एवम् एकं परं वस्तु रामानानात्वम् अप्य् अलम् । नानात्वम् इव संयातं दीपाद् दीपशतं यथा
यथाभूतम् असद्रूपम् आत्मानं यदि पश्यति । विचार्य चेतस् तद् अहम्भावहीनं न शोचति
चित्तमात्रं नरस् तस्मिन् शान्ते शान्तम् इदं जगत् । उपानद्रूढपादस्य ननु चर्मावृतैव भूः
पत्त्रमात्राद् ऋते नान्यत् कदल्या विद्यते यथा । भ्रममात्राद् ऋते नान्यज् जगतां विद्यते तथा
जायते बालताम् एति यौवनं वार्धकं तथा । मृतिं स्वर्गं च नरकं भ्रमाच् चेतो हि नृत्यति
विचित्रबुद्बुदोल्लासे स्वात्मनो ऽव्यतिरेकिणि । यथा सुरायास् सामर्थ्यं तथा चित्तस्य संसृतौ
यथा द्वित्वं शशाङ्कादौ पश्यत्य् अक्षि मलाबिलम् । चिच् चेतनकलाक्रान्ता तथैव परमात्मनि
यथा मदवशाद् भ्रान्तान् क्षीवः पश्यति पादपान् । तथा चेतनविक्षुब्धा संसारांश् चित् प्रपश्यति
यथा लीलाभ्रमाद् बालः कुम्भकृच्चक्रवज् जगत् । भ्रान्तं पश्यति चित्त्वात् तु चिद् वै दृश्यं तथैव हि
यदा चिच् चेतति द्वित्वं तदा द्वैतैक्यविभ्रमः । यदा न चेतति द्वित्वं तदा द्वैतैक्ययोः क्षयः
यच् चेत्यते तद् इतरद् व्यतिरिक्तं चितो ऽस्ति नो । किञ्चिन् नास्तीति संशान्त्या चितश् शाम्यति चेतनम्
चिद्घनेनैकताम् एत्य यदा तिष्ठसि निश्चलः । शाम्यन् व्यवहरन् वापि तदा संशान्त उच्यसे
तन्वी चेतयते चेत्यं घना चिन् नाङ्ग चेतति । अल्पक्षीवः क्षोभम् एति घनक्षीवो हि शाम्यति
चिद्घनैक्यं प्रयातस्य रूढस्य परमे पदे । नैरात्म्यशून्यवादाद्यैः पर्यायैः कथनं भवेत्
चिच् चेतनेन चेत्यत्वम् इत्य् एवं पश्यति भ्रमम् । जाये जीवामि नश्यामि संसरामीत्य् असन्मयम्
स्वभावाद् व्यतिरिक्तं तु न चितश् चास्ति चेतनम् । स्पन्दाद् ऋते यथा वायाव् अतः किं केन चेत्यते
चेत्ये त्व् असम्भवत्य् एव किञ्चिद् यच् चेत्यते चिता । रज्जोस् सर्पभ्रमाभासं तद् अविद्याभ्रमं विदुः
संविन्मात्रचिकित्स्ये ऽस्मिन् व्याधौ संसारनामनि । चित्तमात्रपरिस्पन्दे संरम्भो ऽनघ किं तव
यदि सर्वं परित्यज्य तिष्ठस्य् उत्क्रान्तवासनम् । अमुनैव निमेषेण तन् मुक्तो ऽसि न संशयः
यथा रज्ज्वां भुजङ्गाशा विनाङ्गचलनं क्षणात् । संविन्मात्रविवर्तेन नश्यत्य् एवं हि संसृतिः
यत्राभिलाषस् तन् नूनं सन्त्यज्य स्थीयते यदि । प्राप्त एवाङ्ग तन् मोक्षः किम् एतावति दुष्करम्
अपि प्राणांस् तृणम् इव त्यजन्तीह महाशयाः । यत्राभिलाषस् तन्मात्रत्यागे कृपणता कथम्
यत्राभिलाषस् तत् त्यक्त्वा चेतसा निरवग्रहम् । प्राप्तं कर्मेन्द्रियैर् गृह्णंस् त्यजन्न् इष्टं च तिष्ठ भोः
यथा करतले बिल्वं यथा वा पर्वतः पुरः । प्रत्यक्षम् एवम् अस्यालम् अजत्वं परमात्मनः
आत्मैव भाति जगद् इत्य् उदितस् तरङ्गैः कल्पान्त एक इव वारिधिर् अप्रमेयः । ज्ञातस् स एव हि ददाति विमोक्षसिद्धिम् अज्ञात एव मनसा चिरबन्धनाय
मनस्त्वयोग्यो जीवो ऽयं को भवेत् परमात्मनः । कथं वास्मिन् समुत्पन्नः को वायं वद मे पुनः
समस्तशक्तिकचितं ब्रह्म सर्वेश्वरं सदा । ययैव शक्त्या स्फुरति प्राप्तां ताम् एव पश्यति
स्वयं यां वेत्ति सर्वात्मा चितिं चेतनरूपिणीम् । सा प्रोक्ता जीवशब्देन सैव सङ्कल्पकारिणी
स्वभावकारणं द्वित्वे पूर्वं सङ्कल्प्य चित् स्वयम् । नानाकारणतां पश्चाद् याति जन्ममृतिस्थितौ
एवं स्थिते मुनिश्रेष्ठ दैवं नाम किम् उच्यते । किम् उच्यते तथा कर्म कारणं च किम् उच्यते