कचनं ब्रह्मरत्नस्य जगद् इत्य् एव यत् स्थितम् । तद् अकारणकं तस्मात् तेन न व्यतिरिच्यते
वासनाचित्तजीवादिवेदनं वेदनोदितम् । नोदेत्य् अवेदनाद् एव यन् नानात्मैव पौरुषम्
नास्तम् एति न चोदेति क्वचित् किञ्चित् कदाचन । सर्वं शान्तम् अजं ब्रह्म चिद्घनं सुशिलाघणम्
पराणुं प्रति सर्गौघाश् चित्त्वाद् भान्ति सहस्रशः । तेष्व् अन्ये ऽणाव् अणाव् अन्तः कैवात्र गणना कथम्
यथा जलान्तर् ऊर्म्याद्या गुप्तागुप्तास् स्वशक्तयः । जाग्रत्स्वप्नसुषुप्ताद्यास् तथा जीवे ऽन्तर् आस्थिताः
जाता चेद् अरतिर् भोगान् प्रति मनाग् अपि । तदासौ तावतैवोच्चैः पदं प्राप्त इति श्रुतिः
यतो यतो वियुज्यते ततस् ततो विमुच्यते । अतो ऽहम् इत्य् असंविदः क एति जन्मसंविदम्
चितं परापराम् अजाम् अरूपिकाम् अनामिकाम् । चराचराधरामयीं विदन्ति ये जयन्ति ते
परे चिद् अस्त्य् अप्रकटाद्वितीया स्वावर्तलेखेव जलद्रवे ऽन्तः । सा हन्त येन त्रिजगन्ति धत्ते न सन्ति नासन्ति परात्मकानि
अहम्मयी पद्मजभावना चित् सङ्कल्पभेदात् प्रतनोति विश्वम् । अन्तर् मुधैवानुभवत्य् अनन्तं निमेषकोट्यंशविधौ युगान्तम्
परमाणुनिमेषाणां लक्षांशकलनास्व् अपि । जगत्कल्पसहस्राणि सत्यानीव विभान्त्य् अलम्
तेष्व् अप्य् अन्तस् तथैवान्तः परमाणुकणं प्रति । भ्रान्तिर् एवम् अनन्ताहो इयम् इत्य् अवभासते
वहन्तीमाः परा सत्ता शान्तास् सर्गपरम्पराः । सलिलद्रवतेवान्तर् अस्फुटावर्तवर्तिकाः
मिथ्यात्मिकैव सर्गश्रीर् वहतीह महामरौ । तीरद्रुमलतोन्मुक्तपुष्पाणीव तरङ्गिणी
स्वप्नेन्द्रजालपुरवत् सङ्कथेहापुराद्रिवत् । सङ्कल्पवद् असत्यैव भाति सर्गानुभूतिभूः
ऐकात्म्यैकतयैवं हि जाते सम्यग्विचारणात् । निर्विकल्पात्मनि ज्ञाने परिज्ञानवतां वर
किमर्थम् इह तिष्ठन्ति देहास् तत्त्वविदाम् अपि । दैवेनेव समाक्रान्ता दैवम् अत्र च किं भवेत्
अस्तीह नियतिर् ब्राह्मी चिच्छक्तिस्पर्शरूपिणी । अवश्यम्भवितव्यैकसत्ता सकलकल्पगा
आदिसर्गे हि नियतिर् भाववैचित्र्यम् अक्षयम् । अनेनेत्थं सदा भाव्यम् इति सम्पद्यते परम्
महासत्तेति कथिता महाचितिर् इति स्मृता । महाशक्तिर् इति ख्याता महादृष्टिर् इति स्थिता
महाक्रियेति गदिता महोद्भव इति श्रुता । महास्पन्द इति प्रौढा महात्मैकतयोदिता
तृणानीति जगन्तीति दैत्या इति सुरा इति । इति नागा इति नगा इत्य् आकल्पम् इति स्थितिः
कदाचिद् ब्रह्मसत्ताया व्यभिचारो ऽनुमीयते । चित्रम् आकाशकोशे वा नान्यथा नियतेस् स्थितिः
विरिञ्चाद्यात्मभिर् बुद्धैर् बोधायाविदितात्मनाम् । बृंहणात् सैव नियतिस् सर्गो ऽयम् इति कथ्यते
अचलं चलवद् दृष्टं ब्रह्मण्य् आर्यव्यवस्थितम् । अनादिमध्यपर्यन्तं शास्त्रो वृक्ष इवाम्बरम्
पाषाणोदरलेखौघन्यायेनात्मनि तिष्ठता । ब्रह्मणा नियतिस् सर्गो बुद्धो बोधयतेव खम्
देहे यथाङ्गिनाङ्गादि स्पृश्यते चित्स्वभावतः । ब्रह्मणा पद्मजत्वेन नियत्याद्यङ्गकं तथा
एषा दैवम् इति प्रोक्ता सर्वं सकलकालगम् । पदार्थम् अलम् आक्रम्य शुद्धा चिद् इति संस्थिता
स्पन्दितव्यं पदार्थेन भाव्यं वा भोक्तृतापदम् । अनेनेत्थम् अनेनेत्थम् अवश्यम् इति दैवधीः
एषैव पुरुषस्पन्दतृणगुल्मादि चाखिलम् । एषैव सर्वभूतादि जगत्कालक्रियादि च