दुहितास्मि सखि ज्ञप्ते स्वागतं ते ऽस्तु सुन्दरि । प्रतीक्षमाणा त्वाम् एव स्थितास्मीह नभःपथे
देवि भर्तृसमीपं मां नय नीरजलोचने । महतां दर्शनं यस्मान् न कदाचन निष्फलम्
एहि तत्रैव गच्छाव इत्य् उक्त्वा सा कुमारिका । पुरस् तस्यास् स्थिता व्योम्नि मार्गदर्शनतत्परा
ततस् तदनुयाता सा प्राप कोटरम् अम्बरम् । निर्मलं करवालाङ्गं यथा लक्षणलेखिका
मेघमार्गम् अथोल्लङ्घ्य वातस्कन्धान्तरोत्थिता । सूर्यमार्गाद् अतिगता तारामार्गमहीम् इता
वाय्विन्द्रसुरसिद्धानां लोकान् उल्लङ्घ्य लाघवात् । ब्रह्मविष्णुमहेशानां प्राप ब्रह्माण्डकर्परम्
हिमशैत्यं यथान्तस्स्थं कुम्भभित्तेर् बहिर् भवेत् । तथा सङ्कल्पसिद्धा सा ब्रह्माण्डान् निर्गता बहिः
स्वचित्तमात्रदेहैषा स्वसङ्कल्पप्रभावजम् । अन्तरे वानुभवति किलैवं नाम विभ्रमम्
ततो ब्रह्माण्डपारस्थाञ् जलाद्यावरणान् नव । समुल्लङ्घ्य पुरः प्राप महाचिद्गगनान्तरम्
अदृष्टपारपर्यन्तम् अतिवेगेन धावता । सर्वतो गरुडेनापि कल्पकोटिशतैर् अपि
तत्र ब्रह्माण्डलक्षाणि सन्त्य् असङ्ख्यानि भूरिशः । अन्योऽन्यं तान्य् अदृष्टानि फलानीव महावने
तत्रैकस्मिन् पुरस्संस्थे विततावरणान्विते । वेधयित्वा विवेशान्तर् वदनं क्रिमिको यथा
पुनर् ब्रह्मेन्द्रविष्ण्वादि लोकान् उल्लङ्घ्य भासुरान् । सा महीमण्डलं श्रीमत् प्राप तारापथाद् अधः
तत्र तन् मण्डलं प्राप्य तत्पुरं तं च मण्डपम् । प्रविश्य पुष्पगुप्तस्य शवस्य निकटे स्थिता
एतस्मिन्न् अन्तरे सात्र न ददर्श कुमारिकाम् । मायाम् इव परिज्ञातां क्वापि यातां वरानना
मुखम् आलोक्य सा तस्य स्वभर्तुश् शवरूपिनः । इदं बुद्धवती सत्यं प्रतिभावशतस् स्वतः
अयं स भर्ता संग्रामे निहतो मम सिन्धुना । वीरलोकान् इमान् प्राप्य क्षणं शेते यथासुखम्
अहं देव्याः प्रसादेन सशरीरैनम् ईदृशम् । इह प्राप्तवती धन्या मदन्या नास्ति काचन
इति सञ्चिन्त्य सा हस्ते गृहीत्वा चारुचामरम् । वीजयाम् आस चान्द्रेण तं द्यौर् वावनिमण्डलम्
ते भृत्यास् ताश् च वा दास्यस् स राजा वा प्रबुद्धवान् । वक्ष्यन्ति वदतां देवि किं कयेव कथं धिया
स राजा सा च ते भृत्यास् सर्व एव परस्परम् । चिदाकाशैकतायोगाद् आवयोश् च प्रभावतः
महाचित्प्रतिभासाश् च महानियतिनिश्चयात् । अन्योऽन्यम् एवं वेत्स्यन्ति मिथस् सम्प्रतिबिम्बितम्
इयं मे सहजा भार्या ममेयं सहजा सखी । ममेयं सहजा राज्ञी भृत्यो ऽयं सहजो मम
केवलं त्वम् अहं सा च यथावृत्तम् अखण्डितम् । ज्ञास्याम महदाश्चर्यं न तु कश्चिद् अपीतरः
अमुनैव शरीरेण किमर्थं नागता पतिम् । एषा वरे ऽपि संप्राप्ते लीला ललितवादिनि
अप्रबुद्धधियस् सिद्धलोकान् पुण्यवशोदितान् । न समर्थास् स्वदेहेन प्राप्तुं छाया इवातपान्
आदिसर्गे हि नियतिस् स्थापितेति प्रबोधिभिः । यथा सत्यम् अलीकेन न मिलत्य् एव किञ्चन
यावद् वेतालसङ्कल्पो बालस्य किल विद्यते । निर्वेतालधियस् तावद् उदयस् तस्य कः कथम्
अविवेकज्वरोष्णत्वं विद्यते यावद् आत्मनि । तावद् विवेकशीतांशुशैत्यं कुत उदेत्य् अलम्
अहं पृथ्व्यादिदेहः खेगतिर् नास्ति ममोत्तमा । इति निश्चयवान् यो ऽन्तः कथं स्यात् सो ऽन्यनिश्चयः