शुद्धसत्त्वानुपतितं चेतः प्रभिन्नवासनम् । आतिवाहिकताम् एति हिमं तापाद् इवाप्लुतम्
आतिवाहिकतां यातं बुद्धं चित्तान्तरैर् मनः । सर्गजन्मान्तरगतैस् सिद्धैर् मिलति नेतरत्
यदा ते ऽयम् अहम्भावस् स्वाभ्यासाच् छान्तिम् एष्यति । तदोदेष्यति ते स्फारा दृश्यान्ते बोधता स्वयम्
आतिवाहिकता ज्ञाता स्थितिं ते याति शाश्वतीम् । यदा तदान्यसङ्कल्पालोकात् प्रकृतिपावनी
वासनातानवे तस्मात् कुरु यत्नम् अनिन्दिते । तस्मिन् प्रौढिम् उपायाते जीवन्मुक्ता भविष्यसि
यावन् न पूरितस् त्व् एष निर्मलो बोधचन्द्रमाः । तावद् देहम् इह स्थाप्य लोकान्तरम् अवेक्ष्यताम्
मांसदेहो मांसदेहेनैव संश्लेषम् ऋच्छति । न तु चित्तशरीरेण व्यवहारेषु कर्मसु
यथानुभवम् एवैतद् यथास्थितम् उदाहृतम् । आबालसिद्धं संसिद्धं न नाम वरशापवत्
अवबोधघनाभ्यासाद् देहस्यास्यैव जायते । संसारवासनाकार्श्यं नूनं चित्तशरीरता
उदेष्यन्ती च सैषात्र केनचिन् नोपलक्ष्यते । केवलं तु जनैर् देहो म्रियमाणो ऽवलोक्यते
देहस् त्व् अयं न म्रियते न च जीवति किञ्चन । के किल स्वप्नसङ्कल्पभ्रान्तेर् मरणजीविते
जीवितं मरणं चैतत् सङ्कल्पपुरुषे यथा । असत्यम् एव भात्य् एतद् अस्मिन् पुत्रि शरीरके
तद् एतद् उपदिष्टं मे ज्ञानं देवि त्वयामलम् । यस्मिञ् श्रुतिं गते शान्तिम् एति विश्वविषूचिका
अत्रोपकुरुते को हि को ऽभ्यासः कीदृशो ऽथवा । स कथं पोषम् आयाति पुष्टे तस्मिंश् च किं भवेत्
यद् एव क्रियते किञ्चिद् येन येन यदा यदा । विनाभ्यासेन तन् नेह सिद्धिम् एति कदाचन
तच्चिन्तनं तत्कथनम् अन्योऽन्यं तत्प्रबोधनम् । तद्गतप्राणमननं ब्रह्माभ्यासं विदुर् बुधाः
येषां त्व् अन्तं गतं पापं जनानां पुण्यकर्मणाम् । ते द्वन्द्वमोहनिर्मुक्ता विज्ञेया ब्रह्मसेवकाः
अध्यात्मशास्त्रचिन्ताभिर् येषां गच्छन्ति रात्रयः । वासनातानवोत्काभिस् ते ब्रह्माभ्यासिनस् स्थिताः
ये विरक्ता महात्मानो भोगभावनतानवम् । भावयन्त्य् अभवायान्तर् भव्या भुवि जयन्ति ते
उदितौदार्यसौन्दर्या वैराग्यरसरञ्जिता । आनन्दस्यन्दिनी येषां मतिस् ते ऽभ्यासिनः परे
अत्यन्ताभावसम्पत्तिं ज्ञातुं ज्ञेयस्य वस्तुनः । युक्त्या शास्त्रे यतन्ते ये ते ब्रह्माभ्यासिनस् स्थिताः
सर्गादाव् एव नोत्पन्नं दृश्यं नास्त्य् एव तत् सदा । इदं जगद् अहं चेति बोधाभ्यासं विदुः परे
दृश्यासम्भवबोधेन रागद्वेषादितानवे । रतिर् बलोदिता यासौ ब्रह्माभ्यास उदाहृतः
दृश्यासम्भवबोधेन रागद्वेषादितानवम् । तप इत्य् उच्यते लोके दृश्यदोषस् तु दुःखकृत्
दृश्यासम्भवबोधे हि ज्ञानं ज्ञेयस्य कथ्यते । तदभ्यासेन निर्वाणम् इत्य् अभ्यासो महोदयः
भवबहुलनिशानितान्तनिद्रा सततविवेकविबोधवारिसेकैः । प्रगलति हिमशीतलैर् इवोच्चैः शरदि महामिहिकेव चेतसीति
इत्य् उक्तवत्य् अथ मुनौ दिवसो जगाम सायन्तनाय विधये ऽस्तम् इनो जगाम । स्नातुं सभा कृतनमस्करणा जगाम श्यामाक्षये रविकरैश् च सहाजगाम
इति सङ्कथनं कृत्वा तस्यां निशि वराङ्गने । सुप्ते परिजने नूनम् अथान्तःपुरमण्डपे
दृढाखिलार्गलद्वारगवाक्षे दक्षचेतसी । पुष्पपूरणसुस्फीतमांसलामोदमन्थरे
अम्लानमालावसनशवपार्श्वासनस्थिते । सकलामलपूर्णेन्दुवदनोद्द्योतितास्पदे