यच् चेत्यते तद् इतरद् व्यतिरिक्तं चितो ऽस्ति नो । किञ्चिन् नास्तीति संशान्त्या चितश् शाम्यति चेतनम्
चिद्घनेनैकताम् एत्य यदा तिष्ठसि निश्चलः । शाम्यन् व्यवहरन् वापि तदा संशान्त उच्यसे
तन्वी चेतयते चेत्यं घना चिन् नाङ्ग चेतति । अल्पक्षीवः क्षोभम् एति घनक्षीवो हि शाम्यति
चिद्घनैक्यं प्रयातस्य रूढस्य परमे पदे । नैरात्म्यशून्यवादाद्यैः पर्यायैः कथनं भवेत्
चिच् चेतनेन चेत्यत्वम् इत्य् एवं पश्यति भ्रमम् । जाये जीवामि नश्यामि संसरामीत्य् असन्मयम्
स्वभावाद् व्यतिरिक्तं तु न चितश् चास्ति चेतनम् । स्पन्दाद् ऋते यथा वायाव् अतः किं केन चेत्यते
चेत्ये त्व् असम्भवत्य् एव किञ्चिद् यच् चेत्यते चिता । रज्जोस् सर्पभ्रमाभासं तद् अविद्याभ्रमं विदुः
संविन्मात्रचिकित्स्ये ऽस्मिन् व्याधौ संसारनामनि । चित्तमात्रपरिस्पन्दे संरम्भो ऽनघ किं तव
यदि सर्वं परित्यज्य तिष्ठस्य् उत्क्रान्तवासनम् । अमुनैव निमेषेण तन् मुक्तो ऽसि न संशयः
यथा रज्ज्वां भुजङ्गाशा विनाङ्गचलनं क्षणात् । संविन्मात्रविवर्तेन नश्यत्य् एवं हि संसृतिः
यत्राभिलाषस् तन् नूनं सन्त्यज्य स्थीयते यदि । प्राप्त एवाङ्ग तन् मोक्षः किम् एतावति दुष्करम्
अपि प्राणांस् तृणम् इव त्यजन्तीह महाशयाः । यत्राभिलाषस् तन्मात्रत्यागे कृपणता कथम्
यत्राभिलाषस् तत् त्यक्त्वा चेतसा निरवग्रहम् । प्राप्तं कर्मेन्द्रियैर् गृह्णंस् त्यजन्न् इष्टं च तिष्ठ भोः
यथा करतले बिल्वं यथा वा पर्वतः पुरः । प्रत्यक्षम् एवम् अस्यालम् अजत्वं परमात्मनः
आत्मैव भाति जगद् इत्य् उदितस् तरङ्गैः कल्पान्त एक इव वारिधिर् अप्रमेयः । ज्ञातस् स एव हि ददाति विमोक्षसिद्धिम् अज्ञात एव मनसा चिरबन्धनाय
मनस्त्वयोग्यो जीवो ऽयं को भवेत् परमात्मनः । कथं वास्मिन् समुत्पन्नः को वायं वद मे पुनः
समस्तशक्तिकचितं ब्रह्म सर्वेश्वरं सदा । ययैव शक्त्या स्फुरति प्राप्तां ताम् एव पश्यति
स्वयं यां वेत्ति सर्वात्मा चितिं चेतनरूपिणीम् । सा प्रोक्ता जीवशब्देन सैव सङ्कल्पकारिणी
स्वभावकारणं द्वित्वे पूर्वं सङ्कल्प्य चित् स्वयम् । नानाकारणतां पश्चाद् याति जन्ममृतिस्थितौ
एवं स्थिते मुनिश्रेष्ठ दैवं नाम किम् उच्यते । किम् उच्यते तथा कर्म कारणं च किम् उच्यते
स्पन्दास्पन्दस्वभावं हि चिन्मात्रम् इह विद्यते । खे वात इव तत्स्पन्दात् सोल्लासं शान्तम् अन्यथा
चितश् चित्त्वं भावितं सत् स्पन्द इत्य् उच्यते बुधैः । दृश्यत्वाभावितं चैतद् अस्पन्दनम् इति स्मृतम्
स्पन्दात् स्फुरन्ती चित् सर्गो निस्स्पन्दा ब्रह्म शाश्वतम् । जीवकारणकर्माद्याश् चित्स्पन्दस्याभिधास् स्मृताः
य एवानुभवात्मायं चित्स्पन्दो ऽस्ति स एव हि । जीवकारणकर्माख्यो बीजम् एतद् धि संसृतेः
कृतद्वित्वचिदाभासवशाद् देह उपस्थिते । सङ्कल्पविविधार्थत्वं चित्स्पन्दो ऽनुभवंश् चिरात्
नानाकारणतां यातश् चित्स्पन्दो मुच्यते चिरात् । कश्चिज् जन्मसहस्रेण कश्चिद् एकेन जन्मना
स्वभावकारणाद् द्वित्वं चित् समेत्याथ गच्छति । स्वर्गापवर्गनरकबन्धकारणतां शनैः
हेम्नीव कटकादित्वं काष्ठलोष्टसमस्थितौ । देहे तिष्ठति नानात्वं जडे भावविकारजम्
अजातम् अप्य् असद्रूपं पश्यतीमं भ्रमं मनः । जातस् स्थितो मृतो ऽस्मीति भ्रमान्तःपतनं यथा
अहं ममेत्य् असद्रूपम् एव चेतः प्रपश्यति । अदृष्टपरमार्थत्वाद् आशाविवशसंस्थिति