त्वच्छीला त्वत्समाचारा त्वत्कुला त्वद्वपुष्मयी । इति लीलेयम् आभाति प्रतिभा प्रतिबिम्बजा
सर्वगे संविदादर्शे प्रतिभा प्रतिबिम्बति । यादृशी यत्र सा तत्र तथोदेति निरन्तरा
जीवाकाशस्य यान्तस्स्था प्रतिभा कचति स्वयम् । सा बहिः खे चिदादर्शप्रतिबिम्बाद् इयं स्थिता
एषा त्वम् अम्बरम् अहं भुवनं धरादि राजेति सर्वम् अजम् एव विभातमात्रम् । चिद्व्योम बिल्वजठरं विदुर् अङ्ग विद्धि त्वं चेति शान्तम् अलम् आस्स्व यथास्थितेह
विदूरथस् ते भर्तैष तनुं त्यक्त्वा रणाङ्गने । तद् एवान्तःपुरं प्राप्य तादृगात्मा भविष्यति
इत्य् आकर्ण्य वचो देव्या लीला सा तत्पुरास्पदा । पुनः प्रह्वा स्थितोवाच वचनं विहिताञ्जलिः
देवी भगवती ज्ञप्तिर् नित्यम् एव मयार्चिता । स्वप्नेषु दर्शनं देवि सा ददाति निशासु मे
सा यादृग् एव देवेशि तादृग् एव त्वम् अम्बिके । त्वं मे कृपणकारुण्याद् वरं देहि वरानने
इत्य् उक्ता सा तदा ज्ञप्तिस् स्मृत्वा तद् भक्तिभावनाम् । इदं प्रसन्ना प्रोवाच तां लीलां तत्पुरास्पदाम्
अनन्यया भावनया यावज्जीवम् अजीर्णया । परितुष्टास्मि ते वत्से गृहाणाभीप्सितं वरम्
रणे देहं परित्यज्य यत्र तिष्ठति मे पतिः । अनेनैव शरीरेण तत्र स्याम् एतदङ्गना
एवम् अस्तु त्वयाविघ्नं पूजितास्मि सुते चिरम् । अनन्यभावया देवि पुष्पधूपसपर्यया
अथ तद्देशलीलायां फुल्लायां तद्वरोदयात् । पूर्वलीलाब्रवीद् देवीं सन्देहलुलिताशया
ये सत्यकामास् सत्यैकसङ्कल्पा ब्रह्मरूपिणः । त्वादृशास् सर्वम् एवाशु तेषां सिद्ध्यत्य् अभीप्सितम्
तत् तेनैव शरीरेण किम् अर्थं नाहम् ईश्वरि । लोकान्तरम् इमं नीता तं गिरिग्रामकं च वा
न किञ्चित् कस्यचिद् अहं करोमि वरवर्णिनि । सर्वं सम्पादयत्य् आशु स्वयं जीवस् समीहितम्
अहं हि सरले ज्ञप्तिस् संविन्मात्राधिदेवता । प्रत्येकम् अस्मि चिच्छक्तिर् जीवशक्तिस्वरूपिणी
जीवस्योदेत्य् अहंशक्तिर् यस्य यस्य यथा यथा । भाति तत्फलदा नित्यं तस्य तस्य तथा तथा
मां समाराधयन्त्य् आशु जीवशक्तिस् तथोदिता । यथा भवत्य् अदेहास्यां मुक्तास्मीति चिरं तदा
तेन तेन प्रकारेण त्वं मया सम्प्रबोधिता । तया युक्त्यामलं भावं नीतासि वरवर्णिनि
अनयैवं भावनया बोधितास्मि चिरं यदा । तम् एवार्थं प्राप्नुवती तदा स्वचितिशक्तितः
यस्य यस्य यथोदेति स्वचित्प्रयतनं चिरम् । फलं ददाति कालेन तस्य तस्य तथा तथा
तपो वा देवता वापि भूत्वा सैव चिद् अव्यया । फलं ददात्य् अथ स्वैरं नभःफलनिपातवत्
स्वसंविद्द्योतनाद् अन्यन् न किञ्चन कदाचन । फलं भवति तेनाशु यथेच्छसि तथा कुरु
चिद्भाव एव ननु सर्वगतो ऽन्तरात्मा यश् चेतति प्रयतते च तद् एति तच्छ्रीः । रम्यं न रम्यम् अथवेति विचार्य तस्माद् यत् पावनं तद् अवबुध्य तद् अन्तर् आस्स्व
एवं सङ्कथयन्तीषु तासु तस्मिन् गृहोदरे । विदूरथः किम् अकरोन् निर्गत्य कुपितो गृहात्
विदूरथस् स्वसदनान् निर्गत्य परिवारितः । परिवारेण महता ऋक्षौघेनैव चन्द्रमाः
सन्नद्धसर्वावयवो लग्नहारविभूषणः । महाजयजयारावैस् सुरेन्द्र इव निर्गतः
समादिशन् योधगणं शृण्वन् मण्डलसंस्थितिम् । आलोकयन् वीररणान् आरुरोह नृपो रथम्
भूतागारसमाकारं मुक्तामाणिक्यमण्डितम् । पताकापुञ्जकव्याप्तं द्युविमानम् इवागतम्