गुहासु सुप्तसिंहौघा कुञ्जेषूच्छ्वसितैणका । खे सावश्यायनिकरा विपिने मौनधारिणी
कज्जलाम्भोदमध्याभा काचशैलोदरोपमा । पङ्कपिण्डान्तरघना खड्गच्छेद्यान्ध्यमांसला
प्रलयानिलविक्षुब्धा कज्जलाचलचञ्चला । एकार्णवमहापङ्कपर्वतोदरमेदुरा
अङ्गारकोटिनखरा सौषुप्तपदसुन्दरी । अज्ञाननिद्रानिविडा भृङ्गपृष्ठच्छविच्छविः
तस्यां रजन्यां भीमायां किरातजनमण्डले । मन्त्रिणा सह भूपालस् तस्मिन्न् अवसरे तदा
निर्जगाम सुधीरात्मा नगरात् सुप्तनागरात् । अटवीं विक्रमो नाम विषमां वीरचर्यया
अटव्यां कर्कटी सा तौ चरन्तौ राजमन्त्रिणौ । अपश्यद् धृतधैर्यांशौ वेतालालोकनोन्मुखौ
अथ सा चिन्तयाम् आस लब्धो भक्षो ऽद्य हो मया । मूढाव् एताव् अनात्मज्ञौ भारो देहः किलानयोः
इहामुत्र च नाशाय मूढो दुःखाय जीवति । यत्नाद् विनाशनीयो ऽसौ नानर्थः परिपाल्यते
अपश्यतस् स्वम् आत्मानं मृतिर् मूढस्य जीवितम् । मरणेनोदयो ऽस्यास्ति पापसम्पत्तिहेतुतः
आदिसर्गे च नियमः कृतः पङ्कजजन्मना । हिंस्राभिभोजनायास्तु मूढात्मा नात्मवान् इति
तस्माद् इमौ मयैवाद्य भोक्तव्यौ भोज्यतां गतौ । अभव्य एव निर्दोषं प्राप्तम् अर्थम् उपेक्षते
मा कदाचिद् इमौ स्यातां गुणयुक्तौ महाशयौ । तादृङ्नरविनाशो हि स्वभावान् मे न रोचते
तद् एतौ सम्परीक्षे ऽहं यदि तावद् गुणान्वितौ । तद् भक्ष्यं न करोम्य् एतौ न हिंस्या गुणिनः क्वचित्
अकृत्रिमं सुखं कीर्तिम् आयुश् चैवाभिवाञ्छता । सर्वाभिमतदानेन पूजनीया गुणान्विताः
यदि नश्यामि देहेन तन् न भोक्ष्ये गुणान्वितम् । सुखयन्ति हि चेतांसि जीविताद् अपि साधवः
अपि जीवितदानेन गुणिनं परिपालयेत् । गुणवत्सङ्गमौषध्या मृत्युर् अप्य् एति मित्रताम्
यत्राहम् अपि रक्षामि राक्षसी गुणशालिनम् । तत्रान्यश् चानुकुर्यात् तं हृद्विचारम् इवामलम्
उदारगुणयुक्ता ये विहरन्तीह देहिनः । धरातलेन्दवस् सङ्गाद् भृशं शीतलयन्ति ते
मृतिर् गुणतिरस्कारो जीवितं गुणिसंश्रयः । फलं स्वर्गापवर्गादि जीविताद् गुणिसंश्रयात्
तस्माद् इमौ परीक्षे ऽहं कदाचित् प्रश्नलीलया । किं मानज्ञानकाव् एताव् इति तामरसेक्षणौ
आदौ विचार्य सुगुणागुणलेशयुक्तिम् आगस् ततो ऽधिकतरं च गुणाद् यादि स्यात् । कुर्यात् ततस् समुपपत्तिवशेन दण्डं दण्ड्यस्य लघ्व् अथ दृढं धनसम्भवे वा
अथ सा राक्षसी रक्षःकुलकाननमञ्जरी । तमस्य् एवाभ्रलेखेव गम्भीरं निननाद सा
नादान्ते समुवाचेदं प्रीङ्कारपरुषं वचः । गर्जितानन्तरं जातकरकाशनिशब्दवत्
भो भो घोराटवीव्योमपदवीशशिभास्करौ । महामायातमःपीठशिलाकोटरकीटकौ
कौ भवन्तौ महाबुद्धी दुर्बुद्धी वा समागतौ । मद्ग्रासपथम् आपन्नौ क्षणान् मरणकोविदौ
भो भो भूतक किं स्यास् त्वं क्व तिष्ठसि च देहकम् । दर्शयास्यास् तव गिरः को बिभेत्य् अलिनीध्वनेः
सिंहवत् सर्ववेगेन पतन्त्य् अर्थं किलार्थिनः । समम् आकारशब्दाभ्यां भावयास्मान् बिभेषि किम् । न किञ्चिद् दीर्घसूत्राणां सिध्यत्य् आत्मक्षयाद् ऋते
राज्ञेत्य् उक्ते रम्यम् उक्तम् इति सञ्चिन्त्य सा तयोः । प्रकाशायाप्य् अधैर्याय ननाद च जहास च
ततो ददृशतुस् तौ तां शब्दपूरितदिग्गणाम् । स्वाट्टहासप्रभापिण्डपूरप्रकटिताकृतिम्