यन् न लोकक्रमप्राप्तं तेन भुक्तेन किं भवेत् । न जीवितेन नो मृत्या किञ्चित् कारणम् अस्ति मे
मनोमात्रम् अहं ह्य् आसं देहादिभ्रममात्रकम् । तच् छान्तं स्वावबोधेन देहादेहदृशौ कुतः
एवं स्थिता मौनवती शुश्राव गगनाद् गिरम् । रक्षस्स्वभावसन्त्यागतुष्टेनोक्तां नभस्वता
गच्छ कर्कटि मूढांस् त्वं ज्ञानेनाश्व् अवबोधय । मूढोत्तारणम् एवेह स्वभावो महताम् इति
बोध्यमानो भवत्यापि यो न बोधम् उपैष्यति । स्वनाशायैव जातो ऽसौ न्याय्यो ग्रासो भवेत् तव
श्रुत्वेत्य् अनुगृहीतास्मि त्वयेत्य् उक्तवती शनैः । उत्तस्थौ शैलशिखरात् क्रमाद् अवरुरोह च
अधित्यकाम् अतीत्याशु गत्वा चोपत्यकातटात् । विवेश शैलपादस्थं किरातजनमण्डलम्
बह्वन्नपशुलोकौघद्रव्यसस्यौषधामिषम् । अनन्तमूलपानान्नमृगकीटखगादिकम्
प्रचलितगलिताञ्जनाचलाभा हिमगिरिपादनिषेवितं सुदेशम् । तदनु गतवती निशाचरी सा निशि सुघनान्धतमिस्रमार्गभूमौ
एतस्मिन्न् अन्तरे तत्र किरातजनमण्डले । हस्तहार्यतमःपिण्डा बभूवासितयामिनी
नीलमेघपटच्छन्ननिरिन्दुगगनान्तरा । तमालवनसम्पिण्डमण्डलोड्डीनकज्जला
लताघनतया ग्रामकोटरैकान्ध्यमन्थरा । गृहचत्वरसम्बाधनगरे नवयौवना
चत्वरेषु तमःपिण्डप्रजिह्मीकृतदीपिका । कुञ्चिकाच्छिद्रनिष्क्रान्तदीपिकारोमराजिका
स्ववयस्येव कर्कट्याः परिनृत्यत्पिशाचिका । मत्तकङ्कालवेताला काष्ठमौनम् इव स्थिता
सुषुप्तमृतभूतौघा घननीहारहारिणी । मन्दमन्दमरुत्स्पन्दशरत्प्रालेयशीकरा
सरस्सु विरटद्वारिकोकभेकतरङ्गिका । अन्तःपुरेषु रमणरणन्नारीनरानना
जङ्गलेषु ज्वलज्ज्वालजटालज्वलनोज्ज्वला । केदारेष्व् अम्बुसंसेकपुष्टपाकमिलत्सिला
नभस्य् अलक्षितस्पन्दपरिवृत्तर्क्षचक्रका । वनेषु विसरद्वातपतत्पुष्पफलद्रुमा
श्वभ्रेषु कौशिकास्यात्तवायस्याद्याहृतारवा । तस्कराक्रान्तपर्यन्तग्राम्याक्रन्दनकर्कशा
ग्रामेष्व् अचेतनग्राम्या नगरे सुप्तनागरा । वनेषु विसरद्वाता नीडेष्व् अस्पन्दपक्षिणी
गुहासु सुप्तसिंहौघा कुञ्जेषूच्छ्वसितैणका । खे सावश्यायनिकरा विपिने मौनधारिणी
कज्जलाम्भोदमध्याभा काचशैलोदरोपमा । पङ्कपिण्डान्तरघना खड्गच्छेद्यान्ध्यमांसला
प्रलयानिलविक्षुब्धा कज्जलाचलचञ्चला । एकार्णवमहापङ्कपर्वतोदरमेदुरा
अङ्गारकोटिनखरा सौषुप्तपदसुन्दरी । अज्ञाननिद्रानिविडा भृङ्गपृष्ठच्छविच्छविः
तस्यां रजन्यां भीमायां किरातजनमण्डले । मन्त्रिणा सह भूपालस् तस्मिन्न् अवसरे तदा
निर्जगाम सुधीरात्मा नगरात् सुप्तनागरात् । अटवीं विक्रमो नाम विषमां वीरचर्यया
अटव्यां कर्कटी सा तौ चरन्तौ राजमन्त्रिणौ । अपश्यद् धृतधैर्यांशौ वेतालालोकनोन्मुखौ
अथ सा चिन्तयाम् आस लब्धो भक्षो ऽद्य हो मया । मूढाव् एताव् अनात्मज्ञौ भारो देहः किलानयोः
इहामुत्र च नाशाय मूढो दुःखाय जीवति । यत्नाद् विनाशनीयो ऽसौ नानर्थः परिपाल्यते
अपश्यतस् स्वम् आत्मानं मृतिर् मूढस्य जीवितम् । मरणेनोदयो ऽस्यास्ति पापसम्पत्तिहेतुतः