इदं मे भगवन् ब्रूहि संशयं सर्वकोविद । तव पातुं न तृप्तो ऽस्मि श्रोत्रपात्रैर् वचोऽमृतम्
स सर्गत्रितये कालो लीलाभर्तुर् हि योगतः । स क्वचित् किम् अहोरात्रः क्वचित् किं मासमात्रकः
क्वचित् किं बहुवर्षाणि कस्यचित् किं सुपेलवः । कस्यचित् किं महादीर्घः कस्यचित् किं क्षणस्थितः
इति मे भगवन् ब्रूहि त्वं यथावद् अनुग्रहात् । सकृच् छ्रुतं न विश्रान्तिम् एति लोष्टे यथा जलम्
येन येन यदा यद् यद् यथा संवेद्यते ऽनघ । तेन तेन तदा तत् तत् तथा समनुभूयते
अमृतत्वं विषं याति सदैवामृतवेदनात् । शत्रुर् मित्रत्वम् आयाति मित्रसंवित्तिवेदनात्
यथाभावितम् एतेषां पदार्थानां निजं वपुः । तद् एव हि चिराभ्यासान् नियतेर् वशम् आगतम्
कचनैकात्मिकैषा चिद् यथा कचति यादृशम् । तथा तत्राशु भवति तत् स्वभावैककारणात्
निमेषे यदि कल्पौघं प्रविदन् परिविन्दते । निमेष एव तत् कल्पीभवत्य् अत्र न संशयः
कल्पे यदि निमेषत्वं वेत्ति कल्पो ऽप्य् असौ ततः । निमेषीभवति क्षिप्रं तादृग्रूपात्मिका हि चित्
दुःखितस्य निशा कल्पस् सुखिनस् सैव च क्षणः । क्षणस् स्वप्ने भवेत् कल्पः कल्पश् च भवति क्षणः
तथा च मृत्वा जातो ऽहं तरुणो ऽहम् अवस्थितः । यातो ऽस्मि योजनशतं स्वप्न इत्य् अनुभूयते
रात्रिं द्वादशवर्षाणि हरिश्चन्द्रो ऽनुभूतवान् । लवणो भुक्तवान् आयुर् एकरात्र्यां समाश् शतम्
यो निमेषः प्रजेशस्य स मनोर् जीवितं मुनेः । जीवितं यद् विरिञ्चस्य तद् दिनं किल चक्रिणः
ध्याने प्रक्षीणचित्तस्य न दिनानि न रात्रयः । न पदार्था न च जगत् सत्यं नात्मापि योगिनः
मधुरं कटुताम् एति कटुभावेन चिन्तितम् । कट्व् अप्य् आयाति माधुर्यं मधुरत्वेन चेतितम्
मित्रबुद्ध्या द्विषन् मित्रं रिपुबुद्ध्या रिपुस् सुहृत् । भवतीति महाबाहो यथासंवेदनं जगत्
अनभ्यस्ताः पदार्था ये शास्त्रपाठजपादयः । एषां संवेदनाभ्यासान् नूनम् अभ्येति सात्मता
नौर् यायिनां भ्रमार्तानां वेदनात् तु विवर्तते । अवेदनाद् भ्रमार्तानाम् अपि नैषा विवर्तते
शून्यम् आकीर्णताम् एति वेदनात् स्वप्नदृक्ष्व् इव । वेदनात् पीतम् आनीलं शुक्लं वाप्य् अनुभूयते
आपद्वद् उत्सवः खेदं करोति परिमोहिनः । कुड्ये ऽपि ख इवाचारो दृष्टो धातुविकारिणः
असद्यक्षो विमूढानां प्राणान् अप्य् अपकर्षति । वेदनात् स्वप्नवनिता जाग्रतीव रतिप्रदा
यद् यथाभ्यासम् आयातं तत् तथा स्थिरतां गतम् । असद् एव नभस्य् एव नभ एव चिदात्मनि
शतहस्तखुरच्छायानटवृत्तम् इवाततम् । गगने मानसं स्पन्दं जगद् विद्धि न वस्तु तत्
मिथ्याज्ञानपिशाचस्य सन्दर्शनम् अनाकृति । कायामात्रकम् एवेदम् अरोधकम् अभित्तिमत्
इदं भास्वरम् आभासं स्वप्नसन्दर्शनं चितः । अपूर्वम् एव सुप्ताया नरस्येवोदितं विदुः
अखाताश् चेतति स्तम्भो यादृशं सालभञ्जिकाः । परमार्थमहास्तम्भस् सृष्टीश् चेतति तादृशम्
यादृशो मानवः पार्श्वे स्वप्ने क्षुब्धो महाभटैः । तादृशो ब्रह्मणस् सर्गो बुद्ध एव सुषुप्तवत्
तृणगुल्मलतायुक्तश् शिशिरान्ते यथा रसः । वासन्तस् संस्थितो भूमौ तथा सर्गः परे पदे
यथा द्रवत्वं कनके स्थितम् अन्तर् अनुन्मिषत् । तथा स्थितः परे सर्गः खात्मा वल्गन्न् अणाव् अणौ