का त्वं केयं कुतश् चेयम् इत्य् आह स विलोकयन् । तस्मै लीलाह हे देव श्रूयतां यद् वदाम्य् अहम्
महिला तव लीलाहं प्राक्तनी सह वर्धिता । वाग् अर्थस्येव संसक्ता स्थिता संश्लेषशालिनी
इयं लीला द्वितीया ते महिला हेलया मया । उपार्जिता त्वदर्थेन कथयिष्ये ऽहम् ईदृशम्
शिरोभागोपविष्टेयं येह हेममहासना । एषा सरस्वती देवी त्रैलोक्यजननी शिवा
अस्माकं पुण्यसंभारैर् इह साक्षाद् उपागता । अनयासि पराल् लोकाद् इहानीतो महीपतिः
इत्य् आकर्ण्य समुत्थाय राजा राजीवलोचनः । लम्बमाल्याम्बरधरः पपात ज्ञप्तिपादयोः
सरस्वति नमस् तुभ्यं सर्वलोकहितप्रदे । प्रयच्छ वरदे मेधां दीर्घम् आयुर् धनानि च
इत्य् उक्तवन्तं हस्तेन पस्पर्श ज्ञप्तिदेवता । त्वं पुत्राभिमतार्थाढ्यो भवेति वचनान्वितः
सर्वापदस् सकलदुष्कृतदृष्टयश् च गच्छन्तु वश् शमम् अनन्तसुखानि सम्यक् । आयान्तु नित्यमुदिता जनता भवन्तु राष्ट्रे स्थिराश् च विलसन्तु सदैव लक्ष्म्यः
सरस्वती तदेत्युक्त्वा तत्रैवान्तर्धिम् आययौ । प्रभाते पङ्कजैस् सार्धं बुबुधे सकलो जनः
आलिलिङ्ग घनं लीलां लीला च दयितं क्रमात् । पुनः पुनर् महानन्दो मृतप्रोज्जीवितो नृपः
तदासीद् राजसदनं मदमन्मथमन्थरं । आनन्दमत्तजनतं वाद्यगेयरवाकुलम्
जयमङ्गलपुण्याहघोषघुङ्घुमघर्घरम् । हृष्टपुष्टजनाकीर्णराजलोकवृताङ्गनम्
सिद्धविद्याधरोन्मुक्तपुष्पवर्षसशीत्कृतम् । ध्वनन्मृदङ्गमुरजकाहलाशङ्खदुन्दुभि
ऊर्ध्वीकृतबृहद्धस्तहास्तिकस्तनितोत्कटम् । उत्तालताण्डवस्त्रैणपूर्णाङ्गनलसद्ध्वनि
मिथस्सङ्घट्टनिपतन्नानोपायनदन्तुरम् । पुष्पशेखरसम्भारमयस्रग्दामसुन्दरम्
विकीर्णपाटितक्षौमं मन्त्रिसामन्तनागरैः । स्थलपद्ममयं व्योम रक्तैस् ताण्डविनीकरैः
मत्तस्त्रीकन्धरावृत्तलीलान्दोलितकुण्डलम् । प्रनृत्तपादसम्पातप्रोन्नमत्पुष्पकर्दमम्
पटवासशरन्मेघवितानकवितानितम् । वराङ्गनामुखैर् नृत्यच्चन्द्रलक्ष्यगृहाजिरम्
परलोकाद् उपानीतो राज्ञात्मा पतिर् एव च । इत्य् एवं वृत्तगाथाभिर् जगुर् देशान्तरे जनाः
पद्मो भूमिपतिश् श्रुत्वा वृत्तान्तकथनं मनाक् । चक्रे स्नानं समानीतैश् चतुस्सागरवारिभिः
ततो ऽभिषिषिचुर् विप्रा मन्त्रिणो भूभुजश् शतम् । लब्धोदयम् अनन्तेहम् अमरेन्द्रम् इवामराः
लीला लीला च राजाथ जीवन्मुक्ता महाधियः । रेमिरे पूर्ववृत्तान्तकथनैस् सुरतैर् इव
सरस्वत्याः प्रसादेन स्वपौरुषकृतेन तत् । प्राप्तं लोकद्वयं श्रेयः पद्मेनेति महीभुजा
प्रज्ञप्तिज्ञानसंबुद्धो राजा लीलाद्वयान्वितः । चक्रे वर्षायुतान्य् अष्टौ तत्र राज्यम् अनिन्दितम्
जीवन्मुक्तो जितमना जितपञ्चेन्द्रियभ्रमः । असंसक्तमना मौनी यथाप्राप्तानुवृत्तिमान्
तस्य लावण्यजलधेर् बिन्दुर् इन्दुर् इवोद्धृतः । तस्य प्रतापकल्पाग्नेर् भानुः कण इवोत्थितः
जीवन्मुक्तास् त इत्य् एवं राज्यं वर्षायुताष्टकम् । कृत्वा विदेहमुक्तत्वम् आसेदुस् सिद्धसंविदः
एतत् ते कथितं राम दृश्यदोषनिवृत्तये । लीलोपाख्यानम् अनघ घनतां जगतस् त्यज
शान्तैव दृश्यसत्तास्याश् शमनं नोपयुज्यते । सतो हि मार्जनं क्लेशो नासतस् तु कदाचन