दहनैकार्थयोग्यानि कायकाष्ठानि भूरिशः । संसाराब्धाव् इहोह्यन्ते कञ्चित् तेषु नरं विदुः
दीर्घदौरात्म्यचलया निपातफलयानया । न देहलतया कार्यं किञ्चिद् अस्ति विवेकिनः
मज्जन् कर्दमकोशेषु झगित्य् एव जरां गतः । न ज्ञायते यात्य् अचिरात् क्व कथं देहदर्दुरः
निस्सारसकलारम्भाः कायाश् चपलवायवः । रजोमार्गेण गच्छन्तो दृश्यन्ते नेह केनचित्
वायोर् दीपस्य मनसो गच्छतो ज्ञायते गतिः । आगच्छतश् च भगवन् न शरीरशरस्य नः
बद्धाशा ये शरीरेषु बद्धाशा ये जगत्स्थितौ । तान् मोहमदिरोन्मत्तान् धिग् धिग् अस्तु पुनः पुनः
नाहं देहस्य नो देहो मम नायम् अहं तथा । इति विश्रान्तचित्ता ये ते मुने पुरुषोत्तमाः
मानावमानबहुला बहुलाभमनोरमाः । शरीरमात्रबद्धास्थं घ्नन्ति दोषदृशो नरम्
शरीरसङ्गशायिन्या पिशाच्या पेशलाङ्गया । अहङ्कारचमत्कृत्या छलेन च्छलिता वयम्
प्रज्ञा वराकी सर्वैव कायबद्धास्थयानया । मिथ्याज्ञानकुराक्षस्या छलिता कष्टम् एकिका
न किञ्चिद् अपि यस्यास्ति सत्यं तेन हतात्मना । चित्रं दग्धशरीरेण जनता विप्रलभ्यते
दिनैः कतिपयैर् एव निर्झराम्बुकणो यथा । पतत्य् अयम् अयत्नेन जर्जरः कायपल्लवः
कायो ऽयम् अचिरापायो बुद्बुदो ऽम्बुनिधाव् इव । व्यर्थं कार्यपरावर्ते परिस्फुरति निष्फलः
मिथ्याज्ञानविकारे ऽस्मिन् स्वप्नसम्भ्रमपत्तने । काये स्फुटतरापाये क्षणम् आस्था न मे द्विज
तडित्सु शरदभ्रेषु गन्धर्वनगरेषु च । स्थैर्यं येन विनिर्णीतं स विश्वसिति विग्रहे
सततभङ्गुरकार्यपरम्पराविजयि जातजयं शठवृत्तिषु । सकलदोषम् इदं कुकलेवरं तृणम् इवाहम् उपोज्झ्य सुखं स्थितः
लब्ध्वापि तरलाकारे कार्यभारतरङ्गिणि । संसारसागरे जन्म बाल्यं दुःखाय केवलम्
अशक्तिर् आपदस् तृष्णा मूकता मूढबुद्धिता । गृध्नुता लोलता दैन्यं सर्वं बाल्ये प्रवर्तते
रोषरोदनरौद्रीषु दैन्यजर्जरितासु च । दशासु बन्धनं बाल्यम् आलानं करिणीष्व् इव
न मृतौ न जरारोगे न चापदि न यौवने । ताश् चिन्ता विनिकृन्तन्ति हृदयं शैशवेषु याः
तिर्यग्जातिसमारम्भस् सर्वैर् एवावधीरितः । लोलो बालजनाचारो मरणाद् अपि दुःखदः
प्रतिबिम्बं घनाज्ञानां नानासङ्कल्पपेलवम् । बाल्यम् आलूनसंशीर्णमनः कस्य सुखावहम्
जडश्यामलयाजस्रं जातभीत्या पदे पदे । यद् भयं शैशवे बुद्ध्या कस्याम् आपदि तद् भवेत्
लीलासु दुर्विलासेषु दुरीहासु दुराशये । परमं मोहम् आदत्ते बालो बलवदापदम्
विकल्पकलिलारम्भं दुर्विलासं दुरास्पदम् । शैशवं शासनायैव पुरुषस्य न शान्तये
ये दोषा ये दुराचारा दुष्क्रमा ये दुराधयः । ते सर्वे संस्थिता बाल्ये दुर्गर्त इव कौशिकाः
बाल्यं रम्यम् इति व्यर्थबुद्धयः कथयन्ति ये । तान् मूर्खपुरुषान् ब्रह्मन् धिग् अस्तु हतचेतसः
यत्र लोलाकृति मनः परिस्फुरति वृत्तिषु । त्रैलोक्यराज्यम् अपि तत् कथं भवति तुष्टये
सर्वेषाम् एव सत्त्वानां सर्वावस्थासु चैव हि । मनश् चञ्चलताम् एति बाल्ये दशगुणं मुने
मनः प्रकृत्यैव चलं बाल्यं च चलतावरम् । तयोस् संश्लिष्टयोस् तात केनैवान्तः कुचापले