अत्यन्ताभावसम्पत्तिं ज्ञातुं ज्ञेयस्य वस्तुनः । युक्त्या शास्त्रे यतन्ते ये ते ब्रह्माभ्यासिनस् स्थिताः
सर्गादाव् एव नोत्पन्नं दृश्यं नास्त्य् एव तत् सदा । इदं जगद् अहं चेति बोधाभ्यासं विदुः परे
दृश्यासम्भवबोधेन रागद्वेषादितानवे । रतिर् बलोदिता यासौ ब्रह्माभ्यास उदाहृतः
दृश्यासम्भवबोधेन रागद्वेषादितानवम् । तप इत्य् उच्यते लोके दृश्यदोषस् तु दुःखकृत्
दृश्यासम्भवबोधे हि ज्ञानं ज्ञेयस्य कथ्यते । तदभ्यासेन निर्वाणम् इत्य् अभ्यासो महोदयः
भवबहुलनिशानितान्तनिद्रा सततविवेकविबोधवारिसेकैः । प्रगलति हिमशीतलैर् इवोच्चैः शरदि महामिहिकेव चेतसीति
इत्य् उक्तवत्य् अथ मुनौ दिवसो जगाम सायन्तनाय विधये ऽस्तम् इनो जगाम । स्नातुं सभा कृतनमस्करणा जगाम श्यामाक्षये रविकरैश् च सहाजगाम
इति सङ्कथनं कृत्वा तस्यां निशि वराङ्गने । सुप्ते परिजने नूनम् अथान्तःपुरमण्डपे
दृढाखिलार्गलद्वारगवाक्षे दक्षचेतसी । पुष्पपूरणसुस्फीतमांसलामोदमन्थरे
अम्लानमालावसनशवपार्श्वासनस्थिते । सकलामलपूर्णेन्दुवदनोद्द्योतितास्पदे
समाधिस्थानकं गत्वा तस्थतुर् निश्चलाङ्गके । रत्नस्तम्भाद् इवोत्कीर्णे चित्रभित्ताव् इवार्पिते
सर्वास् तत्यजतुश् चिन्तास् सङ्कोचं समुपागते । दिवसान्त इवाब्जिन्यौ प्रसृतामोदलेखिके
बभूवतुर् भृशं शान्ते शुद्धे स्पन्दविवर्जिते । गिरौ शरदि निर्वात इव वृष्ट्याभ्रमालिके
निर्विकल्पसमाधानाज् जहतुर् व्योम्नि संविदम् । यथा कल्पलते कान्ते पूर्णम् ऋत्वन्तरे रसम्
अहं जगद् इति भ्रान्तेर् दृश्यस्यादाव् अनुद्भवः । यदा ताभ्याम् अवगतस् स्वात्यन्ताभावनात्मकः
तदा दृश्यपिशाचो ऽयम् अलम् अस्तङ्गतस् तयोः । असत्त्वाद् एव चास्माकं शशशृङ्गम् इवानघ
आदाव् एव हि यन् नास्ति वर्तमाने ऽपि तत् तथा । भातं चाभातम् एवातो मृगतृष्णाम्बुवज् जगत्
स्वभावः केवलश् शान्तस् स्त्रीद्वयं तद् बभूव ह । चन्द्रार्कादिपदार्थौघदूरमुक्तम् इवाम्बरम्
तेनैव ज्ञानदेहेन ततार ज्ञप्तिदेवता । मानुषी त्व् इतरेणाशु ज्ञानाज्ञानानुरूपिणा
गेहान्तर् एव प्रादेशमात्रम् आरुह्य वै दिवः । बभूवतुश् चिदाकाशरूपिण्यौ व्योमगाकृती
अथ ते ललने लीलालाने ललितलोचने । स्वभावाच् चेत्यसंवित्तेर् नभो दूरम् इवागते
तत्रस्थे एकचिद्वृत्त्या पुप्लुवाते नभस्तलम् । कोटियोजनविस्तीर्णं दूराद् दूरतरान्तरम्
दृश्यानुसन्धाननिजस्वभावाद् आकाशदेहे अपि ते मिथो ऽत्र । परस्पराकारविलोकनेन बभूवतुस् स्नेहपरे वयस्ये
दूराद् दूरं समाप्लुत्य शनैर् उच्चपदं गते । हस्ते हस्तं समासज्य यान्त्यौ ददृशतुर् नभः
एकार्णवम् इवोच्छूनं गम्भीरं निर्मलान्तरम् । कोमलं कोमलमरुदसङ्गसुखभोगदम्
आह्लादकम् अलं सौम्यं शून्यताम्भोनिमज्जनात् । अत्यन्तशुद्धगम्भीरं प्रसन्नम् इव सज्जनम्
शृङ्गस्थनिर्मलाम्भोदपीनोदरसुधालये । विशश्रमतुर् आशासु पूर्णचन्द्रोदरामले
सिद्धगन्धर्वमन्दारमालामोदमनोहरे । चन्द्रमण्डलनिष्क्रान्ते रेमाते मधुरानिले
सस्नतुर् भूरि घर्मान्ते तडिद्रक्ताब्जसङ्कुले । सरसीव जलापूरमन्थरे मेघजालके
भूतलोद्यन्महाशैलमृनालाङ्कुरकोटिषु । दिक्षु बभ्रमतुर् भूरि भ्रमर्यौ सरसीष्व् इव