चित्ताद् इमानि सुखदुःखशतानि नूनम् अभ्यागतान्य् अगवराद् इव काननानि । तस्मिन् विवेकवशतस् तनुतां प्रयाते मन्ये मुने निपुणम् एव गलन्ति तानि
सकलगुणजयाशा यत्र बद्धा महद्भिस् तम् अरिम् इह विजेतुं चित्तम् अभ्युत्थितो ऽहम् । विगतरतितयान्तर् नाभिनन्दामि लक्ष्मीं जडमलिनविशालां मेघमालाम् इवेन्दुः
हार्दान्धकारशर्वर्या तृष्णयेह दुरन्तया । चरन्ति चेतनाकाशे दोषकौशिकपङ्क्तयः
अन्तर्दाहप्रदायिन्या समूढरसमार्दवः । पङ्क आदित्यदीप्त्येव शोषं नीतो ऽस्मि चिन्तया
मम चित्तमहारण्ये व्यामोहतिमिराकुले । शून्ये ताण्डविनी मत्ता भृशम् आशापिशाचिका
रजोरचितनीहारा काञ्चनावचयोज्ज्वला । नूनं विकासम् आयाति चिन्ता मे ऽशोकमञ्जरी
अलम् अन्तर् भ्रमायैषा तृष्णा कवलिताशया । आयाता विषमोल्लासम् ऊर्मिर् अम्बुनिधाव् इव
उद्दामकल्लोलरवा देहाद्रौ वहतीव मे । तरङ्गिततराकारा तरत्तृष्णातरङ्गिणी
वेगं संरोद्धुम् उदितो वात्ययेव जरत्तृणम् । नीतः कलुषया क्वापि धियायं चित्तचातकः
यां याम् अहम् अधीतास्थाम् आश्रयामि गुणश्रियम् । तां तां कृन्तति मे तृष्णा तन्त्रीम् इव कुमूषिका
पयसीव जरत्पर्णं वायाव् इव जरत्तृणम् । नभसीव शरन्मेघश् चिन्ताचक्रे भ्रमाम्य् अहम्
गन्तुम् आस्पदम् आत्मीयम् असमर्थधियो वयम् । चिन्ताजाले विमुह्यामो जाले शकुनयो यथा
तृष्णाभिधानया तात दग्धो ऽस्मि ज्वालया तथा । यथा दाहोपशमनम् आशङ्के नामृतैर् अपि
दूरं दूरम् इतो गत्वा समेत्य च पुनः पुनः । भ्रमत्य् आशु दिगन्तेषु तृष्णोन्मत्ततुरङ्गमी
जडसंसङ्गिनी तृष्णा कृतोर्ध्वाधोगमागमा । क्षुब्धा ग्रन्थिमती नित्यम् अरघट्टोग्ररज्जुवत्
अन्तर् ग्रथितया देहे सम्भ्रमोच्छिद्यमानया । रज्ज्वेवाशु बलीवर्दस् तृष्णया वाह्यते जनः
पुत्रदारकलत्रादितृष्णया नित्यकृष्णया । खगेष्व् इव किरात्येह जालं लोकेषु रच्यते
भाययत्य् अपि धीरेहम् अन्धयत्य् अपि सेक्षणम् । खेदयत्य् अपि सानन्दं तृष्णा कृष्णेव शर्वरी
कुटिला कोमलस्पर्शा विषवैषम्यशंसिनी । दहत्य् अपि मनाक् स्पृष्टा तृष्णा कृष्णेव भोगिनी
भिनत्ति हृदयं पुंसां मायामयविधायिनी । दौर्भाग्यदायिनी दीना तृष्णा कृष्णेव राक्षसी
तन्द्रातन्त्रीगणं कोशे दधाना परिवेष्टितम् । नानन्दे राजते ब्रह्मंस् तृष्णाजर्जरवल्लकी
नित्यम् एवातिमलिना कटुकोन्मादशालिनी । दीर्घा तन्वी घनस्नेहा तृष्णागह्वरवल्लरी
अनानन्दकरी शून्या निष्फलात्यर्थम् उन्नता । अमङ्गलकरी क्रूरा तृष्णा क्षीणेव मञ्जरी
अनावर्जितचित्तापि सर्वम् एवानुधावति । न चाप्नोति फलं किञ्चित् तृष्णा जीर्णेव कामिनी
संसारनृत्ते महति नानारससमाकुले । भुवनाभोगरङ्गेषु तृष्णा जरढनर्तकी
जराकुसुमितारूढा पातोत्पातफलावलिः । संसारजङ्गले दीर्घे तृष्णाविषलता तता
यन् न शक्नोति तत्रापि धत्ते ताण्डवितां गतिम् । नृत्यत्य् आनन्दरहितं तृष्णा जीर्णेव नर्तकी
भृशं स्फुरति नीहारे शाम्यत्य् आलोक आगते । दुःखौघेषु पदं धत्ते तृष्णाचपलबर्हिणी
जडकल्लोलबहला चिरं शून्यतरान्तरा । क्षणम् उल्लासम् आयाति तृष्णाप्रावृट्तरङ्गिणी
नष्टम् उत्सृज्य तिष्ठन्तं वृक्षाद् वृक्षम् इवापरम् । पुरुषात् पुरुषं याति तृष्णा लोलेव पक्षिणी