चक्रशूलभुसुण्डर्ष्टिप्रासायुधसमाकुलौ । सहस्रेण सहस्रेण वीराणां परिवारितौ
विचरन्तौ यथाकामं मण्डले विततावनौ । सचीत्कारमहाचक्रपिष्टानेकमृतामृतौ
तरन्तौ रक्तसरितो मत्तवारणलीलया । केशशेवलसञ्छन्नचक्ररक्तजलार्द्रकौ
वहच्चक्राहतिक्षोभपातिताकुलवारणौ । मणिमुक्ताझणत्काररणत्कूवरकोटरौ
वाताहतपताकाग्रपटत्पटपटारवौ । अनुयातौ महावीरैर् भूरिभिर् भीतसैनिकैः
भारान् दधद्भिः कुन्तानां शराणां धनुषाम् अपि । शक्तीनां प्रासशङ्कूनां चक्राणां कचतां रुचा
तत्र तौ क्षणम् आवृत्य मण्डलैर् भूरिमण्डलैः । उभौ व्यतिबभूवाते संमुखाव् आयुधाम्बुदौ
नाराचधारानिकरविक्षेपकरकाघनौ । अन्योऽन्यम् अभिगर्जन्तौ मत्ताब्धिजलदाव् इव
तयोः प्रहरतोर् बाणान् वसुधा नरसिंहयोः । पाषाणमुसुलाकारा व्योमविस्तारिणो ऽभवन्
करवालफलाः केचिन् मुद्गराननकाः परे । शितचक्रमुखाः केचित् केचित् परशुवक्त्रकाः
केचिच् छक्तिमुखा बाणाः केचित् क्षुरमुखा अपि । केचित् कुन्तोग्रफलका अर्धचन्द्रमुखास् तथा
सिंहोपलमुखाः केचित् केचिच् छूलशिखामुखाः । त्रिशूलवदनाः केचित् स्थूला इव महाशिलाः
प्रलयपवनपातिताः शिलौघा इव विचरन्ति शिलीमुखास् तदा स्म । प्रमिलितम् अभवत् तयोस् तदानीं प्रलयविजृम्भितसिन्धुसंभ्रमेण
प्राप्य राजा पुरः प्राप्तं सिन्धुम् उद्धुरकन्धरम् । मध्याह्नतपनाभेन कोपेन विततो ऽभवत्
धनुर् आस्फालयाम् आस परिरावितदिङ्मुखम् । कल्पान्तपवनास्फोट इवामरगिरेस् तटम्
विससर्जोर्जितो राजा प्रातर् अर्कः करान् इव । तूणीररजनीबद्धाश् शिलीमुखपरम्पराः
एक एव विनिर्याति गुणात् तस्य शरो महान् । सहस्रं पतति व्योम्नि गच्छन् पतति लक्षशः
सिन्धोर् अपि तथैवासीच् छक्तिर् लाघवम् एव च । रवेर् आननसाम्यं वै विष्णोर् धानुष्कता तयोः
मुसुला नाम ते बाणा मुसुलाकृतयो ऽम्बरम् । छादयाम् आसुर् उन्नादाः कल्पान्तगिरयो यथा
रेजुः कनकनाराचराजयो व्योम्नि तस्य ताः । शरव्याः कल्पवातार्ताः पतन्त्य इव तारकाः
विदूरथाच् छरासारा अजस्रम् अभिनिर्ययुः । अब्धेर् इव पयःपूरास् सूर्याद् इव मरीचयः
प्रचण्डपवनोद्धूतपुष्पाणीव महातरोः । अयःपिण्डाद् इवोत्तप्तताडिताः कणपङ्क्तयः
धाराः पयोमुच इव शीकरा इव निर्झरात् । तत्पुराग्निमहादाहात् स्फुलिङ्गा इव भास्वराः
तयोश् चटचटास्फोटं शृण्वन् कोदण्डयोर् द्वयोः । बलद्वयम् अभूत् प्रेक्षामूकं शान्त इवाम्बुधिः
वहन्ति स्म शरापूरा गङ्गापूर इवाम्बरे । सिन्धोर् अभिमुखं यक्षघर्घरारवरंहसः
कचत्कनकनाराचशरवर्षाण्य् अनारतम् । वहच्छवशवाशब्दं निर्ययुर् धनुर् अम्बुदात्
बाणमन्दाकिनीपूरं व्रजन्तं सिन्धुपूरणे । वातायनात् तम् आलोक्य लीला तत्पुरवासिनी
तेन बाणसमूहेन जयम् आशङ्क्य भर्तरि । उवाच वाक्यम् आनन्दविकसन्मुखपङ्कजा
जय देवि जयत्य् एष नाथो ऽस्माकं विलोकय । किलानेन शरौघेन मेरुर् अप्य् एति चूर्णताम्
तस्याम् एवं वदन्त्यां तु घनस्नेहरवाकुलम् । प्रेक्षणव्यग्रयोर् देव्योर् हसन्त्योर् मानुषं हृदा