अहं जातो ऽमुना पित्रा किलात्रेत्य् आत्तनिश्चयम् । इयं माता धनम् इदं ममेत्य् उदितवासनम्
सुकृतं दुष्कृतं चेति ममेति कृतकल्पनम् । बालो ऽभूवम् अहं त्व् अद्य युवेति विलसन् हृदि
प्रत्येकम् एवम् उदितस् संसारवनषण्डकः । ताराकुसुमितो नीलमेघचञ्चलपल्लवः
चरन्नरमृगानीकस् सुरासुरविहङ्गमः । सालोककौसुमरजोमायागहनकुञ्जकः
अब्धिपुष्करिणीपूर्णो मेर्वाद्यचललोष्टकः । चित्तपुष्करबीजे ऽन्तर् निलीनानुभवाङ्कुरः
यत्रैष म्रियते जीवस् तत्रैवं पश्यति क्षणात् । प्रत्येकम् उदितेष्व् एवं जगत्षण्डेषु भूरिशः
कोटयो ब्रह्मरुद्रेन्द्रमरुद्विष्णुविवस्वताम् । मेर्वब्धिमण्डलद्वीपलोकान्तरदृशं गताः
याता यास्यन्ति यान्त्य् एता दृष्तयो ऽनष्टरूपिणि । या ब्रह्मण्य् उपबृंहाढ्ये ताः के गणयितुं क्षमाः
एवं कुड्यमयं विश्वं नास्त्य् एव मननाद् ऋते । मननं च खम् एवातस् तद् इदानीं विचारय
यद् एव तच् चिदाकाशं तद् एव परमं स्मृतं । मननं च चिदाकाशं तद् एव परमं पदम्
यद् एवाम्बु स आवर्तो न त्व् अस्त्य् आवर्त वस्तुसत् । दृष्ट्वैवास्ते दृश्यम् इव दृश्यं न त्व् अस्ति वस्तुसत्
चिद्व्योम्नो भूतनभसि कचनं यन् मणेर् इव । तज् जगद् भाति नानात्मरत्नं श्वभ्रम् इवाम्बरे
मद्बुद्धार्थो जगच्छब्दो विद्यते परमं पदम् । त्वद्बुद्धार्थस् तु नास्त्य् एव त्वमहंशब्दकाव् अपि
तस्माल् लीलासरस्वत्याव् आकाशवपुषौ स्थिते । सर्वगे परमात्माच्छे सर्वत्राप्रतिघे ऽनघे
यत्र तत्र तदा व्योम्नि यथाकाशं यथेप्सितम् । उदयं कुरुतस् तेन तद्गृहे ते स्थितिं गते
सर्वत्र सम्भवति चिद्गगनं तदन्तस् तद्वेदनं कलनम् आमननं विसारि । तच् चातिवाहिकम् इहाहुर् अकुड्यम् एव देहं कथं क इव तं वद किं रुणद्धि
तयोः प्रविष्टयोर् देव्योः पद्मसद्म बभूव तत् । चन्द्रद्वयोदयोद्द्योतधवलोदरसुन्दरम्
कोमलामलसौगन्ध्यमृदुमन्दारमारुतम् । तत्प्रभावेण निद्रालुनृपेतररणाङ्गनम्
सौभाग्यनन्दनोद्यानं विद्रुतव्याधिवेदनम् । सवसन्तं वनम् इव फुल्लं प्रातर् इवाम्बुजम्
तयोर् देहप्रभापूरैश् शशिनिष्ष्यन्दशीतलैः । आह्लादितो ऽसौ बुबुधे राजोक्षित इवामृतैः
आसनद्वयविश्रान्तं स ददर्शाप्सरोद्वयम् । मेरुशृङ्गद्वये लीनं चन्द्रद्वयम् इवोदितम्
निमेषम् इव सञ्चिन्त्य स विस्मितमना नृपः । उत्तस्थौ शयनाच् छेषाद् इव चक्रगदाधरः
परिसम्यमितालम्बमाल्यहारवराम्बरः । पुष्पोत्कर इवोत्फुल्लं जग्राह कुसुमाञ्जलिम्
उपधानप्रदेशस्थात् स्वयं पटलकोदरात् । बद्धपद्मासनो भूमौ भूत्वोवाचेदम् आनतः
जयतां जन्मदौस्स्थित्यदाहदोषशशिप्रभे । देव्यौ बाह्यान्तरतमोविद्रावणरविप्रभे
तयोर् उक्त्वेति तत्याज पादयोः कुसुमाञ्जलिम् । तीरद्रुमो विकसितं पद्मिन्योः पद्मयोर् इव
लीलायै भूपजन्माथ वक्तुं मन्त्रिणम् ईश्वरी । बोधयाम् आस पार्श्वस्थं सङ्कल्पेन सरस्वती
प्रबुद्धो ऽप्सरसौ दृष्ट्वा प्रणम्य कुसुमाञ्जलिम् । तयोः पादेषु सन्त्यज्य विवेश पुरतो नतः
उवाच देवी हे राजन् कस् त्वम् कस्य सुतः कदा । इह जात इति श्रुत्वा स मन्त्री वाक्यम् अब्रवीत्
देव्यौ युष्मत्प्रसादो ऽयं भवत्योर् अपि यत् पुरः । वक्तुं शक्नोमि तद् इदं श्रूयतां जन्म मत्प्रभोः