चित्तताम्रे शोधिते हि परमार्थसुवर्णताम् । गते ऽकृत्रिम आनन्दः किं देहोपलखण्डकैः
यद् विद्यते शोध्यते तद् धौतः केन खपादपः । देहाद्यविद्या सत्या चेद् युक्त एतां प्रति ग्रहः
असत्याभिनिविष्टानां देहादाव् अधियाम् इह । ये नामोपदिशन्त्य् अज्ञाः केचित् ते पुरुषैडकाः
यथैतद् भावयेत् स्वान्तं तथैतद् भवति क्षणात् । दृष्टान्तो ऽत्रैन्दवाहल्याकृत्रिमेन्द्रादिनिश्चयः
यद् यद् यथा स्फुरति स्वप्रतिभात्म चित्तं तत् तत् तथा भवति देहतयोदितात्म । देहो ऽयम् अस्ति न न चाहम् इति स्वरूपं विज्ञानम् एकम् अवगम्य निरिच्छम् आस्स्व
देहो ऽयम् एष च किलाहम् इति स्वभावाद् देहार्थम् एव यतते तत एति नाशम् । यक्षादिकल्पनवशाद् भयम् एति बालो निर्यक्षदेशगत एव कयापि युक्त्या
इत्य् उक्तवान् स भगवान् मया कमलसम्भवः । रघूद्वह पुनः पृष्टो वाक्यम् आक्षिप्य भूतपः
त्वयैव भगवन् प्रोक्ताश् शापमन्त्रादिशक्तयः । अमोघा इति ता एव कथं मोघीकृताः पुनः
शापेन मन्त्रवीर्येण मनोबुद्धीन्द्रियाण्य् अपि । सर्वाण्य् एव विमूढानि दृष्टानि किल जन्तुषु
यथैतौ पवनस्पन्दौ यथा स्नेहघृते तथा । अभिन्नौ तद्वद् एवैतौ मनोदेहौ सदैव हि
अथ नास्त्य् एव वा देहः केवलं चेतसोहितः । मुधानुभूयते स्वप्नमृगतृष्णाद्विचन्द्रवत्
एकनाशे द्वयोर् एव नाशो ऽत्राभ्युपपद्यते । अवश्यभावी तु मनोनाशे देहपरिक्षयः
मनश् शापादिभिर् दोषैः कथं नाक्रम्यते प्रभो । कथम् आक्रम्यते वापि ब्रूहि मे परमेश्वर
न तद् अस्ति जगत्कोशे शुभकर्मानुपातिना । यत् पौरुषेण शुद्धेन न समासाद्यते जनैः
आब्रह्मस्थावरान्तं च सर्वदा सर्वजातयः । सर्वा एव जगत्य् अस्मिन् द्विशरीराश् शरीरिणाम्
एकं मनश्शरीरं तु क्षिप्रकारि स्थितं चलम् । अकिञ्चित्करम् अन्यत् तु शरीरं मांसनिर्मितम्
यत्र मांसमयः कायस् सर्वस्यैव वशङ्गतः । सर्वैर् आयास्यते शापैस् तथाधिव्याधिसञ्चयैः
मूकप्रायो ह्य् अशक्तो ऽसौ दीनः क्षणविनश्वरः । पद्मपत्त्राम्बुचपलो देवादिविवशस्थितिः
मनो नाम द्वितीयो यः कायः कायवताम् इह । स आयत्तो ऽपि नायत्तो भूतानां भुवनत्रये
पौरुषं स्वम् अवष्टभ्य धैर्यम् आलम्ब्य शाश्वतम् । यदि तिष्ठत्य् अगम्यो ऽसौ दुःखानां तद् अनिन्दितः
यथा यथासौ यतते मनोदेहो हि देहिनाम् । तथा तथासौ भवति स्वनिश्चयफलैकभाक्
सफलो मांसदेहस्य न कश्चित् पौरुषक्रमः । मनोदेहस्य सफलं सर्वम् एव स्वचेष्टितम्
पवित्रम् अनुसन्धानं चेतसा यस् स्मरन् स्थितः । निष्फलास् तत्र शापाद्याश् शिलायाम् इव सायकाः
पतत्व् अम्भसि वह्नौ वा कर्दमे वा कलेवरम् । मनो यद् अनुसन्धत्ते तद् एवाप्नोति निश्चितम्
पौरुषातिशयस् सर्वस् सर्वभावोपमर्दजः । ददात्य् अविघ्नेन फलं मनो हि मनसो मुने
पौरुषेण बलेनान्तश् चित्तं कृत्वा प्रियामयम् । कृत्रिमेन्द्रेण दुःखार्तिर् न दृष्टा शासनास्व् अपि
पौरुषेण मनः कृत्वा नीरागं विगतज्वरम् । माण्डव्येन जिताः क्लेशाश् शूलप्रान्ते ऽपि तिष्ठता
अन्धकूपे स्थितेनापि मानसैर् यज्ञसञ्चयैः । ऋषिणा दीर्घतपसा सम्प्राप्तं वैबुधं पुरम्
इन्दोः पुत्रैर् नरैर् एव पुरुषाध्यवसायतः । ध्यानेन ब्रह्मता प्राप्ता या मयापि न खण्ड्यते
अन्ये ऽप्य् सावधाना ये धीरास् सुरमहर्षयः । चित्तात् स्वम् अनुसन्धानं न त्यजन्ति मनाग् अपि