अनुदितम् उदितं जगत्प्रबन्धं भवभयतो व्यसनैर् विलोक्य सम्यक् । अलम् अनुदितवासनो हि जीवो भवति विमुक्त इतीह सत्यम् अस्तु
यथैष जन्तुर् म्रियते जायते च यथा पुनः । तन् मे कथय देवेशि पुनर् बोधविवृद्धये
नाडीप्रवाहे विधुरे यदा वातविसंस्थताम् । जन्तुः प्राप्नोति हि तदा शाम्यतीवास्य चेतनम्
शुद्धं हि चेतनं नित्यं नोदेति न च शाम्यति । स्थावरे जङ्गमे व्योम्नि शैले ऽग्नौ पवने स्थितम्
केवलं वातसंरोधाद् यदा स्पन्दः प्रशाम्यति । मृत इत्य् उच्यते देहस् तदा स जडनामकः
तस्मिन् देहे शवीभूते वाते खानिलतां गते । चेतनं वासनायुक्तं खात्म तत्रैव तिष्ठति
जीव इत्य् उच्यते तस्य नामाणोर् वासनावतः । तत्रैवास्ते स च शवागारे गगनके तथा
ततो ऽसौ प्रेतशब्देन प्रोच्यते व्यवहारिभिः । चेतनो वासनामिश्रस् सामोदानिलवत् स्थितः
इदं सर्वं परित्यज्य यदास्ते दर्शनान्तरे । स स्वप्न इव सङ्कल्प इव नानाकृतिस् तदा
तस्मिन्न् एव प्रदेशे ऽन्तः पूर्ववत् स्मृतिभाग् भवेत् । तदैव मृतिमूर्छान्ते पश्यत्य् अन्यच् छरीरकम्
आत्मन्य् अस्थिघटापुष्टम् अन्यस्य व्योम केवलम् । आधारे भूतले सार्कम् आकाशजनवासनम्
भवन्ति यद्विधाः प्रेतास् तेषां भेदम् इमं शृणु । सामान्यपापिनो मध्यपापिनस् स्थूलपापिनः
सामान्यधर्मा मध्यस्थधर्मा चोत्तमधर्मवान् । एतेषां कस्यचिद् भेदो द्वौ त्रयो ऽप्य् अथ कस्यचित्
कश्चिन् महापातकवान् वत्सरान् मृतिमूर्छनाम् । विमूढो ऽनुभवत्य् अन्तः पाषाणहृदयोपमाम्
ततः कालेन सम्बुद्धो वासनाजठरोदितम् । अनुभूय चिरं कालं वासनादुःखम् अक्षतम्
भुक्त्वा योनिशतान्य् उच्चैर् दुःखाद् दुःखान्तरं गतः । कदाचिद् इमम् आयाति संसारस्वप्नविभ्रमम्
अथ वा मृतिमोहान्ते जडां दुःखशताकुलां । क्षणाद् वृक्षादिताम् एव हृत्स्थाम् अनुभवन्ति ते
स्ववासनानुरूपाणि दुःखानि नरके पुनः । अनुभूयाथ योनीषु जायन्ते भूतले चिरात्
अथ मध्यमपापो यो मृतिमोहाद् अनन्तरम् । स शिलाजठरं जाड्यं कञ्चित् कालं प्रपश्यति
ततः प्रबुध्य कालेन केनचिद् वा तथैव वा । तिर्यगादिक्रमैर् भुक्त्वा योनीस् संसारम् एष्यति
मृत एवानुभवति कश्चित् सामान्यपातकी । स्ववासनानुसारेण देहं सम्पन्नम् अक्षतम्
सङ्कल्प इव सङ्कल्प इव वेत्ति स तादृशम् । तस्मिन्न् एव क्षणे तस्य स्मृतिर् इत्थम् उदेत्य् अपि
ये तूत्तममहापुण्यमृतिमोहाद् अनन्तरम् । स्वर्गं विद्याधरपुरं स्मृत्यास्व् अनुभवन्ति ते
ततो ऽन्यकर्मसदृशं भुक्त्वान्यत्र निजं फलम् । जायन्ते मानुषे लोके सश्रीके सज्जनास्पदे
ये ऽथ मध्यमधर्माणो मृतिमोहाद् अनन्तरम् । त इहोत्तारं कुर्वन्तस् स्थितं पश्यन्ति देहकम्
ये ऽथ सामान्यधर्माणो मृतिमोहाद् अनन्तरम् । ते व्योमवायुवलिताः प्रयान्त्य् ओषधिपल्लवान्
तत्र चारुफलं भूत्वा प्रविश्य हृदयं नृणाम् । ततस् ताम् अधितिष्ठन्ति गर्भे जातिक्रमोदिते
स्ववासनानुसारेण प्रेता एतां व्यवस्थितिं । मूर्छान्ते ऽनुभवन्त्य् अन्तः क्रमेणैवाक्रमेण च
आदौ मृता वयम् इति बुध्यन्ते तदनुक्रमात् । बन्धुपिण्डादिदानेन प्रोत्पन्ना इति वेदिनः
ततो यमभटा एते कालपाशान्वितास् तथा । नीयमानो व्रजाम्य् एभिः क्षणाद् यमपुरं त्व् इति