विवेकिनो जगत्पूज्यास् सेव्या मन्ये भवादृशाः । त्वत्सङ्गात् सविकासास्मि चन्द्रेणेव कुमुद्वती
सौरभं कुसुमासङ्गाद् इव सत्सङ्गमाच् छुभम् । प्रवर्तते ऽर्कसम्पर्काद् विकासो ऽम्बुरुहाम् इव
महताम् एव संसर्गात् पुनर् दुःखं न बाधते । को हि दीपशिखाहस्तस् तमसा परिभूयते
मयेमौ जङ्गले प्राप्तौ भवन्तौ भूमिभास्करौ । पूजनीयाव् अतश् शीघ्रम् ईहितं कथ्यतां शुभम्
अस्मज्जनपदे रक्षःकुलकाननमञ्जरि । जनस्य बाधते ऽत्यर्थं सदा हृदयशूलनम्
यदा सर्वैव जनता सदा दृढविषूचिका । मन्मण्डले ऽद्य तेनाहं निर्गतो रात्रिचर्यया
शूलानि हृदये नॄणां न शाम्यन्ति यदौषधैः । तदाहं त्वद्विधप्रोक्तमन्त्राद्यर्थेन निर्गतः
त्वादृशस्य च लोकस्य मुग्धलोकाभिघातिनः । निग्रहार्थं प्रवृत्तिर् मे सा च सम्पत्तिम् एत्व् अलम्
एतावद् एव च शुभे नन्व् अङ्गीक्रियतां त्वया । भूयो भवत्या यत् प्राणा हिंसनीया न कस्यचित्
बाढम् एवं करोम्य् अद्यप्रभृत्य् अवितथं प्रभो । सत्यम् एवं न किञ्चिद् धि हिंसनीयं मयाधुना
यद्य् एवं फुल्लपद्माक्षि परदेहैकभोजने । किं स्याच् छरीरवृत्त्या ते स्थिताया मत्समीहिते
षड्भिर् वर्षशतै राजन् प्रबुद्धायास् समाधितः । जातभोजनसङ्कल्पा भोजनेच्छेयम् अद्य मे
इदानीं शिखरं गत्वा तद् एव ध्याननिश्चला । यावदिच्छं सुखेनासे सजीवा सालभञ्जिका
आमृतीं धारणां बद्ध्वा धारयामि शरीरकम् । यथेच्छम् अथ कालेन त्यक्ष्यामीति मतिर् मम
आशरीरपरित्यागम् इदानीं न मया नृप । हिंसनीयाः परप्राणास् तेनेदं मद्वचश् शृणु
हिमवान् नाम शैलो ऽस्ति रुचा चन्द्रांशुनिर्मलः । य उत्तराशाहृदये स्पृष्टपूर्वापरार्णवः
तत्राहं निवसाम्य् उग्रे हेमशृङ्गदरीगृहे । आयसी स्तम्भलेखेव कर्कटी नाम राक्षसी
तपसा प्रार्थितो ब्रह्मा जनतामारणेच्छया । विषूचिका प्राणहरा स्यां सूक्ष्मास्मीति वै मया
तस्मात् सम्प्राप्तवरया बहून् वर्षगणान् मया । भुक्ता विषूचिकात्वेन जनता जीववेधनैः
त्वया न गुणिनो हिंस्या इति मे ब्रह्मणा कृतः । नियमार्थं महामन्त्रस् तदायत्तास्मि संस्थिता
सो ऽयं प्रगृह्यतां तेन सर्वं हृदयशूलनम् । शमम् एष्यति लोके ऽस्मिन् का कथा मत्कृते भ्रमे
विरतैवास्मि हिंसातो यत् पुरा हिंसितं मया । जनस्य हृदयं तेन नाड्यो वैधुर्यम् आगताः
हिंसित्वा रक्तमांसानि सन्त्यक्ता ये मया जनाः । तेभ्यो विधुरनाडिभ्यो ये जातास् ते ऽपि तादृशाः
राजन् विषूचिकामन्त्रस् सो ऽयं सम्पन्न एव ते । न हि सत्त्ववताम् अस्ति दुस्साध्यम् इह किञ्चन
अतो दुर्नाडिकोशेषु शूलानां परिशान्तये । मन्त्रो यो ब्राह्मणा प्रोक्तो राजञ् शीघ्रं गृहाण तम्
आगच्छ निकटं नद्या गच्छामस् तत्र भूपते । स्वाचान्ताभ्यां संयताभ्यां भवद्भ्यां सुव्रता ददे
इति तस्यां तदा रात्र्यां राक्षसीमन्त्रिभूभृतः । जग्मुस् ते सरितस् तीरं मिथस्सञ्जातसौहृदाः
अन्वयव्यतिरेकाभ्यां राक्षस्यास् सौहृदं तथा । ज्ञात्वा स्थितौ तौ स्वाचान्ताव् उभाव् अन्ते निवासिनौ
तया ब्रह्मोपदिष्टो ऽसौ ततस् ताभ्यां यथाक्रमम् । स्नेहाद् विषूचिकामन्त्रः प्रदत्तो जपसिद्धिदः
ततस् सञ्जातसौहार्दौ तौ विसृज्य निशाचरी । यदा गन्तुं प्रवृत्तासौ तदा राजाब्रवीद् वचः