अथासम्भवमायित्वम् एवैतत् सर्वदा स्थितम् । चिन्मात्रपरमाण्वन्तमात्रम् एव जगत् स्थितम्
अन्तर्गतजगज्जालो ऽप्य् एषो ऽणुस् साम्यम् अत्यजन् । स्थितो ऽन्तस्स्थबृहद्वृक्षं बीजं भाण्डोदरे यथा
बीजे ऽन्तर् वृक्षविस्तारस् स्थितस् सफलपल्लवः । परया दृश्यते दृष्ट्या जगच् च चिदणूदरे
स शाखाफलवृक्षत्वम् अजहद् बीजकोटरे । यथा तरुस् स्थितस् तद्वद् विकासि चिदणौ जगत्
संस्थितद्वैतम् अद्वैतबीजकोशम् इव स्थितम् । जगच् चित्परमाण्वन्तर् यः पश्यति स पश्यति
न द्वैतं न च वाद्वैतं न बीजं न च वाङ्कुरः । न स्थूलं न च वा सूक्ष्मं नाजातं जातम् एव नो
न चास्ति न च नास्तीदं न सोम्यं क्षुभितं न च । त्रिजगच्चिदणोर् अन्तस् सत्त्वं वाथ न किञ्चन
न जगन् नाजगद् वास्ति विद्यते चित्पराणुता । सर्वात्मिका यदा यत्र या यथोदेति तत् तथा
उदेत्य् अनुदितो ऽप्य् एष स्वसंवेदनजृम्भितः । परमात्माणुर् एकात्मा समग्रात्मतयेव खे
द्रुमीभूयेव बीजत्वम् इवोदेत्य् अनुदय्य् अपि । परं तत्त्वं जगद्भङ्ग्या जगन्नाशोदयेन च
द्रुमो बीजतयेवाशु न सन्त्यक्तसमस्थितिः । तिष्ठत्य् अपगतस्पन्दत्यागात्यागः परो ऽणुकः
बिसतन्तुर् महामेरुः परात्माणोर् अपेक्षया । दृश्यः किल बिसे तन्तुर् अदृश्याक्ष्णा परात्मता
बिसतन्तुर् महामेरुः परमाणोः किलात्मनः । तस्यैव तद्घनाच् चान्तस्स्थिता मेर्वादिकोटयः
एतेन तेन महता परमाणुना च व्याप्तं ततं विरचितं जनितं कृतं च । विश्वप्रपञ्चरचनं नभसेव विष्वक् शून्यत्वम् अच्छम् अभितः परिलब्धम् एव
द्वैतेन सुन्दरतरं स्वम् अनुज्झतेव रूपं सुषुप्तसदृशेन परावबोधात् । ऐक्यं गतं स्थितगमागममुक्तम् एवम् इत्थं स्थितं ननु जगत् परमार्थपिण्डः
इति राजमुखाच् छ्रुत्वा कर्कटी वनमर्कटी । अवबुद्धपदान्तस्स्थं जहौ मात्सर्यचापलम्
अन्तश्शीतलतां तोषं विश्रान्तिम् अपतापताम् । प्राप्ता प्रावृण्मयूरीव सज्योत्स्नेव कुमुद्वती
तया राजगिरा तस्या आनन्द उदभूद् भृशम् । गर्भो ऽन्तः खे बलाकाया रवेणेव पयोमुचः
अहो बत पवित्रेयं भवतोर् भाति शेमुषी । अनस्तमितसारेण प्रबोधार्केण भासिता
सिता समरसा शुद्धा ज्योत्स्नेव शशिमण्डलात् । विवेककणिका दृष्टा भवतोर् हृदयाद् इयम्
विवेकिनो जगत्पूज्यास् सेव्या मन्ये भवादृशाः । त्वत्सङ्गात् सविकासास्मि चन्द्रेणेव कुमुद्वती
सौरभं कुसुमासङ्गाद् इव सत्सङ्गमाच् छुभम् । प्रवर्तते ऽर्कसम्पर्काद् विकासो ऽम्बुरुहाम् इव
महताम् एव संसर्गात् पुनर् दुःखं न बाधते । को हि दीपशिखाहस्तस् तमसा परिभूयते
मयेमौ जङ्गले प्राप्तौ भवन्तौ भूमिभास्करौ । पूजनीयाव् अतश् शीघ्रम् ईहितं कथ्यतां शुभम्
अस्मज्जनपदे रक्षःकुलकाननमञ्जरि । जनस्य बाधते ऽत्यर्थं सदा हृदयशूलनम्
यदा सर्वैव जनता सदा दृढविषूचिका । मन्मण्डले ऽद्य तेनाहं निर्गतो रात्रिचर्यया
शूलानि हृदये नॄणां न शाम्यन्ति यदौषधैः । तदाहं त्वद्विधप्रोक्तमन्त्राद्यर्थेन निर्गतः
त्वादृशस्य च लोकस्य मुग्धलोकाभिघातिनः । निग्रहार्थं प्रवृत्तिर् मे सा च सम्पत्तिम् एत्व् अलम्
एतावद् एव च शुभे नन्व् अङ्गीक्रियतां त्वया । भूयो भवत्या यत् प्राणा हिंसनीया न कस्यचित्
बाढम् एवं करोम्य् अद्यप्रभृत्य् अवितथं प्रभो । सत्यम् एवं न किञ्चिद् धि हिंसनीयं मयाधुना