भविष्यति महासत्त्वो ज्ञातलोकपरावरः । सुखदुःखदशाहीनस् समलोष्टाश्मकाञ्चनः
इत्य् उक्ते मुनिनाथेन राजा सम्पूर्णमानसः । प्राहिणोद् रामम् आनेतुं भूयो दूतपरम्पराम्
एतावता च कालेन रामो निजगृहासनात् । पितुस् सकाशम् आगन्तुम् उत्थितो ऽर्क इवाचलात्
वृतः कतिपयैर् भृत्यैर् भ्रातृभ्यां चाजगाम ह । तत् पुण्यं पितुर् आस्थानं स्वर्गं सुरपतेर् इव
दूराद् एव ददर्शासौ रामो दशरथं तदा । वृतं राजसमूहेन देवौघेनेव वासवम्
वसिष्ठविश्वामित्राभ्यां सेवितं पार्श्वयोर् द्वयोः । सर्वशास्त्रार्थतज्ज्ञेन मन्त्रिवृन्देन पालितम्
चारुचामरहस्ताभिः कान्ताभिस् समुपासितम् । ककुब्भिर् इव मूर्ताभिस् संस्थिताभिर् यथोचितम्
वसिष्ठविश्वामित्राद्यास् तथा दशरथादयः । ददृशू राघवं दूराद् उपायान्तं गुहोपमम्
सत्त्वावष्टम्भगर्वेण शैत्येनेव हिमालयम् । श्रितं सकलसेव्येन गम्भीरेण स्वरेण च
सौम्यं समशुभाकारं विनयोदारम् ऊर्जितम् । कान्तोपशान्तवपुषं परस्यार्थस्य भाजनम्
समुद्यद्यौवनारम्भम् उद्योगशमशोभितम् । अनुद्विग्नम् अनायासं पूर्णप्रायमनोरथम्
विचारितजगद्यात्रं पवित्रगुणगोचरम् । महासत्त्वैकलोभेन गुणैर् इव समाश्रितम्
उदारसारम् आपूर्णम् अन्तःकरणकोटरम् । अविक्षुभितया वृत्त्या दर्शयन्तम् अनुत्तमम्
एवं गुणगणाकीर्णो दूराद् एव रघूद्वहः । परिमेयसिताच्छाच्छस्वहाराम्बरपल्लवः
प्रणनाम चलच्चारुचूडामणिमरीचिना । शिरसा वसुधाकम्पलोलमानाचलश्रिया
प्रथमं पितरं पश्चान् मुनीन् मान्यैकम् आनतः । ततो विप्रांस् ततो बन्धूंस् ततो ऽधिकगुणान् गुरून्
जग्राह चात्मना दृष्ट्वा मनाक् स्वादुगिरा तथा । राजलोकेन विहितां स प्रणामपरम्पराम्
विहिताशीर् मुनिभ्यां तु रामस् स शममानसः । आससाद पितुः पुण्यं समीपं सुरसुन्दरः
पादाभिवन्दनरतं तम् अथासौ महीपतिः । शिरस्य् अभ्यालिलिङ्गाशु चुचुम्ब च पुनः पुनः
शत्रुघ्नं लक्ष्मणं चैव तथैव परवीरहा । आलिलिङ्ग घनस्नेहं राजहंसो ऽम्बुजं यथा
उत्सङ्गे वत्स तिष्ठेति वदत्य् अथ महीपतौ । भूमौ परिजनास्तीर्णे सो ऽंशुके ऽथ न्यविक्षत
पुत्र प्राप्तविवेकस् त्वं कल्याणानां च भाजनम् । जनवज् जीर्णया बुद्ध्या खेदायात्मा न दीयते
वृद्धविप्रगुरुप्रोक्तं त्वादृशेनानुतिष्ठता । पदम् आसाद्यते पुण्यं न मोहम् अनुधावता
तावद् एवापदो दूरे तिष्ठन्ति परिपेलवाः । यावद् एव न मोहस्य प्रसरः पुत्र दीयते
राजपुत्र महाबाहो शूरस् त्वं विजितास् त्वया । दुरुच्छेदा दुरारम्भा अप्य् अमी विषयारयः
किम् अतज्ज्ञ इवाज्ञानां योग्ये वा मोहसागरे । विनिमज्जसि कल्लोलगहने जाड्यशालिनि
चलन्नीलोत्पलव्यूहसमलोचन लोलताम् । ब्रूहि चेतःकृतां त्यक्त्वा हेतुना केन मुह्यसि
किंनिष्ठाः कियता केन कियन्तः कारणेन ते । आधयो नु विलुम्पन्ति मनो गेहम् इवाखवः
मन्ये नानुचितानां त्वम् आधीनां पदम् उत्तमः । आपत्सु चाप्तो यो धीरो निर्जितास् तेन चाधयः
यथाभिमतम् आशु त्वं ब्रूहि प्राप्स्यसि चानघम् । सर्वम् एव पुनर् येन तव भेत्स्यन्ति नाधयः