चिता स्व एव भावो ऽसौ शुद्धयैवं द्वयीकृतः । अतस् सर्वं जगत् सैव द्वैतं लब्धांशम् एव तत्
स्वम् एवान्यतया दृष्ट्वा चितिर् दृश्यतया वपुः । निर्भागाप्य् एकभागाभं भ्रमतीव भ्रमातुरा
न भ्रान्तिर् अस्ति भ्रमभाङ् नैवेतीह हि निश्चयः । परिपूर्णार्णवप्रख्या चितीत्थं संस्थिता चितिः
सर्वत्वाज् जाड्यम् अस्त्व् अस्यां चिति चित्त्वं च वेत्सि तत् । चिद्भागो ऽत्रावबोधांशस् त्व् अहन्ताजडतोदयः
अहन्त्वादि परे तत्त्वे मनाग् अपि न विद्यते । ऊर्म्यादीव पृथक् तोये संवित्सारं हि तद् यतः
अहम्प्रत्ययसन्दृश्यं चेत्यं विद्धि समुत्थितम् । मृगतृष्णास्व् इवातस् तन् नूनं विद्यत एव नो
अहन्तापदमात्रात्मपदं विद्धि निरामयम् । विदं विदुर् अहन्तादि शैत्यम् एव यथा हिमम्
चितैव चेत्यते जाड्यं स्वप्ने स्वमरणोपमम् । सर्वात्मत्वात् सर्वशक्तीः कुर्वती नैति साम्यताम्
मनः पदार्थादितया सर्वरूपं विजृम्भते । नानात्मा चित्तदेहो ऽयम् आकाशविषदाकृतिः
देहादि देहप्रतिभारूपात्म त्यजता सदा । विचार्यं प्रतिभासात्म चित्त्वं चित्त्वेन वै स्फुटम्
चित्तताम्रे शोधिते हि परमार्थसुवर्णताम् । गते ऽकृत्रिम आनन्दः किं देहोपलखण्डकैः
यद् विद्यते शोध्यते तद् धौतः केन खपादपः । देहाद्यविद्या सत्या चेद् युक्त एतां प्रति ग्रहः
असत्याभिनिविष्टानां देहादाव् अधियाम् इह । ये नामोपदिशन्त्य् अज्ञाः केचित् ते पुरुषैडकाः
यथैतद् भावयेत् स्वान्तं तथैतद् भवति क्षणात् । दृष्टान्तो ऽत्रैन्दवाहल्याकृत्रिमेन्द्रादिनिश्चयः
यद् यद् यथा स्फुरति स्वप्रतिभात्म चित्तं तत् तत् तथा भवति देहतयोदितात्म । देहो ऽयम् अस्ति न न चाहम् इति स्वरूपं विज्ञानम् एकम् अवगम्य निरिच्छम् आस्स्व
देहो ऽयम् एष च किलाहम् इति स्वभावाद् देहार्थम् एव यतते तत एति नाशम् । यक्षादिकल्पनवशाद् भयम् एति बालो निर्यक्षदेशगत एव कयापि युक्त्या
इत्य् उक्तवान् स भगवान् मया कमलसम्भवः । रघूद्वह पुनः पृष्टो वाक्यम् आक्षिप्य भूतपः
त्वयैव भगवन् प्रोक्ताश् शापमन्त्रादिशक्तयः । अमोघा इति ता एव कथं मोघीकृताः पुनः
शापेन मन्त्रवीर्येण मनोबुद्धीन्द्रियाण्य् अपि । सर्वाण्य् एव विमूढानि दृष्टानि किल जन्तुषु
यथैतौ पवनस्पन्दौ यथा स्नेहघृते तथा । अभिन्नौ तद्वद् एवैतौ मनोदेहौ सदैव हि
अथ नास्त्य् एव वा देहः केवलं चेतसोहितः । मुधानुभूयते स्वप्नमृगतृष्णाद्विचन्द्रवत्
एकनाशे द्वयोर् एव नाशो ऽत्राभ्युपपद्यते । अवश्यभावी तु मनोनाशे देहपरिक्षयः
मनश् शापादिभिर् दोषैः कथं नाक्रम्यते प्रभो । कथम् आक्रम्यते वापि ब्रूहि मे परमेश्वर
न तद् अस्ति जगत्कोशे शुभकर्मानुपातिना । यत् पौरुषेण शुद्धेन न समासाद्यते जनैः
आब्रह्मस्थावरान्तं च सर्वदा सर्वजातयः । सर्वा एव जगत्य् अस्मिन् द्विशरीराश् शरीरिणाम्
एकं मनश्शरीरं तु क्षिप्रकारि स्थितं चलम् । अकिञ्चित्करम् अन्यत् तु शरीरं मांसनिर्मितम्
यत्र मांसमयः कायस् सर्वस्यैव वशङ्गतः । सर्वैर् आयास्यते शापैस् तथाधिव्याधिसञ्चयैः
मूकप्रायो ह्य् अशक्तो ऽसौ दीनः क्षणविनश्वरः । पद्मपत्त्राम्बुचपलो देवादिविवशस्थितिः
मनो नाम द्वितीयो यः कायः कायवताम् इह । स आयत्तो ऽपि नायत्तो भूतानां भुवनत्रये
पौरुषं स्वम् अवष्टभ्य धैर्यम् आलम्ब्य शाश्वतम् । यदि तिष्ठत्य् अगम्यो ऽसौ दुःखानां तद् अनिन्दितः