ब्रह्म सर्वं जगद् वस्तु पिण्ड एकम् अखण्डितम् । फलपत्त्रलतागुल्मपीठं बीजम् इव स्थितम्
अहो चित्रं जगद् इदम् असत् सद् इव भासते । अहो बृहद् अहो स्वच्छम् अहो स्फुटम् अहो तनु
ब्रह्मणि प्रतिभासात्मा तन्मात्रगणगोलकः । अवश्यायकणाभो ऽसौ यथा स्फुरति तच् छ्रुतम्
यथासौ याति वैमुख्यं यथा भवति चात्मभूः । यथा स्वभावसिद्धिर् वा तथा कथय मे प्रभो
अत्यन्तासम्भवद् रूपम् अनन्यत् स्वस्वभावतः । अत्यन्ताननुभूतं सत् स्वनुभूतम् इवाग्रतः
हुल्लस् सभुल्लो घुल्लाङ्घ इति बालहृदि स्फुटम् । यथोदेति तथोदेति परे ब्रह्मणि जीवता
मानमेयात्मिकाशुद्धासत्यैव सत्यवत् स्थिता । भिन्नेव च न भिन्नास्माद् ब्रह्मणो बृंहणात्मिका
यथा ब्रह्म भवत्य् आशु जीवः कलनजीवितः । तथा जीवो भवत्य् आशु मनो मननवेदनम्
चित्तं तन्मात्रमननं पश्यत्य् आशु स्वरूपवत् । एष सङ्घो ऽनिललवप्रख्यस् स्फुरति खान्तरे
औच्छून्यम् एषो ऽनुभवत्य् अवश्यायकणोपमम् । संवेदनात्मकं कालकलितैकान्तम् आत्मनि
अहं किम् इति शब्दार्थवेदनाम् सो ऽङ्गसंविदम् । संविदन् वस्तुशब्दार्थं जीवः पश्यति सार्थकम्
तादृक्संवेदनस् सो ऽथ रसशब्दार्थवेदनम् । भाविजिह्वार्थनाम्नैकदेशे ऽनुभवति क्षणात्
तादृक्संवेदनाज् जीवश् शब्दार्थोन्मुखतां गतः । भविष्यन्नेत्रनाम्नैकदेशे भवति भासनम्
तादृक्संवेदनस् सो ऽथ घ्राणं तद्वृत्तिवेदनात् । स्थितो यस्मिन् भविष्यन्ती तावद् दृष्ट्यादितत्स्थितिः
एवम्प्रायस् स जीवात्मा काकतालीयवच् छनैः । विशिष्टसन्निवेशत्वं भावितं पश्यति स्वतः
स तस्य सन्निवेशस्य त्व् असतो ऽपि सतस् सतः । शब्दभावैकदेशत्वं श्रवणार्थेन विन्दति
स्पर्शभावैकदेशत्वं त्वक्छब्दार्थेन विन्दति । रसभावैकदेशत्वं जिह्वार्थाकृति पश्यति
रूपभावैकदेशत्वं नेत्रार्थाकृति पश्यति । गन्धभावैकदेशत्वं नासिकात्वेन पश्यति
एवम्भावमयैतत्ता प्रकटीकरणक्षमम् । भविष्यद् इन्द्रियाख्यं सा रन्ध्रं पश्यति देहके
इत्य् एवम् आदिजीवस्य राघवाद्यतनस्य च । उदेति प्रतिभासात्मा देह एवातिवाहिकः
अनाख्यैव परा सत्ता स्वातिवाहिकताम् इव । सा गच्छत्य् अप्य् अगच्छन्ती तादृक्शक्त्यात्मभावनात्
मातृमेयप्रमाणादि यदा ब्रह्मैव वेदनात् । तदातिवाहिकोक्तीनां कः प्रसङ्गस् तद् एव तत्
अन्यत्ववेदनाद् अन्यः परस्माद् आतिवाहिकः । ब्रह्मत्ववेदनाद् ब्रह्म नासंवित्तिर् हि सान्यथा
असम्भवाद् असंवित्तेर् ब्रह्मात्मकतयाथवा । को मोक्षः को विचारस् स्याद् अलं भेदविकल्पनैः
सिद्धान्तकाल एवैष प्रश्नस् ते राम राजते । अकालपुष्पमाला हि शोभनापि न शोभते
सार्थैवानर्थिकाकालमाला विवलिता यथा । तथैवाकालगीर् जन्तोस् सर्वं काले हि शोभते
प्रतिबन्धाभ्यनुज्ञानां कालो दातेति दृश्यते । ननु सर्वपदार्थानां कालेन फलयोगिता
एवम् एष स जीवात्मा सुप्तात्मा समुपस्थितः । पितामहत्वम् उच्छूनः पश्यन्न् आत्मनि कालतः
ओमुच्चारणसंवित्तिपूर्वं वेदान् प्रपश्यति । यः करोति मनोराज्यं भवत्य् आशु स तन्मतिः
इदम् एवम् असत् सद्वद् विदन् व्योम्नि सुतात्मनि । पर्वतौघाकृति व्योमजगद् व्योम्नि विजृम्भते