गायत्किन्नरगन्धर्वविद्याधरसुराङ्गनम् । नूनम् अद्य नभो जातम् अस्मत्ताताभ्यलङ्कृतम्
तद् देव्यौ क्रियतां तावद् अस्माकं शोकनाशनम् । महतां दर्शनं नाम न कदाचन निष्फलम्
इत्य् उक्तवन्तं सा पुत्रं मूर्ध्नि पस्पर्श पाणिना । पल्लवेनानता नम्रं मूलग्रन्थिम् इवाब्जिनी
तस्यास् स्पर्शेन तेनासौ दुःखदौर्भाग्यसङ्कटम् । जहौ प्रावृड्घनासङ्गाद् ग्रीष्मतापम् इवाचलः
सर्वो गृहजनस् सो ऽथ तयोर् देव्योर् विलोकनात् । लक्ष्मीवान् दुःखनिर्मुक्तो बभूवामृतपो यथा
तयास्य लीलया मात्रा पुत्रस्य ज्येष्ठशर्मणः । कस्मान् न दर्शनं दत्तं नो दत्तः कथितो ऽथवा
बुद्धः पृथ्व्यादिबोधेन येन पृथ्व्यादिसङ्घकः । तस्य पिण्डात्मतां धत्ते व्योमैवान्यस्य केवलम्
असद् एवाङ्ग सद् इव भाति पृथ्व्यादिवेदनात् । यथा बालस्य वेतालो न भाति तदवेदनात्
यथा पृथ्व्यादिता भाता न पृथ्व्यादि भवेत् क्षणात् । स्वप्ने स्वप्नपरिज्ञानात् तथा जाग्रत्य् अपि स्फुटम्
पृथ्व्यादि खतया बुद्धं खम् इत्य् एवानुभूयते । तथा हि क्षुब्धधातूनां कुड्ये ऽपि ख इवोद्यमः
स्वप्ने नगरम् उर्वी वा शून्यं खातं च बुध्यते । स्वप्नाङ्गना च कुरुते शून्याप्य् अर्थक्रिया नृणाम्
खं पृथ्व्यादितया बुद्धं पृथ्व्यादि भवति क्षणात् । मूर्छया परलोको ऽपि प्रत्यक्षम् अनुभूयते
बालो व्योमैव वेतालं म्रियमानो ऽम्बरं वनम् । केशोण्डुकं खम् अन्यस् तु खम् अन्यो वेत्ति मौक्तिकम्
त्रस्तक्षीवार्धनिद्राश् च नौयानाश् च सदैव खे । वेतालवच् च वृक्षादि पश्यन्त्य् अनुभवत्य् अपि
प्रथाभावितम् एतेषां पदार्थानाम् अदो वपुः । अभ्यासजनितं भावि नास्त्य् एकं परमार्थतः
लीलया तु यथावस्तु बुद्धं पृथ्व्यादि नास्ति तत् । आकाशम् एव संवित्त्या भावित्वादितयोदितम्
ब्रह्मात्मैकचिदाकाशमात्रबोधवतो मुनेः । पुत्रमित्रकलत्राणि कथं कानि कदा कुतः
हस्तश् शिरसि यद् दत्तो लीलया ज्येष्ठशर्मणः । तत् प्रवाहस्थितारम्भसम्बोधायाश् चितेः फलम्
बोधो हि चेतति यथैव तथा विभाति सूक्ष्मस् तु खाद् अतितरां च तथा विशुद्धः । सर्वत्र राघव स एव पदार्थजालं स्वप्नेषु कल्पितपुरेष्व् अनुभूतम् एव
तस्मिन् गिरितटे ग्रामे तस्मिन् मण्डपकोदरे । अन्तर्धिम् आश्व् आययतुस् तत्रस्थे एव ते स्त्रियौ
अस्माकं वनदेवीभ्यां प्रसादः कृत इत्य् अथ । शान्तदुःखे गृहजने पुण्यपारपरे स्थिते
मण्डपाकाशसंलीना लीलाम् आह सरस्वती । व्योमरूपा व्योमरूपां स्मयात् तूष्णीम् अवस्थिताम्
सङ्कल्पस्वप्नयोर् मोघक्रियायाः कथनं मिथः । यथेहार्थक्रियां धत्ते तयोस् सा सङ्कथा तथा
पृथ्व्यादिनाडीप्राणादेर् ऋते ऽप्य् अभ्युदिता तयोः । सा सङ्कथनसंवित्तिस् स्वप्नसङ्कल्पयोर् इव
ज्ञेयं ज्ञातम् अशेषेण दृष्टा द्रष्टव्यसंविदः । ईदृशीयं ब्रह्मसत्ता किम् अन्यद् वद पृच्छसि
मृतस्य भर्तुर् जीवो ऽसौ यत्र राज्यं करोति मे । तत्राहं किं न तैर् दृष्टा दृष्टास्मीह सुतेन किम्
अभ्यासेन विना वत्से तदा ते द्वैतनिश्चयः । नूनम् अस्तङ्गतो नाभूद् ऋतुसन्धाव् ऋतुर् यथा
अद्वैतं यो न यातो ऽसौ कथम् अद्वैतकर्मभिः । युज्यते तापसंस्थस्य च्छायाङ्गानुभवः कुतः
लीलास्मीति विनाभ्यासं तत्र नास्तङ्गतो ऽभवत् । यदा भावस् तदा सत्यसङ्कल्पत्वम् अभून् न ते
अद्यापि सत्यानुभवास् सङ्कल्पास् तेन मां ययुः । सम्पश्यत्व् इत्य् अभिमतं फलितं तव सुन्दरि