अथैवम् अस्त्व् इति प्रोच्य जगामान्तर्धिम् ईश्वरः । व्योम्नि वारिनिधौ ह्रादं कृत्वेवोर्मिर् महावपुः
ततस् तौ दम्पती तुष्टौ शिवात् प्राप्य वरं गृहम् । गतौ गीर्वाणसदृशौ खम् इवोमामहेश्वरौ
तत्र सा ब्राह्मणी गेहे बभूवोदारगर्भिणी । बभौ पूर्णोदरी श्यामा मेघलेखेव वारिणा
कालेन सुषुवे पुत्रान् प्रतिपच्चन्द्रकोमलान् । दश बालान् मधौ मुग्धा वसुधेव नवाङ्कुरान्
ते कृतब्रह्मसंस्कारा वृद्धिम् ईयुर् महौजसः । स्वल्पेनैव हि कालेन प्रावृषीव नवाम्बुदाः
ते सप्तवर्षवयसो बभूवुर् ज्ञातवाङ्मयाः । विरेजुस् तेजसा तत्र नभसीवामला ग्रहाः
अथ कलेन महता तेषां तौ पितरौ तदा । सञ्जग्मतुस् तनुं त्यक्त्वा स्वां गतिं गतिकोविदौ
मातापितृभ्यां रहिता दश ते ब्राह्मणास् ततः । ययुः कैलासशिखरं गृहं सन्त्यज्य दूरतः
तत्र सञ्चिन्तयाम् आसुर् उद्विग्नास् ते विबान्धवाः । किं स्यात् परम् इह श्रेय ऊचुश् चेदं परस्परम्
किम् इह स्यात् समुचितं भ्रातरः किम् अदुःखदम् । किं महत्त्वं महैश्वर्यं किं महाविभवं शुभम्
कियद् एतद् अनैश्वर्यं सामन्ता हि चिरेश्वराः । सामन्तसम्पत् किं नाम राजानो हि महेश्वराः
किं नाम सम्पद् भूपानां सम्राड् इह महेश्वरः । किं नाम सम्पत् साम्राज्यम् इन्द्रो हीह महेश्वरः
किं नाम वस्त्व् अथेन्द्रत्वं यन् मुहूर्तं प्रजापतेः । विनश्यति न यत् कल्पे किं स्यात् तद् इह शोभनम्
वदमानेष्व् अथैतेषु ज्येष्ठो भ्राता महामतिः । गम्भीरवाग् उवाचेदं मृगयूथान् मृगो यथा
ऐश्वर्याणां हि सर्वेषाम् अकल्पान्तविनाशि यत् । रोचते भ्रातरस् तन् मे ब्रह्मत्वम् इह नेतरत्
एतत् तदुक्तम् अखिला द्विजपुत्रास् तदोत्तमाः । वचोभिर् ऐन्दवास् तत्र साधु साध्व् इत्य् अपूजयन्
ऊचुश् चेदं कथं तात सर्वदुःखापमर्जनम् । पद्मासनं जगत्पूज्यं विरिञ्चत्वम् अवाप्नुमः
भ्रात्रा तेन पुनः प्रोक्ता भ्रातरो भूरितेजसः । मदुक्तं सर्व एवैते भवन्तः पालयन्त्व् अलम्
पद्मासनगतो भास्वान् ब्रह्माहम् इति चेतसा । सृजामि संहरामीति ध्यानम् अस्तु चिराय वः
अग्रजेनेति कथिते बाढं कृत्वा त उत्तमाः । ध्यानाधीनधियस् तस्थुस् सहैव ज्यायसा रसात्
लिपिकर्मकृताकारा ध्यानासक्ता दशैव ते । अन्तस्स्थेनैव मनसा चिन्तयाम् आसुर् आदृताः
अयम् उत्फुल्लकमलकोशचक्रोन्नतासनः । ब्रह्माहं जगतस् स्रष्टा कर्ता भोक्ता महेश्वरः
यज्ञक्रियाक्रमयुतास् साङ्गोपाङ्गमहर्द्धयः । सरस्वत्या सगायत्र्या युक्ता वेदवरा इमे
लोकपालपुराक्रान्तसञ्चरत्सिद्धमण्डलः । अयम् उद्दामसौभाग्यस् स्वर्गस् सुरविभूषितः
पर्वतद्वीपजलधिकाननैस् समलङ्कृतम् । इदं भूमण्डलं नीलं त्रिलोकीकर्णकुण्डलम्
एतत् पातालकुहरं दैत्यदानवभोगिनाम् । अमृतस्त्रीगणाकीर्णं गृहं गहनकोटरम्
अयम् इन्द्रो महाबाहुर् वज्रालङ्कृतदोर्द्रुमः । त्रैलोक्यनगरीम् एकः पाति पावनयज्ञभुक्
दीप्तिजालवरत्राभिर् अवष्टभ्येव दिग्गणम् । क्रमेण प्रतपन्त्य् एते भानवो भूरिभानवः
लोकपाला इमे लोकं रक्षन्त्य् अक्षुब्धवृत्तयः । मर्यादाभिर् अतुच्छाभिर् गोपाला गोगणं यथा
उन्मज्जन्ति निमज्जन्ति प्रस्फुरन्ति पतन्ति च । तरङ्गा इव तोयानाम् इमाः प्रतिदिशं प्रजाः