संसारसम्भवश् चायं निर्मूलत्वम् उपैष्यति । निर्विकल्पसमाधानं प्रतिष्ठाम् अलम् एष्यति
विगतकलनकालिमाकलङ्का गगनकलान्तरनिर्मला बलेन । सकलकरणकार्यकारणान्तः कतिपयकार्यवशाद् भविष्यसीति
यथा स्वप्नपरिज्ञानात् स्वप्नदेहो न वास्तवः । अनुभूतो ऽप्य् अयं तद्वज् जाग्रद्देहो न वास्तवः
यथा स्वप्नपरिज्ञानात् स्वप्नदेहो ऽपि शाम्यति । वासनातानवात् तद्वज् जाग्रद्देहो ऽपि शाम्यति
स्वप्नसङ्कल्पदेहान्ते देहो ऽयं चेत्यते यथा । तथा जाग्रद्भावनान्तर् उदेत्य् एवातिवाहिकः
स्वप्ने निर्वासनाबीजे यथोदेति सुषुप्तता । जाग्रत्य् अवासनाबीजे तथोदेति विमुक्तता
येयं तु जीवन्मुक्तानां वासना सा न वासना । शुद्धसत्त्वाभिधानं तत् सत्तासामान्यम् उच्यते
या सुप्तवासना निद्रा सा सुषुप्तम् इति स्मृता । यत् सुप्तवासनं जाग्रत् स घनो मोह उच्यते
प्रक्षीणवासना निद्रा तुर्यशब्देन कथ्यते । जाग्रत्य् अपि भवत्य् एतद् विदिते परमे पदे
प्रक्षीणवासना येह जीवतां जीवितस्थितिः । अमुक्तैर् अपरिज्ञाता सा जीवन्मुक्तिर् उच्यते
शुद्धसत्त्वानुपतितं चेतः प्रभिन्नवासनम् । आतिवाहिकताम् एति हिमं तापाद् इवाप्लुतम्
आतिवाहिकतां यातं बुद्धं चित्तान्तरैर् मनः । सर्गजन्मान्तरगतैस् सिद्धैर् मिलति नेतरत्
यदा ते ऽयम् अहम्भावस् स्वाभ्यासाच् छान्तिम् एष्यति । तदोदेष्यति ते स्फारा दृश्यान्ते बोधता स्वयम्
आतिवाहिकता ज्ञाता स्थितिं ते याति शाश्वतीम् । यदा तदान्यसङ्कल्पालोकात् प्रकृतिपावनी
वासनातानवे तस्मात् कुरु यत्नम् अनिन्दिते । तस्मिन् प्रौढिम् उपायाते जीवन्मुक्ता भविष्यसि
यावन् न पूरितस् त्व् एष निर्मलो बोधचन्द्रमाः । तावद् देहम् इह स्थाप्य लोकान्तरम् अवेक्ष्यताम्
मांसदेहो मांसदेहेनैव संश्लेषम् ऋच्छति । न तु चित्तशरीरेण व्यवहारेषु कर्मसु
यथानुभवम् एवैतद् यथास्थितम् उदाहृतम् । आबालसिद्धं संसिद्धं न नाम वरशापवत्
अवबोधघनाभ्यासाद् देहस्यास्यैव जायते । संसारवासनाकार्श्यं नूनं चित्तशरीरता
उदेष्यन्ती च सैषात्र केनचिन् नोपलक्ष्यते । केवलं तु जनैर् देहो म्रियमाणो ऽवलोक्यते
देहस् त्व् अयं न म्रियते न च जीवति किञ्चन । के किल स्वप्नसङ्कल्पभ्रान्तेर् मरणजीविते
जीवितं मरणं चैतत् सङ्कल्पपुरुषे यथा । असत्यम् एव भात्य् एतद् अस्मिन् पुत्रि शरीरके
तद् एतद् उपदिष्टं मे ज्ञानं देवि त्वयामलम् । यस्मिञ् श्रुतिं गते शान्तिम् एति विश्वविषूचिका
अत्रोपकुरुते को हि को ऽभ्यासः कीदृशो ऽथवा । स कथं पोषम् आयाति पुष्टे तस्मिंश् च किं भवेत्
यद् एव क्रियते किञ्चिद् येन येन यदा यदा । विनाभ्यासेन तन् नेह सिद्धिम् एति कदाचन
तच्चिन्तनं तत्कथनम् अन्योऽन्यं तत्प्रबोधनम् । तद्गतप्राणमननं ब्रह्माभ्यासं विदुर् बुधाः
येषां त्व् अन्तं गतं पापं जनानां पुण्यकर्मणाम् । ते द्वन्द्वमोहनिर्मुक्ता विज्ञेया ब्रह्मसेवकाः
अध्यात्मशास्त्रचिन्ताभिर् येषां गच्छन्ति रात्रयः । वासनातानवोत्काभिस् ते ब्रह्माभ्यासिनस् स्थिताः
ये विरक्ता महात्मानो भोगभावनतानवम् । भावयन्त्य् अभवायान्तर् भव्या भुवि जयन्ति ते
उदितौदार्यसौन्दर्या वैराग्यरसरञ्जिता । आनन्दस्यन्दिनी येषां मतिस् ते ऽभ्यासिनः परे