शुद्धविज्ञानरूपस् त्वं शान्तम् आत्मनि तिष्ठसि । पश्यसीवैतद् अखिलं न च पश्यसि किञ्चन
सर्वात्मकतया नित्यं प्रकचस्य् आत्मनात्मनि । महामणिर् इवोदार आलोक इव भासुरः
वस्तुतस् तु न भूपीठम् इदम् न च भवान् अयम् । न चेमे गिरयो ग्रामा न चेह न च वै वयम्
गिरिग्रामकविप्रस्य मण्डपाकाशके किल । तल् लीलापतिराज्याढ्यं जगद् आभाति भासुरम्
तत्र लीलाराजधानीमण्डपो मण्डिताकृतिः । भाति तस्योदरे व्योम्नि तवेदं विततं जगत्
यस्मिञ् जगति गेहे ऽन्तर् यस्मिन् वयम् इह स्थिताः । एवं तेषां मण्डपानां व्योम व्योमैव निर्मलम्
तेषु मण्डपखेष्व् अस्ति न मही न च पत्तनम् । न वनानि व शैलौघा न मेघसरिदर्णवाः
केवलं तत्र निश्शून्ये विहरन्ति गृहे जनाः । न पश्यन्ति जगन् नापि पार्थिवान् न च भूधरान्
एवं चेत् तत् कथं देवि ममेहानुचरा इमे । सम्पन्ना आत्मना सन्ति ते किम् आत्मनि नाथवा
जगत् स्वप्नार्थवद् भाति तत्र स्वप्ने नवाद्रयः । कथम् आत्मनि सत्यास् स्युर् नासत्या वेति मे वद
राजन् विदितवेद्येषु शुद्धबोधैकरूपिषु । न किञ्चिद् एतत् सद्रूपं चिद्व्योमात्मसु जागतम्
शुद्धबोधात्मनो भाति कुतो नाम जगद्भ्रमः । रज्ज्वां सर्पभ्रमे शान्ते पुनस् सर्पभ्रमः कुतः
असद्भाते परिज्ञाते कुतस् सत्ता जगद्भ्रमे । परिज्ञाते मरुजले पुनर् जलमतिः कुतः
स्वप्नकाले परिज्ञाते स्वे स्वप्नमरणे कुतः । स्वस्वप्ने स्वप्नमृतिभीर् अमृतस्यैव जायते
बुद्धस्य शुद्धस्य शरन्नभश्श्रीस्वच्छावदातस्य घनाशयस्य । अहं जगच् चेति कुशब्दकार्थवर्जं यद् अस्त्य् अङ्गनवाचिकं तत्
इत्य् उक्तवत्य् अथ मुनौ दिवसो जगाम सायन्तनाय विधये ऽस्तम् इनो जगाम । स्नातुं सभा कृतनमस्करणा जगाम श्यामाक्षये रविकरैश् च सहाजगाम
यस् त्व् अबुद्धमतिर् मूढो रूढो न वितते पदे । वज्रसारम् इदं तस्य जगद् अस्त्य् असद् एव सत्
यथा बालस्य वेतालो मृतिपर्यन्तदुःखदः । असद् एव सदाकारं तथा मूढमतेर् जगत्
ताप एव यथा वारि मृगाणां भ्रमकारणम् । असत्यम् एव सत्याभं तथा मूढधियां जगत्
यथा स्वप्ने मृतिर् जन्तोर् असत्या सत्यरूपिणी । नार्थक्रियाकरी भाति तथेदं दुर्विदां जगत्
अव्युत्पन्नस्य कनके कानके कटके यथा । कटकज्ञप्तिर् एवास्ति न मनाग् अपि हेमधीः
यथाज्ञस्य पुरागारनगनागेन्द्रकल्पना । इयं दृश्यदृग् एवास्ति न त्व् अन्या परमार्थदृक्
यथा नभसि मुक्तालीपिञ्छकेशोण्डुकादयः । असत्यास् सत्यतां याता तथेदं दुर्दृशां जगत्
दीर्घस्वप्नम् इदम् विश्वं विद्ध्य् अहन्तादिसंयुतम् । अत्रान्ये स्वप्नपुरुषा यथा सत्यास् तथा शृणु
अस्ति सर्वगतं शान्तं परमार्थघनं शुचि । अचेत्यचिन्मात्रवपुः परमाकाशम् आततम्
तत् सर्वगं सर्वशक्ति सर्वं सर्वात्मकं स्वयम् । यत्र यत्र यथोदेति तथास्ते तत्र तत्र वै
तेन स्वप्नपुरे द्रष्टा यान् वेत्ति पुरवासिनः । नरान् इति नरा एव क्षणात् तस्य भवन्ति ते
यद् द्रष्टुश् चित्स्वरूपं तत् स्वप्नाकाशान्तरस्थितम् । स्वप्नाकाशचिताहं हि नरो ऽनेनेति भावितम्
चित्पक्षतैक्यवशतो नरतैवावबुध्यते । आत्मन्य् अतो दिग्द्वयेन द्वयोर् अप्य् एति सत्यता
स्वप्ने ते स्वप्नपुरुषा न सत्यास् स्युर् मुने यदा । वद तत् को भवेद् दोषो मायामात्रशरीरिणि