द्रोणैर् नवनवत्या तैस् तस्यां द्रोणेन चान्धसः । तत्र द्रोणशतं हीनं रन्धितं बहुभोजिभिः
ततो भुक्तं जनशतैर् ब्राह्मणानां शतैस् तथा । त्रिभिस् तै राजपुत्रैश् च परां निर्वृतिम् आगतैः
भविष्यन्नगरे तस्मिन् राजपुत्रास् त्रयो ऽपि ते । सुखम् अद्य स्थिताः पुत्र मृगयाव्यवहारिणः
आख्यायिकैषा कथिता मया रम्या तवानघ । एतां हृदि कुरु प्राज्ञ विदग्धस् त्वं भविष्यसि
धात्र्येति कथिता राम बालायाख्यायिका शुभा । तुष्टिं जगाम बालश् च शुभाख्यायिकयानया
एषा हि कथिता राम चित्ताख्यानकथां प्रति । बालकाख्यायिका तुभ्यं मया कमललोचन
इयं संसाररचना स्थितिम् एवम् उपागता । बालकाख्यायिकेवोग्रैस् सङ्कल्पैर् व्यर्थकल्पितैः
विकल्पजालिकैवेयं प्रतिभासात्मिकानघ । बन्धमोक्षादिकलनारूपेण प्रविजृम्भते
सङ्कल्पमात्राद् इतरद् विद्यते नेह किञ्चन । सङ्कल्पवशतः किञ्चिन् नकिञ्चित् किञ्चिद् एव वा
द्यौः क्षमा वायुर् आकाशः पर्वतास् सरितो दिशः । सङ्कल्पकलितं सर्वम् एतत् स्वप्नवद् आत्मनः
राजपुत्रास् त्रयो नद्यो भविष्यन्नगरं तथा । यथा सङ्कल्परचना तथेयं त्रिजगत्स्थितिः
सङ्कल्पमात्रम् अभितः परिस्फुरति चञ्चलम् । पयोमात्रात्मको ऽम्भोधिर् अम्भसीवात्मनात्मनि
सङ्कल्पमात्रम् उत्पन्नं प्रथमं परमात्मनि । तद् इदं स्फारतां यातं व्यापारैर् दिवसं यथा
सङ्कल्पजालकलनैव जगत् समग्रं सङ्कल्पम् एव ननु विद्धि विलासि चेत्यम् । सङ्कल्पमात्रम् अलम् उत्सृज निर्विकल्पम् आश्रित्य निश्चयम् अवाप्नुहि राम शान्तिम्
स्वसङ्कल्पवशान् मूढो मोहम् एति न पण्डितः । अयक्षे यक्षसङ्कल्पान् मुह्यते शिशुनैव हि
को ऽसौ सङ्कल्पितः केन यक्षो ब्रह्मविदां वर । असतैव महामोहं येनादत्ते सदैव हि
अमुना भूतसङ्गेन यक्षो ऽहङ्काररूपधृत् । वेतालश् शिशुनेवेह मिथ्यैव परिकल्पितः
एकस्मिन्न् एव सर्वस्मिन् स्थिते परमवस्तुनि । कुतः को ऽयम् अहं नाम कथं नाम किलोदितः
वस्तुतो नास्त्य् अहङ्कारः परमात्मन्य् अभेदतः । असम्यग्दर्शनान् मार्गी सरित् तीव्रातपे यथा
मनोमणिर् महारम्भस् संसार इति लक्ष्यते । आत्मनात्मानम् आश्रित्य स्फुरत्य् अम्बु यथाम्बुना
असम्यग्दर्शनं तेन त्यज राम निराश्रयम् । साश्रयं सत्यम् आनन्दि सम्यग्दर्शनम् आश्रय
धिया विचारधर्मिण्या मोहसंरम्भहीनया । विचारयाधुना सत्यम् असत्यं सम्परित्यज
अबद्धो बद्ध इत्य् उक्त्वा किं शोचसि मुधैव हि । अनन्तस्यात्मतत्त्वस्य किं कथं केन बध्यते
नानानानात्वकलनास्व् अविभिन्ने महात्मनि । सर्वस्मिन् ब्रह्मतत्त्वे ऽस्मिन् किं बद्धं किं विमुच्यते
अनार्तो ऽप्य् आर्तिसद्भावाच् छिन्ने ऽङ्गे किं च ताम्यसि । भेदाभेदविकारार्तिः काचिन् नात्मनि विद्यते
देहे नष्टे क्षते क्षीणे कात्मनः क्षतिर् आगता । भस्त्रायां परिदग्धायां तत्स्थं हेम न नश्यति
देहः पततु वोदेतु का नः क्षतिर् उपागता । को नष्टः प्रक्षते पुष्पे आमोदो व्योमसंश्रयः
आपतन्तु वपुःपद्मं सुखदुःखहिमश्रियः । आकाशोड्डयने ऽलीनां का नः क्षतिर् उपस्थिता
देहः पततु वोदेतु यातु वा गगनान्तरम् । तद्विलक्षणरूपस्य कासौ भवति ते क्षतिः
यथा पयोदमरुतोर् यथा षट्पदपद्मयोः । तथा राघव सम्बन्धस् त्वच्छरीरत्वदात्मनोः