यथा तरङ्गा जलधौ तथेमास् सृष्टयः परे । उत्पत्योत्पत्य लीयन्ते रजांसीव महानिले
तस्माद् भ्रान्तिमयाभासे मिथ्यात्वम् अहमात्मके । मृगतृष्णाजलरये केवास्था सर्गभस्मनि
भ्रान्तयश् च न तत्रान्यास् तास् ता एव परं पदम् । घने तमसि यक्षाभा तम एव न यक्षकाः
तस्माज् जन्म मृतिर् मोहो व्योमाहं त्वम् इदं ततम् । सर्वं तच् च महाकल्पशान्तौ यद् अवशिष्यते
नातस् सत्यम् इदं दृष्टं न चासत्यं कदाचन । द्वयम् एवैतद् अथ वा ब्रह्म तत्रैव सम्भवत्
आकाशपरमाण्वन्तर् द्रव्यादेर् अणुके ऽपि वा । जीवाणुर् यत्र तत्रेदं जगद् वेत्ति निजं वपुः
अग्निर् औष्ण्यं यथा वेत्ति निजभावक्रमोदितम् । पश्यतीदं तथैवात्मा स्वात्मभूतं विशुद्धचित्
यथा सूर्यातपे गेहे भ्रमन्ति त्रसरेणवः । तथेमे परमाकाशे ब्रह्माण्डत्रसरेणवः
यथा वायौ स्थितस् स्पन्द आमोदश् शैत्यम् अम्बरे । पिण्डग्रहविनिर्मुक्तं तथा विश्वं स्थितम् परे
भावाभावग्रहोत्सर्गस्थूलसूक्ष्मचराचराः । विवर्जितस्यावयवैर् भावा ब्रह्मण ईदृशैः
साकारस्येव बोधाय विज्ञेया भवताधुना । अनन्यास् स्वात्मनस् ते स्युस् तरोर् अवयवा इव
यथास्थितम् इदं विश्वं निजभावक्रमोदितम् । रिक्तं तद् विश्वशब्दार्थैर् अनन्यद् ब्रह्मणि स्थितम्
न तत् सत्यं न चासत्यं रज्ज्वां सर्पभ्रमोपमम् । मिथ्यानुभूतितस् सत्यम् असत्यं तत् परीक्षणात्
परमं कारणं वित्त्वाज् जीवत्वम् इव वेत्त्य् अलम् । अतस् तद् एवानुभवञ् जीवत्वं विन्दते स्फुटम्
सत्यं भवत्य् असत्यं वा खे ऽपि भातम् इदं जगत् । रञ्जयत्य् एव जीवाणुं स्वोत्थाभिर् अनुभूतिभिः
अनुभूतय एतास् तु काश्चित् पूर्वानुभूतितः । अपूर्वानुभवाः काश्चित् समाश् चैवासमाश् च ताः
क्वचित् कदाचित् ता एव क्वचिद् एव समा अपि । कचन्त्य् असत्यास् सत्याभा जीवाकाशे ऽनुभूतयः
तत्कुलास् तत्समाचारास् तज्जन्मानस् तदीहिताः । त एव मन्त्रिणः पौराः प्रतिभाने भवन्ति वः
ते चैवात्मन्य् अलं सत्या देशकालेहितैस् समाः । सर्वगात्मस्वरूपायाः प्रतिभाया इति स्थितिः
यथा राजात्मनि व्योम्नि प्रतिभोदेति सन्मयी । तथान्व् अगग्रगोदेति सत्यैव प्रतिभास्वरे
त्वच्छीला त्वत्समाचारा त्वत्कुला त्वद्वपुष्मयी । इति लीलेयम् आभाति प्रतिभा प्रतिबिम्बजा
सर्वगे संविदादर्शे प्रतिभा प्रतिबिम्बति । यादृशी यत्र सा तत्र तथोदेति निरन्तरा
जीवाकाशस्य यान्तस्स्था प्रतिभा कचति स्वयम् । सा बहिः खे चिदादर्शप्रतिबिम्बाद् इयं स्थिता
एषा त्वम् अम्बरम् अहं भुवनं धरादि राजेति सर्वम् अजम् एव विभातमात्रम् । चिद्व्योम बिल्वजठरं विदुर् अङ्ग विद्धि त्वं चेति शान्तम् अलम् आस्स्व यथास्थितेह
विदूरथस् ते भर्तैष तनुं त्यक्त्वा रणाङ्गने । तद् एवान्तःपुरं प्राप्य तादृगात्मा भविष्यति
इत्य् आकर्ण्य वचो देव्या लीला सा तत्पुरास्पदा । पुनः प्रह्वा स्थितोवाच वचनं विहिताञ्जलिः
देवी भगवती ज्ञप्तिर् नित्यम् एव मयार्चिता । स्वप्नेषु दर्शनं देवि सा ददाति निशासु मे
सा यादृग् एव देवेशि तादृग् एव त्वम् अम्बिके । त्वं मे कृपणकारुण्याद् वरं देहि वरानने
इत्य् उक्ता सा तदा ज्ञप्तिस् स्मृत्वा तद् भक्तिभावनाम् । इदं प्रसन्ना प्रोवाच तां लीलां तत्पुरास्पदाम्
अनन्यया भावनया यावज्जीवम् अजीर्णया । परितुष्टास्मि ते वत्से गृहाणाभीप्सितं वरम्