयं सत्यम् आनन्दि सम्यग्दर्शनम् आश्रय
धिया विचारधर्मिण्या मोहसंरम्भहीनया । विचारयाधुना सत्यम् असत्यं सम्परित्यज
अबद्धो बद्ध इत्य् उक्त्वा किं शोचसि मुधैव हि । अनन्तस्यात्मतत्त्वस्य किं कथं केन बध्यते
नानानानात्वकलनास्व् अविभिन्ने महात्मनि । सर्वस्मिन् ब्रह्मतत्त्वे ऽस्मिन् किं बद्धं किं विमुच्यते
अनार्तो ऽप्य् आर्तिसद्भावाच् छिन्ने ऽङ्गे किं च ताम्यसि । भेदाभेदविकारार्तिः काचिन् नात्मनि विद्यते
देहे नष्टे क्षते क्षीणे कात्मनः क्षतिर् आगता । भस्त्रायां परिदग्धायां तत्स्थं हेम न नश्यति
देहः पततु वोदेतु का नः क्षतिर् उपागता । को नष्टः प्रक्षते पुष्पे आमोदो व्योमसंश्रयः
आपतन्तु वपुःपद्मं सुखदुःखहिमश्रियः । आकाशोड्डयने ऽलीनां का नः क्षतिर् उपस्थिता
देहः पततु वोदेतु यातु वा गगनान्तरम् । तद्विलक्षणरूपस्य कासौ भवति ते क्षतिः
यथा पयोदमरुतोर् यथा षट्पदपद्मयोः । तथा राघव सम्बन्धस् त्वच्छरीरत्वदात्मनोः
मनो नाम शरीरं हि जगतस् सकलस्य च । आत्मशक्तिश् चिद् अस्यात्मा न नश्यति कदाचन
यो ऽसाव् आत्मा महाप्राज्ञ नश्यतीत्य् अवगच्छसि । न नश्यति कदाचिद् स किं मुधा परितप्यसे
विशीर्णे ऽभ्रे यथा वातश् शुष्के ऽब्जे षट्पदो यथा । यात्य् अनन्तपदं व्योम तथात्मा देहसङ्क्षये
संसारे ऽस्मिन् विहरतो मनो ऽपि हि न नश्यति । ज्ञानाग्निना विना जन्तोर् आत्मनाशे तु का कथा
यः कुण्डबदरन्यायो यो घटाकाशयोः क्रमः । स्थितिर् देहात्मनोस् सैव सविनाशाविनाशयोः
बदरं हस्तम् आयाति यथा स्फुटति कुण्डके । आत्मा गगनम् आयाति तथा चलति देहके
कुम्भे गच्छत्य् अकुम्भत्वं कुम्भाकाशो यथाम्बरे । तिष्ठत्य् एवम् अयं देही देहे क्षीणे निरामयः
मनो देहो हि जन्तूनां देशकालतिरोहितः । मुहुर् मृतिपटाच्छन्नश् शेते किं परिदेवना
देशकालतिरोधाने मूढो ऽपि मरणे नरः । किं बिभेति महाबाहो नेह नश्यति कश्चन
अतस् त्वं वासनां राम मिथ्यैवाहम् इति स्थिताम् । त्यज पक्षीश्वरो व्योमगमनोत्क इवाण्डकम्