केन मार्गेण देवेशि यान्त्यौ वै शवमण्डपम् । एनम् एवाशु पशन्त्याव् आवां गच्छाव उत्तमे
मनुष्यवासनान्तस्स्थं मार्गम् आश्रित्य गच्छति । एषो ऽहम् अपरं लोकं दूरं यामीति चिन्मयम्
मार्गेणावासनेनैव या वस् तेनैव सम्मतम् । परस्परेच्छा संवित्तिर् न हि सौहार्दबन्धिनी
इति विहितकथाशमक्रमायां परमदृशि प्रसृते प्रबोधभानौ । नृपतिवरसुतामनस्य् उदारे विगलितविज् जरढो विदूरथो ऽभूत्
एतस्मिन्न् अन्तरे राजा परिवृत्ताक्षितारकः । बभूवैकतनुप्राणस् सद्यश् शुष्कसिताधरः
जीर्णपर्णसवर्णाभः क्षीणपाण्डुमुखच्छविः । भृङ्गकूजितसच्छायाश्वासकूटाविकूणितः
महामरणमूर्छान्धकूपे निपतिताशयः । अन्तर्निलीननिश्शेषनेत्रादीन्द्रियवृत्तिमान्
चित्रन्यस्त इवाकारमात्रदृश्यो विचेतनः । निस्स्पन्दसर्वावयवस् समुत्कीर्ण इवोपले
बहुनात्र किम् उक्तेन तालुदेशेन तं जहौ । प्राणः पिपतिषुं वृक्षं सुपक्षीवान्तरिक्षगः
तं ते ददृशतुर् बाले दिव्यदृष्टी नभोगतम् । जीवं प्राणमयं संविद्गन्धलेशम् इवानिले
सा जीवसंविद् गगनवातेनावलिता सती । खे दूरं गन्तुम् आरेभे वासनानुविधायिनी
ताम् एवानुससाराथ स्त्रीद्वयं जीवसंविदम् । भ्रमरीयुगलं वातलग्नां गन्धकलाम् इव
ततो मुहूर्तमात्रेण शान्ते मरणमूर्छने । साम्बरे बुबुधे संविद् गन्धलेखेव वयुना
अपश्यत् पुरुषान् याम्यान् नीयमानं च तैर् वपुः । बन्धुपिण्डप्रदानेन शरीरं जातम् आत्मनः
मार्गे कर्मफलोल्लासवति दूरतरे स्थितम् । वैवस्वतपुरं गन्तुं प्रवृत्तम् अनिवारितम्
प्राप्तं वैवस्वतपुरम् आदिष्टं च ततो यथा । अस्य कर्माण्य् अशुभ्राणि नैव सन्ति कदाचन
नित्यम् एवावदातानां कर्तायं शुभकर्मणाम् । भगवत्यास् सरस्वत्या वरेणायं विवर्धितः
प्राक्तनो ऽस्य शवीभूतो देहो ऽस्ति कुसुमाम्बरः । प्रविशत्व् एष तं गत्वा त्यज्यताम् इत्य् अवेक्ष्य सः
ततस् त्यक्तो नभोमार्गं यन्त्रोपल इव प्लुतः । अथ जीवकला लीला ज्ञप्तिश् चेति त्रयं नभः
पुप्लुवे जीवलेखा त्व् अरूपिण्य् एते न पश्यति । तम् एवानुसरन्त्यौ ते समुल्लङ्घ्य नभस्तलम्
लोकान्तराण्य् अतीत्याथ विनिर्गत्य जगद्गृहात् । द्वितीयं जगद् आसाद्य भूमण्डलम् उपेत्य च
कान्ते सङ्कल्परूपिण्यौ सङ्गते जीवलेखया । पद्मराजपुरं प्राप्य लीलान्तःपुरमण्डपम्
क्षणाद् विविशतुस् स्वैरं वायुलेखे यथाम्बुदम् । सूर्यातपो यथाम्भोजं सुगन्धः पवनं यथा
ब्रह्मन् प्राप्तः कथम् असौ शवस्य निकटं गृहम् । कथं तेन परिज्ञातो मार्गो मृतशरीरिणा
तस्य स्ववासनान्तस्स्थम् अवश्यं किल राघव । तत् सर्वं हृद्गतं तस्मान् मासौ प्राप्नोतु तत् कथम्
भ्रान्तिमात्रम् असङ्ख्येयं जगज्जीवकणोदरे । बीजे वटतरुम् इव स्थितं को वै न पश्यति
स्वभावभूतं चिदणुस् त्रैलोक्यनिचयं तथा । नरो यथैकदेशस्थो दूरदेशान्तरस्थितम्
संपश्यति निधानं स्वं मनसानारतं सदा । यथा जीवद्वपुर् जीवमकुरं हृदि पश्यति
तथा स्ववासनान्तस्स्थम् अभीष्ठं परिपश्यति । जीवो जातिशताढ्यो ऽपि भ्रमे परिगतो ऽपि वा
भगवन् पिण्डदानादिवासनारहिताकृतिः । कीदृक् संपद्यते देहः पिण्डो यस्मै न दीयते