समुद्यद्यौवनारम्भम् उद्योगशमशोभितम् । अनुद्विग्नम् अनायासं पूर्णप्रायमनोरथम्
विचारितजगद्यात्रं पवित्रगुणगोचरम् । महासत्त्वैकलोभेन गुणैर् इव समाश्रितम्
उदारसारम् आपूर्णम् अन्तःकरणकोटरम् । अविक्षुभितया वृत्त्या दर्शयन्तम् अनुत्तमम्
एवं गुणगणाकीर्णो दूराद् एव रघूद्वहः । परिमेयसिताच्छाच्छस्वहाराम्बरपल्लवः
प्रणनाम चलच्चारुचूडामणिमरीचिना । शिरसा वसुधाकम्पलोलमानाचलश्रिया
प्रथमं पितरं पश्चान् मुनीन् मान्यैकम् आनतः । ततो विप्रांस् ततो बन्धूंस् ततो ऽधिकगुणान् गुरून्
जग्राह चात्मना दृष्ट्वा मनाक् स्वादुगिरा तथा । राजलोकेन विहितां स प्रणामपरम्पराम्
विहिताशीर् मुनिभ्यां तु रामस् स शममानसः । आससाद पितुः पुण्यं समीपं सुरसुन्दरः
पादाभिवन्दनरतं तम् अथासौ महीपतिः । शिरस्य् अभ्यालिलिङ्गाशु चुचुम्ब च पुनः पुनः
शत्रुघ्नं लक्ष्मणं चैव तथैव परवीरहा । आलिलिङ्ग घनस्नेहं राजहंसो ऽम्बुजं यथा
उत्सङ्गे वत्स तिष्ठेति वदत्य् अथ महीपतौ । भूमौ परिजनास्तीर्णे सो ऽंशुके ऽथ न्यविक्षत
पुत्र प्राप्तविवेकस् त्वं कल्याणानां च भाजनम् । जनवज् जीर्णया बुद्ध्या खेदायात्मा न दीयते
वृद्धविप्रगुरुप्रोक्तं त्वादृशेनानुतिष्ठता । पदम् आसाद्यते पुण्यं न मोहम् अनुधावता
तावद् एवापदो दूरे तिष्ठन्ति परिपेलवाः । यावद् एव न मोहस्य प्रसरः पुत्र दीयते
राजपुत्र महाबाहो शूरस् त्वं विजितास् त्वया । दुरुच्छेदा दुरारम्भा अप्य् अमी विषयारयः
किम् अतज्ज्ञ इवाज्ञानां योग्ये वा मोहसागरे । विनिमज्जसि कल्लोलगहने जाड्यशालिनि
चलन्नीलोत्पलव्यूहसमलोचन लोलताम् । ब्रूहि चेतःकृतां त्यक्त्वा हेतुना केन मुह्यसि
किंनिष्ठाः कियता केन कियन्तः कारणेन ते । आधयो नु विलुम्पन्ति मनो गेहम् इवाखवः
मन्ये नानुचितानां त्वम् आधीनां पदम् उत्तमः । आपत्सु चाप्तो यो धीरो निर्जितास् तेन चाधयः
यथाभिमतम् आशु त्वं ब्रूहि प्राप्स्यसि चानघम् । सर्वम् एव पुनर् येन तव भेत्स्यन्ति नाधयः
इत्य् उत्तमस्य स मुने रघुवंशकेतुर् आकर्ण्य वाक्यम् उचितार्थविलासगर्भम् । तत्याज खेदम् अभिगर्जति वारिवाहे बर्ही यथाभ्यनुमिताभिमतार्थसिद्धिः
इति पृष्टो मुनीन्द्रेण समाश्वास्य च राघवः । उवाच वचनं चारु धीरपूर्णार्थमन्थरम्
भगवन् भवता पृष्टो यथावद् अधुना किल । कथयाम्य् अहम् अज्ञो ऽपि को लङ्घयति सद्वचः
अहं तावद् अयं जातो निजे ऽस्मिन् पितृसद्मनि । क्रमेण वृद्धिं सम्प्राप्तः प्राप्तविद्यश् च संस्थितः
ततस् सदाचारपरो भूत्वाहं मुनिनायक । विहृतस् तीर्थयात्रार्थम् उर्वीम् अम्बुधिमेखलाम्
एतावताथ कालेन संसारास्थाम् इमां मम । स्वविवेको जहारान्तर् ओघस् तटलताम् इव
विवेकेन परीतात्मा तेनाहं तदनु स्वयम् । भोगनीरसया बुद्ध्या प्रविचारितवान् इदम्
किं नामेदं वत सुखं यो ऽयं संसारसंसृतिः । जायते मृतये लोको म्रियते जननाय च
स्वस्थितास् सर्व एवेमे सचराचरचेष्टिताः । आपदां पतयः पापा भावा विभवभूमयः
अयश्शलाकासदृशाः परस्परम् असङ्गिनः । श्लिष्यन्ते केवलं भावा मनःकल्पनया स्वया