किम् अन्धया मया तादृक् सन्त्यक्तं तन् महावपुः । यथा नाशेन वा भाव्यं तथोदेत्य् अशुभा मतिः
माम् अवान्तरनिर्दग्धां न्यूनां कीटकणाद् अपि । उद्धरिष्यति को नाम पांसुराशिषु हारिताम्
विविक्तमनसां बुद्धौ क्व स्फुरन्ति हताशयाः । ग्राममार्गतृणानीव गिरेर् उपरि वासिनाम्
स्थितानाम् अज्ञसम्बोधे कथम् अभ्युदयो भवेत् । अण्व् अप्य् उदेति प्राकाश्यं न खद्योतानुसेविनः
अतः कियन्तं नो जाने कालम् आवलितापदम् । मयापच्छ्वभ्रगर्तेषु लुठितव्यं हतेहया
कदा स्याम् अञ्जनमहाशैलपुत्रकरूपिणी । द्यावापृथिव्योर् वैडूर्यस्तम्भताम् अनुतिष्ठती
मेघमालासमभुजा स्थिरविद्युच्छटेक्षणा । नीहारजालवसना प्रोच्चकेशासिताम्बरा
लम्बोदराभ्रसन्दर्शप्रनर्तितशिखण्डिनी । लम्बलोलस्तनी श्यामदेहपातद्रवत्सुरा
हासभस्मच्छटाच्छन्नसूर्यमण्डलरोधिनी । कृतान्तग्रसनोद्युक्तकृत्यैकाकृतिधारिणी
कुणालोलूखलबृसीशूर्पस्रग्दामभारिणी । पर्वतात् पर्वते शृङ्गे न्यस्य पादं विहारिणी
कदा मे स्याद् उरुश्वभ्रभासुरं तन् महोदरम् । कदा मे स्याच् छरन्मेघमेदुरा नखरावली
कदा मे स्यान् महारक्षोविद्रावणकरं स्मितम् । स्वस्फिग्वाद्यैर् अरण्यान्यां कदा नृत्येयम् उन्मदा
वसासवमहाकुम्भैर् मृतमांसास्थिसञ्चयैः । कदा करिष्ये विरतं मधुरोदरपूरणम्
कदा पीतमहालोकरुधिरा क्षीवतां गता । भवेयम् उदितोन्नृत्ता मुद्रिता निद्रया ततः
मयैव कुतपोवह्नौ तद् दग्ध्वा भासुरं वपुः । भस्मत्वं कनकेनेव सूचित्वम् उररीकृतम्
क्व किलाञ्जनशैलाभं वपुर् भरितदिक्तटम् । क्व मूषिकाखुरसमं सूचित्वं तृणपेलवम्
त्यजत्य् आशु मृद् इत्य् अज्ञः प्राप्यापि कनकाङ्गदम् । मया सूचित्वलोभेन सन्त्यक्तं भासुरं वपुः
हा महोदर विन्ध्याद्रिसनीहारगुहोपमम् । अद्य नान्तं करोषि त्वं कथं सिंहैणहस्तिनाम्
हा भुजौ भरनिर्भुग्नशिखरौ शशभृन्नखौ । पुरोऌआशधिया चन्द्रं कथम् अद्य न धावथः
हा वक्षः काचवैडूर्यगिरीन्द्रतटसुन्दर । नाद्य सिंहादियौकं तद् धृतं रोमवनं त्वया
हा नेत्रे कृष्णरजनीज्वलच्छुष्कवनोज्ज्वले । कस्मान् न मे भूषयथो दृग्ज्वालामालया दिशः
हा स्कन्धबन्धो नष्टो ऽसि विभ्रष्टो ऽसि महीतले । कालेन विनिविष्टो ऽसि निघृष्टो ऽसि शिलोदरे
हा मुखेन्दो तपसि किं नाद्य त्वद्दन्तरश्मिभिः । कल्पाग्निदग्धसंशान्तचन्द्रबिम्बमनोहर
हा हा हस्तौ महाकारौ ताव् अद्य क्व गतौ मम । सम्पन्ना किम् अहं सूची मक्षिकाखुरदोलिता
हा भगोग्रकरञ्जाढ्यसुखदश्वभ्रशोभन । विन्ध्याद्र्यरण्यविपुलनितम्बामलबिम्बक
क्वाकारो ऽम्बरपूरकः क्व च नवं तुच्छात्मसूचीवपू रोदोरन्ध्रसमः क्व चास्यकुहरः क्वेदं च सूचीमुखम् । क्व ग्रासो बहुमांसभारबहलः क्वाब्बिन्दुना रोधनं सूक्ष्मास्य् एतद् अहो मयैव रचितं स्वात्मक्षये नाटकम्
सूची सासम्भवद्वाणी चिन्तयित्वेत्य् अकल्पयत् । पुनस् तद्देहलाभाय भवाम्य् आशु तपस्विनी
इति सञ्चिन्त्य सत्त्वस्थं संहृत्य जनमारणम् । तद् एव हिमवच्छृङ्गं जगाम तपसे स्थिरम्
अपश्यद् एवं सूचीत्वं सा तन् मानसम् आत्मनि । प्राणवातात्मका प्राणैः प्रविश्य हतमानवा
अथात्मन्य् एव सूचीत्वं पश्यन्त्य् एव मनोमयी । प्राणवातशरीरासौ जगाम हिमवच्छिरः