यावद् अभ्यासयोगेन न शान्ता भेदधीस् तव । नूनं तावद् अतद्रूपा न ब्रह्म परिपश्यसि
तत्र रूढिम् उपायाता इमे ये त्व् अस्मदादयः । अभ्यासाद् ब्रह्मसंवित्तेः पश्यामस् ते हि तत् पदम्
सङ्कल्पनगरस्येव ममाकशमयं वपुः । ब्रह्मैव वातः पश्यामि देहेनानेन तत् पदम्
विशुद्धज्ञानदेहाहं यथैते पद्मजादयः । ब्रह्मात्मजगदादीदम् अङ्गम् अस्माकम् अङ्गने
तवाभ्यासं विना बालो नाकारो ब्रह्मतां गतः । स्थितः कलनरूपात्मा तेन तन् नानुपश्यसि
यत्र स्वसङ्कल्पपुरं स्वदेहे नानुलभ्यते । तत्रान्यसङ्कल्पपुरं स्वदेहे नानुलभ्यते
तस्माद् एनं परित्यज्य देहं चिद्व्योमरूपिणी । तत् पश्यस्य् एतद् एवाशु कुरु कार्यविदां वरे
सङ्कल्पनगरं सत्यं यथा सङ्कल्पिनं प्रति । सदेहं वा विदेहं वा नेतरं प्रति किञ्चन
आदिसर्गे जगद्भ्रान्तिर् यथेयं स्थितिम् आगता । तथा तदाप्रभृत्य् एव नियतिः प्रौढिम् आगता
त्वयोक्तं देवि गच्छावो ब्राह्मणब्राह्मणीगृहम् । सहेतीदम् अहं वच्मि कथं गन्तव्यम् अम्ब हे
इह देहं इमं न्यस्य शुद्धसत्त्वानुपातिना । चेतसा तत् परं यामि लोकं त्वं कथयेति तु
सङ्कल्पव्योमवृक्षस् ते यथा सन्न् अपि खात्मकः । न कुड्यात्मा न कुड्येन रोध्यते नापि कुड्यहा
शुद्धैकसत्त्वनिर्माणचित्तरूपस्य तत् किल । प्रतिभानम् अतस् तस्माद् परमाद् भिद्यते मनाक्
सो ऽयम् एतादृशो देहो नैनं सन्त्यज्य याम्य् अहम् । अनेनैव तम् आप्नोमि देशं गन्धम् इवानिलः
यथा जलं जलैर् वाग्निर् अग्निना वायुनानिलः । मिलत्य् एवं मनोदेहो देहैर् अन्यैर् मनोमयैः
न हि पार्थिवतां संविद् एत्य् अपार्थिवसंविदा । एकत्वं कल्पनाशैलशैलयोः क्वाहतिर् मिथः
आतिवाहिक एवायं त्वादृशश् चित्तदेहकः । आधिभौतिकबुद्ध्या तु गृहीतश् चिरभावनात्
यथा स्वप्ने यथा दीर्घकालध्याने यथा भ्रमैः । यथा व्यसनिसङ्कल्पे यथा गन्धर्वपत्तने
वासनातानवं नूनं यदा ते स्थितिम् एष्यति । तदाधिभौतिकीभावं पुनर् एति न देहकः
आतिवाहिकदेहत्वप्रत्यये घनतां गते । तम् अवाप्नोत्य् अयं देहो दशामोहे विनश्यति
यद् अस्ति नाम तत्रैष नाशानाशक्रमो भवेत् । वस्तुतो नास्ति यत् त्व् एव नाशस् स्यात् तत्र कीदृशः
रज्ज्वां सर्पभ्रमे नष्टे सत्यबोधवशात् सुते । सर्पो न नष्टस् तन् नष्टो वेत्य् एवं केव सङ्कथा
यथा सत्यपरिज्ञानाद् दृश्यते नाधिभौतिकः । तथातिवाहिकज्ञानाद् दृश्यते नाधिभौतिकः
कल्पना विनिवर्तेत कल्पिता यदि केनचित् । सा शिला समपास्तैव या नेहास्ति कदाचन
परस्परं परापूर्णम् इदं देहादिकं स्थितम् । इति सत्यं वयं भद्रे पश्यामो नासि पश्यसि
आदिसर्गे भवेच् चित्त्वं कल्पनाकलितं यदा । तदा ततःप्रभृत्य् एकं स्वत्वं दृश्यम् इवेक्ष्यते
एकस्मिन्न् एव संशान्ते दिक्कालाद्यविभागिनि । विद्यमाने परे तत्त्वे कल्पनावसरः कुतः
कटकत्वं यथा हेम्नि तरङ्गत्वं यथाम्भसि । सत्यत्वं च यथा स्वप्नसङ्कल्पनगरादिषु
नास्त्य् एव सत्यानुभवे तथा नास्त्य् एव चित्पदे । कल्पनं व्यतिरिक्तात्म तत्स्वभावाद् अनामयात्
यथा नास्त्य् अम्बरे पांसुः परे नास्ति तथा कला । अकलाकलनं शान्तम् इदम् एकम् अजं ततः